Σοκατζού. Καλώς ήλθατε στο σοκάκι μου....

Ναύπακτος, η Φαλτσόπορτα

2011-12-26T23:55:00.000+02:00

Το παλιό ρολόι

Μια ευχάριστη βόλτα με τα πόδια στη Ναύπακτο σε δρόμους που περπατάνε οι ντόπιοι και αγνοούν οι επισκέπτες είναι από το κέντρο στη Φαλτσόπορτα. Όταν βρεθείτε στο λιμάνι, διασχίστε την πλατεία και στα αριστερά σας έχοντας πίσω σας τη θάλασσα ψάξτε να βρείτε ένα καλντερίμι που ξεκινά για την απάνω γειτονιά ακολουθώντας ένα κομμάτι του τείχους στα αριστερά σας πάντα, μέσα στις μυρωδιές από τις λεμονιές και τις πορτοκαλιές. Ανηφορίστε και αφήστε τη διαίσθηση σας να σας οδηγήσει. Θα στρίψετε στο τέλος της ανηφόρας ελαφριά αριστερότερα και αμέσως δεξιά, θα περάσετε μια από τις πόρτες του τέταρτου περιτειχίσματος και θα φτάσετε στο ρολόι που φτιάχτηκε το 1914. Στο πλάτωμα στα παγκάκια θα σας δοθεί η ευκαιρία να απολαύσετε τη θέα προς Γρίμποβο.

Οι τρουλίσκοι στο χαμάμ

Αφού ξεκουραστείτε ανεβείτε τα σκαλάκια, η ανηφόρα στο φρύδι του διαζώματος θα σας φέρει στα βοριοανατολικά κάτω από το κάστρο σε απομεινάρια από το τούρκικο παρελθόν της πόλης στα δεξιά του δρόμου. Ένα τούρκικο χαμάμ! Κατεβαίνοντας κάποια σκαλάκια φτάνετε μπροστά στην κλειστή πόρτα. Η πίσω πλευρά του είναι επιχωματωμένη, ώστε σήμερα να προσεγγίζονται οι τρουλίσκοι με τα χρωματιστά γυαλιά που άλλοτε έδιναν το ονειρικό φωτισμό στο εσωτερικό, ώστε οι λουόμενοι μέσα στον αχνό και την αχλή να μεταφέρονται σε άλλους κόσμους.. Μπορείτε με πολύ προσοχή να τους περιεργαστείτε δίχως να έχετε και μεγάλη εμπιστοσύνη στην αντοχή της στέγης.

Η είσοδος του μιναρέ

Οι πολεμίστρες στο μιναρέ

Λίγο πιο πάνω στα υπολείμματα από τη βάση ενός μιναρέ διασώζονται 2-3 στροφές από τη στενή ελικοειδή σκάλα με κάθετα ανοίγματα που χρησίμευαν πιθανόν για πολεμίστρες δίχως φαινομενικά να σώζεται το κυρίως κτίσμα του τζαμιού.

Τα σκαλιά του μιναρέ

Μια τούρκικη πέτρινη βρύση λίγο πιο πάνω τρέχει ακόμα νερό από δύο βρύσες που αντικατέστησαν τους κρουνούς με τη συνεχή ροή.

Η πέτρινη βρύση

Ακόμα διακρίνονται τα σκαλισμένα βαθουλώματα, όπου στηρίζονταν οι πήλινες στάμνες μέχρι να γεμίσουν. Και παραπλήσια το αγαπημένο δένδρο των τούρκων … ένα πλατάνι!

Οι υποδοχές στη βρύση

Όλα αυτά δίχως πινακίδες για να πάρετε κάποιες πληροφορίες, απλά θα δουλέψει η φαντασία σας…. Στην απέναντι πλευρά του δρόμου διασώζεται ένα ημιεγκαταλελειμμένο σπίτι ντόπιας αρχιτεκτονικής που συμπληρώνει το κομμάτι της ιστορικής περιόδου.

Το παραδοσιακό σπίτι

Συνεχίζετε τη βόλτα σας έχοντας αριστερά σας μέρος από τον περίδρομο του τέταρτου τείχους. Περίδρομος ήταν ο διάδρομος πάνω στις επάλξεις τον οποίον και περιέτρεχαν οι φρουροί στη βάρδια τους, όταν τελείωναν ήταν τόσο πεινασμένοι που έτρωγαν «ένα περίδρομο φαγητό», ερμηνεία που πιθανόν και να μην ευσταθεί. Σε λίγο θα βρεθείτε στη Φαλτσόπορτα, μια εξωτερική καστρόπορτα της ενετικής οχύρωσης, πολύ καλά προφυλαγμένη με δυνατούς τοίχους που σε συνδυασμό και με τη φυσική δυσκολία προσέγγισης της περιοχής μεγάλωνε τη δυσκολία πρόσβασης και προσπέλασης.

Ο περίδρομος

Φανταστείτε ότι μια εσωτερική δίοδο στρωμένη με καλντερίμι, σε καμπύλη γωνία και θολωτή οροφή οδηγεί στη θύρα, ώστε αν έμπαιναν οι εχθροί να είχαν μια παραπάνω δυσκολία. Μέχρι πρότινος ήταν άθικτη και έκλεινε με την ξύλινη πόρτα, όπως παλιά, είπαν, τώρα όμως επειδή κάποιος ιθύνοντας έφτιαξε δρόμο, για να ανεβαίνουν τα αυτοκίνητα, την έβγαλαν και με κάποιους ελιγμούς οι κατέχοντες τις μακροσκελείς, ογκώδεις κούρσες μπαινοβγαίνουν για να έχουν σταθμευμένο το όχημα στην αυλή τους περιφρονώντας το χώρο στάθμευσης έξω από την καστρόπορτα. Μια καταπακτή πριν την είσοδο οδηγεί σύμφωνα με την αφήγηση περιοίκου κάτω στη θάλασσα, τώρα όμως βρίθει από σκουπίδια...

Η έίσοδος στην καστρόπορτα

Βγαίνοντας και κατηφορίζοντας προς τα εβραιομνήματα όπως λεγόταν η περιοχή από το ομώνυμο νεκροταφείο, κοιτάζοντας ψηλά προς τον πύργο της εξόδου φαίνεται δυσδιάκριτα μια ανάγλυφη πλάκα με θέμα μια αλεπού, υπήρχε κι άλλη με ένα λιοντάρι απάνω "αλλά την έκλεψαν πρόσφατα, το 1960 περίπου" μας λέει ο περίοικος απορώντας για το πώς σκαρφάλωσαν και την κατέβασαν τόσο δύσβατα που είναι...

Ο πύργος με την ανάγλυφη πλάκα

Διαλέγοντας οποιαδήποτε διαδρομή θα βρεθείτε στο κέντρο, σε κάποια από τις πλατείες της πόλης και αν εορτάζει ο πολιούχος Άγιος Δημήτριος, επισκεφθείτε το παζάρι και τις ταβέρνες με τις εκατοντάδες σουβλιστά γουρουνάκια… που μοσχοβολούν προκλητικά και…. «φάτε τον περίδρομο» δίχως τύψεις…!!

Στο....ψητό!!!

ΖΑΚΡΟΣ ΚΡΗΤΗ

2011-08-25T20:42:00.000+03:00

Στο ανατολικότερο σημείο της Κρήτης… η Ζάκρος (περίπου 180 χιλιόμετρα από Ηράκλειο), ένα χωριό ψηλά στο βουνό και στη θάλασσα το επίνειο της, η Κάτω Ζάκρος και ο αρχαιολογικός χώρος. Από Ηράκλειο κατευθυνόμαστε προς Άγιο Νικόλαο, συνεχίζουμε σ ένα δρόμο όλο στροφές!!!! περίπου 64χλμ, προσπερνάμε τη Σητεία και στα 15 περίπου χιλιόμετρα στρίβουμε δεξιά σ ένα ολοκαίνουργιο ευθύ δρόμο για Παλαίκαστρο, διασχίζουμε το χωριό και προχωράμε.

Το τοπίο είναι από αποψιλωμένο από τους αέρηδες, γυμνό, άνυδρο, κατά περιοχές ελιές, αμυγδαλιές... Οι μυρωδιές έρχονται και σε βρίσκουν. Κατά τη διαδρομή των 18.5 χιλιομέτρων από το Παλαίκαστρο δρόμοι οδηγούν σε ορεινά χωριά που οι κάτοικοι τα εγκατέλειπαν το χειμώνα, για να κατεβούν στα πεδινά. Ταμπέλες προτρέπουν την επίσκεψη σε τυροκομεία. Ένα μέρος ξεχασμένο ΕΥΤΥΧΩΣ από το μαζικό τουρισμό γι αυτό και ατόφιο.

Και ξαφνικά ένα μεγάλο κάτασπρο χωριό ξεδιπλώνεται, η Ζάκρος. Μια βρύση στην είσοδο σε παραπέμπει στις πηγές. Στα δεξιά μια ανηφόρα οδηγεί σ ένα χώρο στάθμευσης, μια εκκλησούλα και υπολείμματα από αρχαίους κίονες (συνέχεια λατρείας…), από εκεί ένα πλακόστρωτο ξετυλίγεται μέσα από καρυδιές και πλατάνια σε ένα διαμορφωμένο μέρος με δένδρα και πηγές. Οι πηγές άλλοτε ελεύθερες, τώρα «σταβλισμένες» οδηγούν το νερό στη δεξαμενή. Επιστροφή στο χωριό. Άσπρα σπίτια, το ένα δίπλα στο άλλο, με επίπεδες στέγες λόγω του αέρα. Καθαρά δρομάκια, στενάκια διακλαδίζονται σαν άλλος λαβύρινθος, λουλούδια και ανοικτές πόρτες. Παντού αγροτικά- κτηνοτροφικά αυτοκίνητα δηλώνουν τις ασχολίες των κατοίκων. Μια μικρή πλατεία, βιβλιοθήκη, δημαρχείο.

Μετά το χωριό μια μινωική αγροικία φημισμένη για το ληνό της δηλ. πατητήρι για σταφύλια, στα τέσσερα χιλιόμετρα ένας χώρος στάθμευσης στα αριστερά. Εδώ είναι η δεύτερη είσοδος για το «φαράγγι των νεκρών», η διαδρομή κρατά δύο ώρες και καταλήγει στην Κάτω Ζάκρο στον αρχαιολογικό χώρο.. Το πέτρωμα έχει μια απόχρωση σε μελιτζανί χρώμα. Εδώ θάβονταν σε κόγχες και σπηλιές οι μινωίτες νεκροί. Τώρα είναι πεζοπορική απόλαυση η διέλευση του και ευκαιρία για αναρρίχηση.

Ο νέος δρόμος ακολουθεί τις απότομες πλαγιές των βουνών, με γκρεμνούς στα δεξιά και το ατελείωτο πέλαγος. Από ψηλά στο γύρισμα του δρόμου φαίνεται ο μυχός του ανοικτού κόλπου, απόληξη του φαραγγιού των νεκρών, ο αρχαιολογικός χώρος, η παραλία με αλμυρίκια, το κάμπινγκ, ο χώρος στάθμευσης, καταλύματα όλων των βαλαντίων, καφετέρια και ταβερνούλες. Μια από αυτές έχει το μποστάνι στην πίσω μεριά, από την παραγωγή στην κατανάλωση.

Ο αρχαιολογικός χώρος, ένα ακόμα μινωικό συγκρότημα, λιμάνι της περιοχής, βρέθηκε ασύλητος και είναι αξιόλογος. Μπορείτε να το περπατήσετε. Οι δεξαμενές καθαρμών είναι ακόμα γεμάτες νερό με νεροχελωνίτσες. Ευδιάκριτη η αρχιτεκτονική του συγκροτήματος που είναι τα ίδια για όλα τα μινωικά. Στα τέσσερα διαιρεμένο γύρω από μια κεντρική πλακόστρωτη αυλή, το ένα τέταρτο διατίθονταν για τα εργαστήρια, το άλλο για διαμερίσματα του/των αρχόντων, τα υπόλοιπα για αποθήκες, χώροι λατρείας, διασκέδασης και διοίκησης.

Ίδια και απαράλλακτα όλα, σε όλη την Κρήτη. Και όλα ατείχιστα. Σκάλες, σκαλίτσες οδηγούν στο πρανές ή στο πρώτο επίπεδο του οικήματος. Αίθουσες, ιερά, αεραγωγοί, με αγωγούς ύδρευσης, ατομικές μπανιέρες, επιχρισμένους τοίχους, πλακόστρωτα δάπεδα… αποδείξεις μιας εκλεπτυσμένης κοινωνίας με αγάπη για την άνεση και την ομορφιά. Ψηλά στις πλαγιές ιερά στις κόγχες των βράχων. Σε πήλινο αγγείο βρέθηκαν καρποί ελιάς, όπως και σήμερα έτσι και τότε έθρεφε τους ανθρώπους η ελιά.

Ένα καλό μπάνιο να φύγει η ζέστη από πάνω σας, ψάρι φρέσκο και χουζούρι κάτω από τον κρητικό ήλιο…. Απόλυτη ηρεμία στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας….. Η αίσθηση του ότι όλα πάνε καλά, τι το καλλίτερο…;

ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΠΑΤΡΩΝ

2011-05-18T10:01:00.002+03:00

Στη βόρεια είσοδο της πόλης, στο νέο δρόμο, στ αριστερά σας ερχόμενοι από Αθήνα βρίσκεται το αρχαιολογικό μουσείο της Πάτρας (http://www.patrasmuseum.gr/) που εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 2009. Πινακίδες θα σας οδηγήσουν, για να βρεθείτε στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Το δεύτερο σε μέγεθος στην Ελλάδα μετά από αυτό της Ακρόπολης, έργο του αρχιτέκτονα Θεοφάνη Μπομποτή (http://www.bobotis.gr/project155.aspx ) . Ο άπλετος χώρος γύρω απ` το μουσείο, αφήνει το κτίριο ν αναδειχθεί αλλά και τον επισκέπτη να… παρκάρει. Ιδωμένο από μακριά φαίνεται σαν να ακολουθεί την κορυφογραμμή του Παναχαϊκού.

Το κτίριο εξωτερικά συνδυάζει το παρελθόν με τη λιτή δωρική τοιχοποιία που ανατρέχει στο μυκηναϊκό ισοδομικό κτίσιμο και το παρόν με τον επικαλυμμένο από φύλλα τιτανίου θόλο σε αντίθεση με τις ευθείες του τοίχου. Μια εξωτερική δεξαμενή νερού στα δεξιά της εισόδου μπαίνοντας βοηθά στον αντικατοπτρισμό του κτιρίου, ένα κρεμαστό υπόστεγο σκιάζει την είσοδο. Ξύλο, γυαλί, μέταλλο, μάρμαρο συνθέτουν τα υλικά που δίνουν σε σύνολο ένα κτίριο 8000μ2, ικανό ν αναδείξει τα εκθέματα. Διαθέτει ένα μικρό αμφιθέατρο πλήρως εξοπλισμένο για παρουσιάσεις, αίθουσα εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αίθουσα με υπολογιστές για την ψηφιακή ενημέρωση των επισκεπτών, εκθετήριο-πωλητήριο και βοηθητικούς χώρους. Εντυπωσιακός είναι ο αιρούμενος διάδρομος από τον οποίο ο επισκέπτης διερχόμενος μπορεί από ψηλά να εποπτεύσει τα εκθέματα δύο αιθουσών. Το υλικό που καλύπτει κατά κύριο λόγο τη Μυκηναϊκή και τη Ρωμαϊκή περίοδο στην ευρύτερη περιοχή ταξινομείται θεματικά και αναφέρεται στον ιδιωτικό βίο, στο δημόσιο βίο και στα ταφικά ήθη έθιμα και αρχιτεκτονική. Σε τρεις κύριες αίθουσες ξεδιπλώνονται τα εκθέματα, ενώ μια τέταρτη ανοίγει όταν φιλοξενούνται περιοδικές εκθέσεις. Όμως η αίθουσα του δημόσιου βίου δεν είναι ακόμα διαθέσιμη.

Η πρώτη αίθουσα αριστερά για τον ιδιωτικό βίο χωρίζεται κατά βάση σε δύο μέρη, στα ευρήματα της Μυκηναϊκής εποχής μπαίνοντας αριστερά και αυτά της Ρωμαϊκής χωρίς αυτό ν αποκλείει λιγοστά εκθέματα από την Γεωμετρική, αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική περίοδο. Στις προθήκες γύρω θα συναντήσετε αντιπροσωπευτικά δείγματα από πηλό πχ πυξίδες δηλ κοσμηματοθήκες, από κόκαλο πχ κότσια, που τα χρησιμοποιούσαν στο παιχνίδι τους ή βελόνες, από πέτρα πχ μικρά τριβεία για τα καλλυντικά τους, από μέταλλο πχ καθρέφτες και από γυαλί πχ αγγεία για τα αρώματα. Αντικείμενα θεματικά τοποθετημένα καθημερινής χρήσης για το νοικοκυριό, τον καλλωπισμό, τον έρωτα, τα εργαλεία αλλά και για ένα εργαστήριο κεραμικής και μεταλλοτεχνίας. Η δεύτερη αίθουσα δεξιά αναφέρεται στα του θανάτου. Ας σημειωθεί ότι οι αρχαίοι δεν είχαν οριοθετημένους χώρους για νεκροταφείο. Έθαβαν τους νεκρούς τους δεξιά και αριστερά των δρόμων που έφευγαν από την πόλη δηλ προς Αθήνα, προς Ολυμπία και προς τα ορεινά προκειμένου για την Πάτρα, όπως επίσης και μέσα στις αγροικίες τους. Η σημερινή Πάτρα δηλ είναι κτισμένη όχι μόνο πάνω στα ρωμαϊκά κτίσματα αλλά και πάνω στους ρωμαϊκούς τάφους.

ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΒΙΟΥ

Ξεκινώντας από τα μυκηναϊκά ευρήματα αξίζει να προσέξετε τα μαγειρικά σκεύη της εποχής… σουρωτήρι, μαγειρική χύτρα, κουτάλα, αλλά και πυξίδες, δηλ κοσμηματοθήκες, ζωόμορφα αγγεία που πιθανόν να ήταν θήλαστρα. Και μια αλατοθήκη από τη βιτρίνα με τα ελληνιστικά.

Στο κέντρο της αίθουσας έχουν μεταφερθεί θεμέλια σε πραγματικές διαστάσεις και μέρος της τοιχοποιίας του ληνού (δηλ πατητήρι σταφυλιών) και του υπολήνιου αγροικίας από την Αγυιά, το αίθριο δηλ εσωτερική αυλή, με δεξαμενή νερού στο κέντρο, με ένα δωμάτιο από ρωμαϊκή αστική κατοικία από την οδό Γερμανού, και ένα μαρμάρινο λουτρό από την οδό Μαιζώνος με τα ίδια υλικά και την τεχνική της εποχής. Ένα πήλινο στόμιο πηγαδιού, ένας διαχωριστήρας λαδιού, μια λεκανίδα διαχωριστήρας υγρών συμπληρώνουν την εικόνα. Στο βάθος θα δείτε κάποια από τα 14 ρωμαϊκά ψηφιδωτά που διαθέτει το μουσείο με εκπληκτική τεχνική στημένα κάθετα και άλλα οριζόντια που προέρχονται από πλούσιες ρωμαϊκές οικίες ή κτίρια. Παρατηρώντας τις παραστάσεις τους είναι εύκολο να εκμαιευτούν πληροφορίες για την καθημερινότητα τους, τις δοξασίες τους στη θρησκεία, τις τελετουργίες, ακόμα και για τα ζώα της εποχής… Αναφέρονται ενδεικτικά κάποια: από την οδό Καρόλου, η απεικόνιση του Πάνα με τη συντροφιά του να πατάνε σταφύλια, από άλλη οικία, το κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου με εννέα πρόσωπα. Από την Παναχαϊκού προέρχεται μέρος από το μεγαλύτερο ψηφιδωτό, 72,25 τετραγωνικών μέτρων, όπου απεικονίζεται σκηνή κυνηγιού. Από τα Υψηλά Αλώνια, η Αφροδίτη κρατά στα χέρια της τον καθρέφτη όπου απεικονίζεται η Μέδουσα, παρέα με τον Έρωτα και δύο περιστέρια, το γυμνό της σώμα καλύφθηκε με νέες ψηφίδες στην βυζαντινή εποχή. Από την οδό Βασιλείου Ρούφου, ο Ήλιος σε άρμα με τέσσερα άλογα, δίπλα από την οδό Κανακάρη, ο Νείλος πάνω σε κροκόδειλο κρατά το κέρας της Αμάλθειας στο δεξί και βλαστό στο αριστερό του. Από την οδό Νικήτα, Τρίτωνας πάνω σε ιππόκαμπο. Από την Αγίου Δημητρίου, οι τρεις Χάριτες χορεύουν γύρω από βωμό. Από τη Λόντου τρεις Ερωτιδείς ψαρεύουν. Αξίζει να προσεχθούν τα ζώα που απεικονίζονται, οι πλοχμοί που περιβάλλουν τις απεικονίσεις, τα χρώματα και το συνδυασμό των γεωμετρικών σχημάτων…. Ένα ηλιακό ρολόι που βρέθηκε εντοιχισμένο σε ρωμαική οικία, αγάλματα που διακοσμούσαν σπίτια όπως αυτό της Αφροδίτης από τα Ψηλά Αλώνια, του Απόλλωνα, του κοιμισμένου κυνηγού, προτομές από οικογενειακό τάφο σε αγροικία της οδού Σάμου, της Παβίας και της κόρης της Μαρκίας Μάξιμα, ένας φεγγίτης φτιαγμένος από ελεφαντόδοντο και γυαλί, μια πήλινη καπνοδόχος, πόδια από τραπέζια σε σχήμα ζώων... συμπληρώνουν την εικόνα

Στη βιτρίνα του έρωτα πολύ δειλά εκτίθενται λυχνάρια με ερωτικές στάσεις, στη θεματική ενότητα του καλλωπισμού οστέινα κτένια, χάλκινα ξυραφάκια, τριχολαβίδες, σφηκωτήρες μαλλιών δηλ κάτι σαν τα κοκαλάκια, πούδρες, τριβεία για την πούδρα, καθρέφτες…., κοσμήματα (περιδέραια, ενώτια δηλ σκουλαρίκια, δακτυλίδια) από χρυσό, χαλκό, γυαλί, φαγεντιανή....

Στη θεματική ενότητα της κεραμικής μήτρες αλλά και ονόματα κεραμέων, όπως του ΦΙΛΩΝΟΣ, πληροφορίες για την όπτηση. Σε αυτή της μεταλλουργίας θα δείτε σμίλη, πελέκια, ιατρικές λαβίδες, βελόνες για τα δίκτυα, βελόνες, αγκίστρια..

ΑΙΘΟΥΣΑ «ΝΕΚΡΟΠΟΛΙΣ»

Περιλαμβάνει κάθε πληροφορία για τα ταφικά έθιμα και την αρχιτεκτονική από τα προϊστορικά έως τα ρωμαϊκά χρόνια. Αποκλείεται ο επισκέπτης φεύγοντας να μην έχει καταλάβει το πώς αντιμετώπιζαν αυτοί οι άνθρωποι το θάνατο, το πώς φρόντιζαν το νεκρό, το πώς κτίζανε τους τάφους τους αλλά και το πόσες δικές τους συνήθειες αλλά και δοξασίες κληρονομήσαμε κι εμείς σήμερα. Στις προθήκες δεξιά και αριστερά μπαίνοντας εκτίθενται κτερίσματα από τάφους όπως αγγεία για τα δάκρυα, για το λάδι και το κρασί που χρησιμοποιούσαν στις χοές όπως κι εμείς σήμερα, απέναντι χρυσά ελάσματα που ήταν κεντημένα πάνω στο σάβανο, κοσμήματα, αγαπημένα αντικείμενα του νεκρού, όπως το κάτοπτρο του, η στλεγγίδα του, (αντικείμενο με το οποίο καθάριζαν το δέρμα τους). Πίστευαν ότι ο νεκρός μέχρι ν απελευθερωθεί με την αποσύνθεση η ψυχή του από το σώμα, είχε ανάγκη κάποια δικά του πράγματα. Γι αυτό και σκέπαζαν με χώμα σε ύψος τους τάφους για να τους προφυλάξουν τα κτερίσματα από τους τυμβωρύχους. Στο κέντρο 4 κεφάλια γυναικών διαφορετικών ηλικιών με τα στεφάνια τους, από φύλλα μυρτιάς για τις γυναίκες και από βελανιδιά για τους άνδρες.

Προχωρώντας δεξιά ακολουθούμε μια σειρά από δείγματα τάφων, από αυθεντικά υλικά της εποχής σε πραγματικό μέγεθός και με χρονολογική σειρά χρήσης. Μια πήλινη λάρνακα με σχέδια από το θαλάσσιο κόσμο μέσα και έξω, με τρύπες στο χείλος για να «ραφτεί» το δέρμα που την έκλεινε. Ένας θαλαμοειδής δηλ λαξευτός σε πέτρωμα, ώστε να σχηματίζει θάλαμο με το διάδρομο (παρατηρείστε τις φωτό με τις γραπτές σημειώσεις απέναντι , ώστε να γίνει αντιληπτή η διαφορά του από το θολωτό που ήταν κτιστός σε κυκλική βάση), τους συνήθιζαν οι μυκηναίοι. Ακολουθεί ένας κιβωτιόσχημος, τάφος σε ορθογώνιο σχήμα κτισμένος με πέτρα και άλλος δίπλα επενδεδυμένος με τούβλο. Πήλινα «φέρετρα», ταφικός πίθος, τέσσερις σαρκοφάγοι που πήραν τ` όνομα τους από το πέτρωμα σαρκοφάγο που βοηθά την αποσύνθεση, με χοντροειδείς ανάγλυφες παραστάσεις. Πάντα βέβαια υπήρχαν και οι απλούστεροι τάφοι των φτωχών. Ακολουθούν ταφικά αγγεία και επιτύμβιες πλάκες, σήματα τάφων δηλ αντί των σταυρών που βάζουμε εμείς. Κάποιες επιτύμβιες πλάκες με απλό σκάλισμα και εμφανή ακόμα την κόκκινη ζωγραφιστή κορδέλα με επιγραφές, όπως «ΝΙΚΑΙΑ ΔΙΩΝΟΣ ΧΑΙΡΕ». Και δίπλα τα ράφια για τις τεφροδόχους. Στη ρωμαϊκή εποχή είχε επανέλθει η καύση των νεκρών, φρόντιζαν μετά να κρατούν την τέφρα σε τεφροδόχους, άλλες από πηλό και άλλες από περίτεχνα σκαλισμένο μάρμαρο, τις κίστες από το λατινικό cista, κομμάτια εισηγμένα. Παραδίπλα μια από τις τρεις εξέδρες που έχουν βρεθεί στην Πάτρα στις οδούς Κανακάρη, Ερμού και Αγίου Νικολάου. Συνήθιζαν πάνω στον τάφο να στήνουν ένα ολόκληρο ταφικό μνημείο με κάθισμα, εξέδρα, ώστε να μπορούν να τελούν τις επιμνημόσυνες τελετές. Εξ άλλου οι αρχαίοι δεν είχαν το φόβο του θανάτου και τον αποτροπιασμό που δείχνουμε σήμερα για το θέμα αυτό. Μερικοί από τους εκτιθέμενους τάφους περιέχουν σκελετούς και κτερίσματα.

Όλα τα ευρήματα και οι προθήκες συνοδεύονται από γραπτές πληροφορίες, απεικονίσεις, χάρτες αλλά και οπτικό υλικό που προβαλόταν στους τοίχους (δυστυχώς το εγκατέλειψαν σαν ιδέα), ώστε ο επισκέπτης να ολοκληρώσει την εικόνα για την εποχή. Ανεβαίνοντας στο πατάρι στην αίθουσα πολυμέσων μπορεί να καλυφθούν οι απορίες του από ηλεκτρονικό υλικό. Ένα μουσείο με πολύ αγάπη και μεράκι «στημένο» που βοηθά τον επισκέπτη να καταλάβει το πώς ζούσαν και σκέπτονταν οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια!

Υ.Γ. Για ευνόητους λόγους δεν παρατίθενται φωτογραφίες από το εσωτερικό του Μουσείου. Απευθυνθείτε στους παρατιθέμενους συνδέσμους.

ΤΥΡΝΑΒΟΣ

2011-04-06T00:36:00.000+03:00

Από τη Λάρισα περίπου 17 χιλιόμετρα βορειοδυτικά βρίσκεται ο Τύρναβος γνωστός για το ούζο, το τσίπουρο και το μπουρανί του. Η καλλίτερη εποχή να τον επισκεφθείτε είναι οι απόκριες. Ο Τύρναβος διαθέτει πολύ λίγα δωμάτια που πρέπει να εξασφαλίσετε πολύ νωρίς, έτσι όμως θα σας δοθεί η ευκαιρία να παρακολουθήσετε από κοντά όλες τις εκδηλώσεις.

Καλλιπεύκη

Δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα να μείνετε στη Λάρισα, εξ άλλου έχει ένα πολύ καλά διαμορφωμένο κέντρο με πεζόδρομους, πλατείες, καλοστημένα μαγαζιά, καλόγουστες ταβέρνες και ευγενικό κόσμο. Αν υπάρχει χρόνος από εδώ είναι κοντά τα Μετέωρα και τα χωριά του Ολύμπου η Καλλιπεύκη στα 1000 μέτρα, η Ραψάνη, χωριό με παραγωγή κρασιού, ο τουριστικός Άγιος Παντελεήμονας…

Ραψάνη, στην πλατεία έτοιμη η πυρά

Σε όλα τα χωριά της περιοχής έχουν στηθεί από νωρίς σωροί από κλαδιά με ένα σκιάχτρο ανδρικό στην κορυφή που καμαρώνει για το στητό του φαλλό και περιμένει το βράδυ της Κυριακής να παραδοθεί στην πυρά. Στις μέρες μας η επίδραση του δυτικού καρναβαλιού (;) οδηγεί στην αντικατάσταση του εθίμου με την καύση του βασιλιά καρνάβαλού. Η φωτιά ήταν πάντα δημιουργική και καθαρκτική για όλους τους πολιτισμούς.

Σπίτι του "κάμπου".. στον Τύρναβο

Ο Τύρναβος είναι κτισμένος στην πεδιάδα, στους πρόποδες της Μελούνας και δίπλα στον παραπόταμο του Πηνειού, Εύρωπο ή Τιταρήσιο. Η ονομασία του έχει κάποιες εκδοχές «Σύμφωνα με την πρώτη, πρόκειται για σλαβική λέξη, που σημαίνει αγκαθότοπος, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη, ο Τύρναβος έλαβε το όνομα του από τις τούρνες, (τουρκικά = ποταμίσια λαβράκια) που διαβίωναν στα νερά του Τιταρήσιου ποταμού». http://el.wikipedia.org. Κατοικήθηκε από τα βυζαντινά χρόνια, επί τουρκοκρατίας ήκμασε. Αρχές του 19ου μχ αιώνα ξεκίνησε η παρακμή με τις επιδρομές του Αλή Πασά κατά του χριστιανικού στοιχείου. Έφυγαν οι τούρκοι, η περιοχή δέχτηκε μετοίκηση αλβανών και ένας λοιμός οδήγησε τους κατοίκους στο θάνατο. Υπάρχει μας είπαν τοποθεσία που λέγεται Κόκκαλα, όπου θάβονταν σωρηδόν οι νεκροί.

Τύρναβος

Εκτός από τις πολυκατοικίες σώζονται σπίτια χαμηλά, κάποια πλίνθινα με εσωτερική αυλή που θυμίζουν την εποχή των κολίγων (όταν οι αγρότες της Θεσσαλίας, πριν το 1881 που έγινε η προσάρτηση της στην Ελλάδα, θεωρούνταν μέρος της γης, δουλοπάροικοι). Υπάρχουν κάποια παλιά ή νεότερα νεοκλασικίζοντα (ένδειξη ότι ενδημούσε αστική τάξη) που δίνουν χρώμα στην πόλη. Κατεβαίνοντας από τον Προφήτη Ηλία θα τα συναντήσετε δεξιά και αριστερά. Πλατείες, πάρκα, πεζόδρομοι. χώροι αναψυχής και ψυχαγωγίας…. Παρ ότι πόλη του κάμπου έχει σημεία να τη συμπαθήσεις. Γέννημα της πόλης ο Αχιλλέας Τζάρτζανος, φιλόλογος, στους παλαιότερους γνωστός από τη γραμματική της αρχαίας που διδάσκονταν στα σχολεία.

Ο βασιλιάς καρνάβαλος του 2011

Ερχόμενοι από Λάρισα θα περάσετε τον παραπόταμο και θα παρκάρετε. Με τα πόδια μπορείτε να φθάσετε στο κέντρο. Εδώ η παρέλαση γίνεται βράδυ με φως, γύρω στις 6.30. Τα άρματα είναι σατυρικά, καυτηριάζουν και σχολιάζουν την πολιτική επικαιρότητα, δεν έχουν σκοπό τον εντυπωσιασμό με το μέγεθος. Ο φετινός βασιλιάς καρνάβαλος μοίραζε «λεπτά», κατά το «λεφτά υπάρχουν». Ξεχώρισαν η «πράσινη ανάπτυξη» και το «μνημείο των πεσόντων», πεσόντες οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, οι μισθωτοί, αυτοί που «έπεσαν για να χρωστάμε εμείς ελεύθερα!!». Δίνεται η εντύπωση ότι το καρναβάλι φτιάχνεται από τον κόσμο για τον κόσμο, αν και δεν ξεφεύγει και αυτό από την τάση να μοιάσει του «πατρινού καρναβαλιού». Η παρέλαση τελειώνει με την καύση του βασιλιά καρνάβαλου.

Στον Προφήτη Ηλία

Η Καθαρά Δευτέρα είναι η μέρα των φαλλών (ομοίωμα του ανδρικού μορίου, συνήθως από ξύλο συκιάς φτιαγμένο στην αρχαιότητα, Λεξικό της αρχαίας ελληνικής, Ι Σταματάκου, Βιβλιοπρομηθευτική, Αθήνα, 1999). Είναι η μέρα που «εορτάζουν οι άνδρες», απόηχος των εορτών για την ευγονία και καρποφορία. Παλιά, πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μαζεύονταν οι άνδρες μόνοι τους στον Προφήτη Ηλία, έβραζαν με τις ώρες το μπουρανί, μια σούπα από σπανάκι, λάπαθα και τσουκνίδες με ξύδι που το χυλώνουν με λίγο αλεύρι. (Η λέξη μπουρανί είναι αραβικής προέλευσης, που πέρασε στην οθωμανική κουζίνα, λαχανικά ή ρύζι με κρέας ή ρύζι με λαχανικά ή σκέτα λαχανικά).

Η κάθοδος στην πλατεία από τον Πρ. Ηλία

Χόρευαν και έλεγαν τραγούδια «πονηρά» κρατώντας φαλλούς, ενώ κάποιοι ντυμένοι γυναίκες αντικαθιστούσαν την απουσία τους. Έθιμο που έχει τη ρίζα του στα Διονυσιακά φαλληφόρια. Απαγορεύτηκε πολλές φορές για λόγους ηθικής τάξης. Σήμερα το έθιμο αναβιώνει από τον πολιτιστικό σύλλογο με την επωνυμία Μπουρανί, με πρόεδρο γυναίκα!.. Πριν τη γέφυρα θα στρίψετε αριστερά και μετά δεξιά, για να βρεθείτε στην κάθετο που οδηγεί σε ευθεία στο πευκόφυτο λόφο του Προφήτη Ηλία. Εκεί η ομάδα του πολιτιστικού συλλόγου έχει στήσει γαϊτανάκι και το καζάνι με το μπουρανί. Μοιράζουν στον κόσμο φασολάδα, τουρσί και λαγάνες. Τα όργανα, κλαρίνα κλπ, παίζουν και οι άνδρες του πολιτιστικού χορεύουν κρατώντας πήλινα ή ξύλινα ομοιώματα φαλλών. Αργά το μεσημεράκι θα κατέβουν με τα «λάβαρα» τους και συνοδεία μουσικής στην πόλη. Μικρά καροτσάκια πουλάνε χαλβά τοπικό και φυσικά ομοιώματα φαλλών.

Τα περίφημα ψωμιά

Μέσα στην πόλη όλα έχουν μεταμορφωθεί…. σε σχέση με το έθιμο. Στην κεντρική πλατεία είναι στημένο το καζάνι, ακούγονται τα τραγούδια τα «πονηρά», σκωπτικά πειράγματα, παντού φαλλοί σε όλα τα μεγέθη ακόμα και κηροπήγια απάνω στα τραπέζια. Οι φούρνοι έχουν ετοιμάσει τα περίφημα ψωμιά στο πνεύμα της ημέρας.. Κερνούν τον κόσμο τσίπουρο. Μπάντες από χάλκινα ακούγονται. Φυσικά «τρίβουν και το πιπέρι». Ο κόσμος χορεύει, γελά, διασκεδάζει δίχως υπονοούμενα, αφού όλα λέγονται με το όνομα τους, σοβαρά με απόλυτη φυσικότητα και πολύ χιούμορ. Καλούν τους επισκέπτες να ανακατέψουν το καζάνι σηκώνοντας τους από πάνω του με τα χέρια τους και να φαλλοπροσκυνήσουν.

Το μπουρανί στην πλατεία..

Σε ένδειξη της συμμετοχής στην τελετή παλιά έκαναν και μια μουντζούρα στο πρόσωπο του κάθε προσκυνητή. Οι πολλοί επισκέπτες σε βάζουν στον πειρασμό να αναρωτηθείς αν, εκτός από τους ξένους και τους εμπλεκόμενους οικονομικά με το θέμα, στους δρόμους υπάρχουν ντόπιοι ή έχουν αποτραβηχτεί στα σπίτια τους, για να γιορτάσουν κατ ιδίαν τη μέρα. Οι ταβέρνες σερβίρουν καλό φαγητό και το ντόπιο κρασί τους είναι εξαίρετο. Εδώ επικρατεί και η συνήθεια να σερβίρουν το ούζο ή το τσίπουρο με το μεζέ του μαγαζιού πχ τέσσερα πιάτα για το πρώτο καραφάκι, δύο για το δεύτερο κλπ, ο καλλίτερος μεζές έρχεται πάντα στο τέλος.. Αναζητείστε γωνιές στην πόλη που θα σας περιμένουν προετοιμασμένες σύμφωνα με την εξέλιξη του εθίμου και απολαύστε το….

Τα χάλκινα

ΠΑΛΑΙΚΑΣΤΡΟ. ΣΗΤΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ

2011-03-17T02:12:00.001+02:00

Παλαίκαστρο

Όποιος αποφασίσει να πάει Κρήτη, πρέπει να την αγαπά ή τουλάχιστον να ξέρει πού πηγαίνει. Αν του αρέσουν οι πεδιάδες, τα ψηλά δένδρα, οι λίμνες, τα ποτάμια καμία σχέση. Η Κρήτη έχει ανοικτό ορίζοντα, γυμνές κορυφές, καθαρό ουρανό, αέρα που σου παίρνει τα μυαλά… και πηγές που πρέπει να τις ψάξεις. Αν αποζητάς να νιώσεις την καθαρότητα της ψυχής, του μυαλού, να ανοίξουν τα μάτια της ψυχής, τότε πήγαινε στην Κρήτη. Απόμακρα από τα τουριστικά μέρη, τα πολυτελή ξενοδοχεία και τα φώτα, σε απόμερα τόπους που τα επισκέπτονται μόνο ντόπιοι.

Με καράβι είναι η φθηνότερη μετάβαση, ιδιαίτερα αν διαλέξετε ημερήσιο δρομολόγιο. Τα παλιά πλοία δίνουν τη δυνατότητα να είσαι όλη μέρα στα καταστρώματα και να ατενίζεις το απέραντο γαλάζιο σε αντίθεση με τα ταχύπλοα που λόγω της μεγάλης ταχύτητας δεν μπορείς να σταθείς έξω και κάθεσαι κλεισμένος. Από το πλοίο αρχίζει η χαλάρωση, δεν βιαζόμαστε, στην Κρήτη πάμε να περάσουμε καλά, δηλ να ευχαριστηθούμε την κάθε ώρα. Και το αεροπλάνο είναι οικονομική λύση φτάνει να έχετε εξασφαλίσει πρώιμα τα εισιτήρια. Η Κρήτη απαιτεί αυτοκίνητο, έχει μεγάλες αποστάσεις που γίνονται μεγαλύτερες από το παλιό οδικό δίκτυο με τις ατελείωτες στροφές.

Εμείς θα πάμε ανατολικά. Από το Ηράκλειο ξεκινά ένας δρόμος αρκετά καλός μέχρι τον Άγιο Νικόλαο, από εκεί προς Σητεία τα πράγματα…. αγριεύουν. Πολλές στροφές και αφιλόξενο τοπίο. Μην απογοητευτείτε…. Φτάνετε στη Σητεία, μια ήσυχη πόλη πυκνοκατοικημένη άναρχα, πολλές πολυκατοικίες, λίγα πάρκα και πράσινο, ένα ενετικό φρούριο, ένα αξιόλογο σε ευρήματα μουσείο, μια καλά αξιοποιημένη προκυμαία –λιμάνι για βόλτα και μαγαζιά με κρητικούς ουζομεζέδες, γλυκά... Εμείς προχωράμε αφήνοντας πίσω τη Σητεία για 16 χιλιόμετρα. Στη διασταύρωση που γράφει Ζάκρο στρίβουμε δεξιά σε ένα νεότευκτο δρόμο που οδηγεί στο Παλαίκαστρο, δηλ στη μινωική Κρήτη…. Παντού στην περιοχή υπάρχουν διάσπαρτα μινωικά κτίσματα. Ακόμα και οι σημερινοί άνθρωποι έχουν χαρακτηριστικά προσώπου από τους μινωίτες... Σα χαρακτήρες είναι γελαστοί, πράοι, πρόσχαροι, καμία σχέση μα τους υπόλοιπους κρητικούς. Το Παλαίκαστρο που πήρε το όνομα του από το μινωικό κάστρο στο σημερινό λόφο Καστρί, είναι το μεγαλύτερο χωριό με κάτασπρα σπίτια γεμάτα γλάστρες, απέριττα λιτά κτισμένα με τα απαραίτητα αλουμινένια παράθυρα, με ελάχιστο πράσινο. Μια πλατεία προέκταση της αυλής της εκκλησιάς, με λιγοστά μαγαζιά, ένα μπαρ, ένα εστιατόριο, μια ταβέρνα, ένα καφενείο, ένα καφέ, το σούπερ μάρκετ, ο φούρνος, πιο πέρα μια μοντέρνα creperi προσφέρουν όλα πολύ καλές υπηρεσίες και καλής ποιότητας φαγητό με χαμηλές τιμές. Ένα καλά εξοπλισμένο info center και το αξιόλογο λαογραφικό μουσείο συνθέτουν την καρδιά του χωριού. Από κει στενά διακλαδίζονται στο χωριό. Από την πλατεία ο δρόμος δεξιά οδηγεί στη Ζάκρο και ο άλλος αριστερά στις παραλίες. Το περίεργο είναι ότι σε αυτόν το ξερότοπο σχεδόν όλες οι παραλίες έχουν σκιά από τα αρμυρίκια, σε κάποιες από αυτές είναι μέσα στη θάλασσα τα δένδρα.

Η "σπείρα"

Δραστήριος τόσο ο πολιτιστικός σύλλογος όσο και ο πρώην δήμαρχος (αγνοώ τη σημερινή του ιδιότητα λόγω Καλλικράτη) οργανώνουν εκδηλώσεις στην αυλή του σχολείου και το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου. Σε αντίθεση από την υπόλοιπη Κρήτη εδώ οργανώνονται αλλιώς τα πανηγύρια. Κλείνεται η πλατεία, το εισιτήριο είναι για την κάλυψη των εξόδων του πολιτιστικού. Στρώνονται τραπέζια, ο καθένας μπορεί να καθίσει όπου θέλει. Όλα τα μαγαζιά παρέχουν το ίδιο ποιοτικό φαγητό, με τις ίδιες τιμές όλοι και δίχως αυξήσεις. Η μουσική είναι πληρωμένη από τον πολιτιστικό με αποτέλεσμα να μπορεί ο καθένας να σηκωθεί και να χορέψει, δίχως να πληρώνει τα όργανα και να κατοχυρώνει το χορό για την παρέα του και μόνο όπως γίνεται στην υπόλοιπη Κρήτη. Ούτε ακούγονται πυροβολισμοί. Ένιωσα μεγάλη συγκίνηση όταν είδα όλο το χωριό, μαζί με τους ξένους, πιασμένοι χέρι χέρι να πάλλονται στους ήχους του λαγούτου και του μαντολίνου σχηματίζοντας τη σπείρα όπως στο δίσκο της Φαιστού.

Η κορυφή Πετσοφά

Το τοπίο είναι λες σαρωμένο, καθαρές κορυφογραμμές, ευδιάκριτες οι γραμμές των ορεινών όγκων. Στα πεδινά ελαιόδεντρα, νάναι καλά οι επιδοτήσεις. Το καλοκαίρι φυσά βοριάς αλλά το καλοκαίρι του 2010 φυσούσε μόνο δυτικός ίσα για δροσιά. Από Παλαίκαστρο οι επιλογές για το πώς θα περάσει η μέρα είναι πολλές ανάλογα με τα γούστα του καθενός. Ξυπνάς το πρωί και μέλημα είναι ποια παραλία να διαλέξεις.

Χιόνα

Μέσα από το χωριό στα αριστερά ξεκινά ένας δρόμος για τις υπέροχες παραλίες. Σε ευθεία σχεδόν από το χωριό φθάνεις σε ένα κολπίσκο, τη Χιόνα, αμμουδιά με ζεστά νερά, σκιά από τα αρμυρίκια -ένα αρμυρίκι είναι μέσα στη θάλασσα- καμπίνες και νερό, δυο ταβέρνες πάνω στη θάλασσα με φρέσκο ψάρι, ένα νησάκι ... Ο κόσμος είναι ντόπιοι που εναλλάξ κάνουν μπάνιο δίχως να δημιουργείται συνωστισμός. Στα αριστερά πάνω στο λόφο Καστρί το μινωικό κάστρο, στα δεξιά στην περιοχή Ρουσόλακκος, ένας μινωικός οικισμός που πιθανόν από τις ενδείξεις να είναι μέρος ενός ακόμα μινωικού «ανακτόρου».

Μινωικός οικισμός Παλαίκαστρου

Ψηλά στο λόφο δεξιά το μινωικό ιερό κορυφής του Πετσοφά. Η αμέσως μετά προς το Βορά παραλία είναι αυτή του Κουρεμένου. Μεγαλύτερος κόλπος, αμμουδιά με ξέρες, με μικρό λιμάνι, σκιά από δένδρα, εγκαταστάσεις για wind surfing στα δεξιά του κόλπου, καφέ και εστιατόρια. Εδώ συναντάς οικογένειες από ξένους θιασώτες της ιστιοσανίδας. Η παραλία Μαριδάτης, περίπου 4 χιλιόμετρα από το χωριό, είναι η πιο καθαρή απ όλες, με κροκάλες δηλ μεγάλα βότσαλα που έχει κατεβάσει ο χείμαρρος και πέτρες.

Όρμος Κουρεμένου

Ο χωματόδρομος μηδενίζεται από τα λαμπυρίζοντα νερά και τον απέραντο ορίζοντα. Στην ίδια διαδρομή, στα 8 χιλ. από το Παλαίκαστρο είναι το Βάι με το περίφημο φοινικόδασος και αμμώδη παραλία αλλά τον Αύγουστο η κατάσταση θυμίζει Γλυφάδα, πολλά αυτοκίνητα, τουρίστες, ομπρέλες και ξαπλώστρες…. Συνωστισμός! Δίπλα η επίσης υπέροχη αμμώδης παραλία Ερημούπολη, μια απ τα ίδια περίπου σε κοσμοσυρροή, αν και δεν είναι οργανωμένη. Ανάμεσα στις δύο παραλίες κείτεται η προϊστορική πόλη Ίτανος από την οποία είχε πάρει ο πρώην Δήμος το όνομα του (τώρα ανήκει στο Δήμο Σητείας).

Μονή Τοπλού

Πριν το Βάι ( 6 χιλ από Παλαίκαστρο) υπάρχει η διασταύρωση που οδηγεί στη Σητεία, πάνω σε αυτόν το δρόμο το ιστορικό καστρομονάστηρο Τοπλού με έντονα στοιχεία δυτικής αρχιτεκτονικής. Το μοναστήρι για την απόκρουση των πειρατών επί τουρκοκρατίας διέθεται κανόνι, τοπ στα τούρκικα. Αναπαλαιωμένο έχει μετατραπεί σε μοναστήρι- μουσείο. Διαρθρώνεται γύρω από εσωτερική αυλή με τρεις ορόφους και επάλξεις στρωμένη με μαύρο και άσπρο χοντρό χαλίκι.

Η αυλή της Μονής

Έξω από το μοναστήρι ένας αναπαλαιωμένος μύλος και ένα γλυπτό «σύνταγμα» αναφέρεται στους αγώνες των μοναχών. Πάμπλουτο με μεγάλη ισχύ ακόμα και σήμερα διαθέτει μεγάλη περιουσία και οινοποιείο. Το κρασί Τομπλού θα το βρείτε και στην Αθήνα σε επιλεγμένα μαγαζιά. Έχει εισιτήριο μόνο για τους ξένους.

Η περιοχή γύρω από το Παλαίκαστρο συνίσταται για πεζοπορίες, αναρριχήσεις, ορειβασία, καταδύσεις και σπηλαιολογία. Ενδιαφέρον έχει και η χλωρίδα.

Το παρεκλήσσι του νεκροταφείου της Μονής

Διάσπαρτα υπάρχουν μικρά καταλύματα για όλα τα βαλάντια. Το πολύ διώροφα δεν προσβάλλουν το τοπίο. Καθαρά, με λουλούδια... Οικογενειακές επιχειρήσεις που τις διαχειρίζονται συνήθως οι παππούδες της οικογένειας. Η απουσία μεγάλων μονάδων λειτουργεί ευτυχώς αποτροπιαστικά στο μαζικό τουρισμό. Οικογένειες, ζευγάρια απολαμβάνουν τις διακοπές τους, μια Κρήτη όπως την θυμόμουν πριν τριάντα χρόνια. Δίχως διαφημίσεις, συνθήματα, σκουπίδια, μεγάφωνα στη διαπασών… Ελπίζω οι κάτοικοι να είναι συνειδητοί στις επιλογές τους και να κρατήσουν το ύφος του οικογενειακού τουρισμού.

Το μνημείο της Μονής

Διόνυσος αισυμνήτης και η των Πατρέων πόλις

2011-02-20T00:18:00.004+02:00

Η Άρτεμις καταδιώκει την Κομαιθώ
G. Notos, La femme dans l` antiquite grecque, Paris 1901, 4,sel. 91-92

Τα παλιά τα χρόνια ένας μεγάλος μάστορας-τεχνίτης, ο Ήφαιστος, έφτιαξε ένα άγαλμα του Διόνυσου με το επίθετο του αισυμνήτη (αίσα νέμειν, το δίκαιον αποδίδων) δηλ του Διόνυσου ρυθμιστή, κυβερνήτη, του άρχοντα, του Θεού της βλάστησης και το τοποθέτησε σε μια λάρνακα. Όποιος δεν τηρούσε τελετουργικό στο άνοιγμα της λάρνακας, τότε παραφρονούσε. Το έδωσε στο Δία, εκείνος με τη σειρά του το χάρισε στο γιο του Δάρδανο τον ιδρυτή της Τροίας τον οποίο και μύησε στο μυστικό της λατρείας του Διονύσου. Στον πόλεμο της Τροίας ο Ευρύπυλος του Ευαίμονα που καταγόταν από ένα το βασίλειο του Ορμενίου και Αστερίου, μεταξύ Πηλίου και Παγασητικού, παίρνει σα λάφυρο στα χέρια του τη λάρνακα. Όταν την άνοιξε δίχως να τηρήσει το τελετουργικό και είδε το άγαλμα του Θεού, ο μύθος λέει ότι παραφρόνησε. Γύρισε στην Ελλάδα σε κατάσταση αλλοφροσύνης με σύντομα διαστήματα επαναφοράς στα λογικά του. Αναζητώντας τη λύση στο πρόβλημά του έφτασε στο μαντείο των Δελφών. Η Πυθία του είπε ότι θα βρει την σωτηρία μόνο αν αφιερώσει τη λάρνακα με το άγαλμα στο βωμό μια πόλης που συμβαίνει κάτι το.. ανάρμοστο και του υπέδειξε νέο τελετουργικό σε σχέση με τη λάρνακα και το άγαλμα. Του υπέδειξε μάλιστα να εγκατασταθεί εκεί. Ξεκίνησαν τα καράβια του από την Κίρρα και ο άνεμος τον οδήγησε στην πόλη της σημερινής Πάτρας που θυσίαζαν αντί για ζώα και καρπούς, ανθρώπους. Έφτασε στο ναό της Τρικλαρίας Αρτέμιδας που πιθανόν ήταν στα Συχαινά, αν και δεν έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα, δίπλα στον ποταμό Μείλιχο δηλ μειλίχιο, ένα από τα δεκατρία ποτάμια της περιοχής που σήμερα ταυτίζεται με το Βελβιτσιάνικο ποταμό. Εκεί κάθε χρόνο θυσίαζαν ένα νέο και μια νέα εξ αιτίας του ανοσιουργήματος που είχε διαπραχθεί στο ναό. Μια ιέρεια, η Κομαιθώ, ερωτεύθηκε ένα βοσκό, το Μελάνιππο που σε όλα υπερτερούσε. Οι γονείς της αντέδρασαν στη σχέση τους και εκείνοι θεώρησαν καλό να συναντιούνται ερωτικά στο ναό της παρθένου θεάς. Λιμός, αρρώστιες, δυστυχίες βρήκαν την περιοχή, γι αυτό οι κάτοικοι ζήτησαν και αυτοί χρησμό από το μαντείο των Δελφών. Το μαντείο αναφέρθηκε στα ονόματα της Κομαιθούς και του Μελάνιππου και συνέστησε τη θυσία τους, για να καθαρθεί ο τόπος από το ιερόσυλο της πράξης τους με το αίμα τους.

«Για το Μελάνιππο όμως και την Κομαιθώ προσωπικά δεν πιστεύω πως έπαθαν καμιά συμφορά, γιατί το μόνο που ισοφαρίζει σε αξία την ανθρώπινη ζωή είναι το να πετύχει κανείς στον έρωτα». Παυσανίας 19, 4-6

Συμβούλεψε το μαντείο να συνεχίσουν έτσι κάθε χρόνο θυσιάζοντας τον ομορφότερο νέο και την ωραιότερη κόρη μέχρι να έρθει ένας ξένος βασιλιάς με ένα νέο θεό και να παρακολουθήσει τη θυσία. Από τότε το ποτάμι μετονομάστηκε σε Αμείλιχο δηλ. σκληρό, αμείλικτο, ώσπου εμφανίστηκε ο Ευρύπυλος και αποκαταστάθηκαν τα πράγματα και για αυτόν και για την πόλη. Οι δε ντόπιοι, επειδή δεν είχαν βασιλιά τον αποδεχτήκαν και σα βασιλιά.

Από τότε εννέα εκλεγμένοι ευυπόληπτοι άνδρες και εννέα γυναίκες φρόντιζαν τη λάρνακα και το άγαλμα του Διονύσου. Πιθανόν ο συνδυασμός ανδρών και γυναικών να είναι η αντιστοιχία της διπλής λατρείας της Αρτέμιδος και του Διονύσου. Η λάρνακα απεικονίζεται σε ρωμαϊκά νομίσματα σε σχήμα κυλινδρικό με κωνικό καπάκι με κλαδιά κισσού. Καθιέρωσαν εορτή το καλοκαίρι για το Διόνυσο με αναίμακτες θυσίες. Το καλοκαίρι, νύκτα περιέφεραν τη λάρνακα στεφανωμένοι με στάχυα (Δήμητρα-συγκομιδή) και αφού έκαναν μπάνιο στο ποτάμι, στεφανώνονταν με στεφάνια κισσού (Διόνυσος-βλάστηση). Πιθανόν απόρροια αυτής της τελετής είναι και η νυχτερινή λιτανεία της Παναγίας το Δεκαπενταύγουστο στην Ιερά Μονή του Γηροκομείου στην Πάτρα. Η λάρνακα υπήρχε μέχρι τα χρόνια του Παυσανία όπως αναφέρεται από το ίδιο αλλά δίχως το άγαλμα. Οι ντόπιοι του έδειχναν τον τάφο ή το μνημείο του Ευρύπυλου στην Ακρόπολη όπου και πρόσφεραν θυσία στην εορτή του Διόνυσου. Ο ίδιος αναφέρει ότι σε ένα ιερό κοντά στο θέατρο στεγάζονταν τα τρία αγάλματα του Διονύσου με την επωνυμία Αροεύς, Μεσατεύς, Ανθεύς όπως και οι τρις πρώτοι οικισμοί της πόλης, Αρόη, Άνθεια, Μεσάτιδα. Στην εορτή του Διονύσου τα μετέφεραν στο ναό του που ήταν δεξιά του κατηφορικού δρόμου που οδηγεί από την αγορά στη θάλασσα, όπως δηλώνει ο Παυσανίας, διότι τον θεωρούσαν σαν τον Θεό που στ όνομα του αναφερόταν η ένωση των τριών οικισμών, ιδιότητα που μέχρι τώρα είχε η Τρικλαρία Αρτέμιδα. που σιγά σιγά η λατρεία της πέρασε σε δεύτερη μοίρα.

Ο μύθος δεν δηλώνει τίποτε άλλο από τον ειρηνικό εποικισμό της πόλης των Πατρέων από τους Θεσσαλούς και την καθιέρωση της λατρείας του Διονύσου. Παρόμοιο στίγμα κρύβει η καθιέρωση από Ακαρνάνες της λατρείας της Λαφρία Αρτέμιδος στην πόλη καθώς και η εμφάνιση στην περιοχή αχαιών από τη Σπάρτη. Οι ξένοι γίνονταν αποδεκτοί ευκολότερα μέσω της θρησκείας. Επίσης η λάρνακα έκρυβε συμβολικά δυνάμεις που συνέβαλαν στην αφύπνιση της φύσης, διότι και ο Διόνυσος χαρακτηρίζεται σα θεός της βλάστησης και κατ επέκταση του κάτω κόσμου. Ο δε Ευρύπυλος φερόμενος απερίσκεπτα στους νόμους της λειτουργίας της φύσης, τιμωρήθηκε, ώσπου έμαθε να τους σέβεται, πρώιμη οικολογική συνείδηση; Ποιος ξέρει άραγε ….

Ρωμαϊκά νομίσματα με τη λάρνακα. Αχαϊκά Παυσανία, 1980

Βιβλιογραφία

1. Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

2. Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις. Αχαϊκά – Αρκαδικά. Ν. Παπαχατζή. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα.1980

3. Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις. Βοιώτικά- Φωκικά. Ν. Παπαχατζή. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα.1980

4. Ελληνική μυθολογία. Εκδοτική Αθηνών. 1986

5. Η πολιτισμική φυσιογνωμία της Πάτρας.. Εκδ. Πανεπιστημίου Πατρών. Πάτρα. 1997. Μ. Κολώνα. Πάτρα. Ειδήσεις για την αρχαία πόλη μετά τις αρχαιολογικές έρευνες των τελευταίων χρόνων. Σελ.13

6. Θωμόπουλος Στέφανος. Ιστορία της πόλεως των Πατρών. Αχαϊκές εκδόσεις.1998

7. Λεξικό της νεοελληνικής. Ίδρυμα Τριανταφυλλίδη. Θεσσαλονίκη. 1998

8. Μέγα λεξικό της ελληνικής γλώσσας. Liddel-Scott. Εκδόσεις Σιδέρη. Αθήνα

9. Ομήρου Ιλιάδα, Β 737, Ε 76, Λ 580, 809

10. Πάτρα 2006. Πολιτιστική πρωτεύουσα. Θ. Ριζάκη-Μ. Πετρόπουλος. Η αρχαία Πάτρα

11. Σταματάκος Ι. Λεξικό αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Βιβλιοπρομηθευτική. 1999

12. Τριανταφύλλου Κώστας. Ιστορικό Λεξικό των Πατρών. Β΄ έκδοση.1980

13. Τσονακίδης Γ. Λεύκωμα της Πάτρας. Πάτρα.1992

14. Υδάτινες διαδρομές στο νομό Αχαΐας. ΤΕΔΚ Ν. Αχαΐας. 2006

ΑΝΑΒΡΑ ή ΓΚΟΥΡΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

2011-02-09T14:18:00.002+02:00

Αξίζει μια Κυριακή να ανηφορίσετε στην Ανάβρα. Και θα ευχαριστηθείτε τη φύση και θα δείτε από κοντά μια άποψη ζωής, πώς δηλ αξιοποιούνται τα ευρωπαϊκά προγράμματα από ένα Δήμο.

Ένα χωριό άγνωστο μέχρι χθες στον πολύ κόσμο. Έγινε γνωστό από τη δράση του αξιέπαινου Δήμαρχου που έστρεψε τους κατοίκους σε επιδοτούμενες μορφές «οικονομίας» με αποτέλεσμα να ζουν τη φάση του πλασματικού πλούτου εις βάρος του περιβάλλοντος εφ όσον εκτρέφουν αγελάδες σε μια περιοχή ακατάλληλη εδαφικά για την εκτροφή τους. Περιχαρείς λοιπόν έσφαξαν τα πρόβατα και υιοθέτησαν τις αγελάδες. αποδέχτηκαν και τις ανεμογεννήτριες με ανάδοχο μια ισπανική εταιρία, ώστε να έχουν ετήσιο εισόδημα από το ενοίκιο και απολαμβάνουν τον εφήμερο πλούτο, δίοτι οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται στην ευκαιρία που τους δίνεται για περαιτέρω εξέλιξη και την προσοδοφόρα μακροπρόθεσμη εκμετάλλευση των επιδοτήσεων. Το κρέας που κρίνεται βιολογικής εκτροφής και σημειωτέον ότι το τοπικό σφαγείο διαθέτει IZO, δεν είναι εμπορεύσιμο από του κατοίκους αλλά από τους χοντρέμπορους που το αγοράζουν σε πολύ χαμηλή τιμή και το διοχετεύουν πανάκριβο στην αγορά, δίοτι οι κάτοικοι είναι αδιάφοροι. Θα μπορούσαν δηλ να το συσκευάζουν και να το πουλούν οι ίδιοι, ώστε, όταν τελειώσουν οι επιδοτήσεις, να μείνουν οι εγκαταστάσεις και το εμπόριο του τοπικού κρέατος.

Αναμφίβολα στηρίζουμε και επικροτούμε τις καλές προθέσεις του δημάρχου ο οποίος κατέβαλε προσπάθειες να αναβαθμίσει το χωριό με την απορρόφηση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων στην κυριολεξία μόνος του με τη βοήθεια της γυναίκας του και μιας γραμματέας. Κατάφερε αυτός ο άνθρωπος να κτίσει εγκαταστάσεις για ιατρείο, νηπιαγωγείο και δημοτικό, μουσείο, γυμναστήριο, πολιτιστικό κέντρο, χώρο εκδηλώσεων, κοινοτικό καφέ-εστιατόριο, διώροφο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ, να στρωθούν οι δρόμοι, να γίνουν πεζόδρομοι, να φύγουν τα ζώα από το χωριό, να παρέχεται δωρεάν διαδίκτυο σε κατοίκους και επισκέπτες. Ακόμα και «βοήθεια στο σπίτι»!! Στήριξε τους κατοίκους να στήσουν στάνες ευρωπαϊκών προδιαγραφών και οριοθετήθηκε κτηνοτροφικό πάρκο. Παρέχεται δωρεάν διαμονή στο γιατρό και στους δασκάλους προκειμένου να δελεαστούν. Με προοπτική στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα γηροκομείο. Το σύνθημα του είναι επιστροφή στο χωριό, γι αυτό και επέκτεινε τον οικισμό και δίνει σε χαμηλό αντίτιμο οικόπεδα. Είναι αξιοθαύμαστο να βλέπεις έναν άνθρωπο να παλεύει για ένα όραμα αλλά απ` ότι φαίνεται είναι μόνος του.

Το χωριό είναι προσβάσιμο και από τον Αρμυρό και από τη Λαμία. Παίρνοντας το δρόμο για Δομοκό υπάρχει διασταύρωση στα δεξιά. Ορεινό χωριό με ανάπτυξη στην τουρκοκρατία και δράση στην επανάσταση του 1821 και στην αντίσταση. Καμένο από τους Ιταλούς το 1943, δεν έχει να δώσει δείγματα αρχιτεκτονικής. Μια πλατεία με πλατάνια, λιγοστές ταβέρνες, εκκλησίες και πολλές πηγές είναι τα αξιοθέατα του χωριού. Αξιόλογο το μουσείο Κτηνοτροφίας που έστησε ο Δήμαρχος. Το σπουδαιότερο όμως απ` όλα που αξίζει να επισκεφθείτε στην Ανάβρα είναι το περιβαλλοντικό πάρκο. Ακολουθεί μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων δίπλα στον Ενιππέα (παραπόταμος του Πηνειού) στη σκιά των αιωνόβιων πλατανιών. Το διαμορφωμένο μονοπάτι ξεκινά από τις πετρόκτιστες πηγές και περνώντας από γεφύρια, χώρους ανάπαυσης με παιδική χαρά, καθίσματα, πάγκους και από το κονάκι σε οδηγεί στην έξοδο. Η διαδρομή είναι ένα μουσείο «Νερού», εφ όσον συντηρήθηκαν νερόμυλοι, δρυστέλες (χώροι για το πλύσιμο των ρούχων και των χαλιών). Σε τρία σημεία της διαδρομής υπάρχουν τουαλέτες πεντακάθαρες με χαρτί και σαπούνι. Η περιοχή είναι περιφραγμένη περίπου 240 στρέμματα και λέγεται ότι εκεί διαβιώνουν λαγοί και ελάφια. Μη διστάσετε να την περπατήσετε, δεν θα κουραστείτε, αντιθέτως θα σας φανεί μικρή η διαδρομή απ` την τόση ομορφιά. Γυρνώντας μπορείτε να καθίσετε στις ταβέρνες του χωριού ή στο κοινοτικό εστιατόριο.

ΑΜΦΙΑΡΑΕΙΟ ΩΡΩΠΟΥ

2011-02-07T23:46:00.084+02:00

Η στοά εγκοίμησης

Η σκηνή του θεάτρου

Σκαλί/αγωγός νερού στη στοά

Ένα από τα 12 Αμφιαράεια, «νοσοκομεία», της αρχαιότητας ήταν και το Αμφιαράειον του Ωρωπού, ένας υπέροχος τόπος με ποτάμι, πηγή, πεύκα, θαλασσινό αέρα. Μέχρι πριν λίγα χρόνια εγκαταλειμμένος, πρόσφατα περιφραγμένος σαν αρχαιολογικός χώρος με λιγοστούς επισκέπτες. Αν ερχόσαστε από Αθήνα προς Λαμία, μετά τα διόδια των Αφιδνών, αφού τα πληρώσετε, θα στρίψετε αμέσως δεξιά προς Καπανδρίτι, Κάλαμο και αφού περάσετε λοφάκια, σπιτάκια διασχίζοντας κάποια χιλιόμετρα ας πούμε βουκολικής διαδρομής, θα μπείτε σ ένα πευκώνα, εκεί στα δεξιά είναι ο αρχαιολογικός χώρος. Βέβαια μπορείτε να προχωρήσετε στον αυτοκινητόδρομο, μιας και θα έχετε πληρώσει το αντίτιμο των διοδίων και να στρίψετε από Μαρκόπουλο, δεύτερη έξοδος δηλ, μετά την κατηφόρα, υπάρχει ταμπέλα, θα στρίψετε δεξιά και θα φτάσετε πιο άνετα.

Το Αμφιαράειο ήταν λοιπόν ένας θεραπευτικός χώρος। Τα θεραπευτήρια των αρχαίων είχαν άλλη φιλοσοφία από τη δική μας. Διάλεγαν τόπους όμορφους, έκτιζαν ιερό και θέατρο, γιατί πίστευαν ότι παράλληλα με το σώμα, πρέπει να ιαθεί και η ψυχή, γυμνάσιο, δηλ χώρο αθλητικών επιδόσεων όπου οργάνωναν αγώνες. Με λουτρά, δίαιτα, προσευχή και ανάλογα τάματα και προσφορές περίμεναν να έρθει στον ύπνο τους ο θεός να τους αποκαλύψει τη θεραπεία ή και να τους κάνει καλά. Στο μουσείο της Επιδαύρου, έτερος χώρος και αυτός ιατρικής, εκτίθενται και εργαλεία ιατρικών επεμβάσεων, δηλ λειτουργούσε το "συν Αθηνά και χείρα κίνει".

Το γυναικείο λουτρό

Το ιερό/θεραπευτήριο του Ωρωπού κτίστηκε τον 5ο πχ αιώνα και όταν εόρταζαν τον ήρωα, τελούνταν αγώνες. Πολλές επιγραφές έχουν σωθεί μια από αυτές αναφέρεται στον «ιερό νόμο» και ορίζει την συμπεριφορά των ιερέων και των προσκυνητών. Ο επισκέπτης λοιπόν ζητούσε από τον Αμφιάραο είτε το όνειρο/χρησμό που θα αποκάλυπτε την ίαση του είτε την επιτόπια θεραπεία του. Πλήρωνε εισιτήριο, για να μπει, τρεις μέρες δεν έπινε κρασί και μία δεν έτρωγε φαγητό, όταν έφτανε η σειρά του, πλήρωνε ένα ποσό και τότε γραφόταν το όνομα του και η πόλη του στον πίνακα ανακοινώσεων, θυσίαζε ένα κριάρι, έπαιρνε το δέρμα και πάνω του κοιμόταν σε ένα ειδικό χώρο, όπου εκεί θα ονειρεύονταν τη θεραπεία ή και θα θεραπεύονταν. Το όνειρο βέβαια θα το ερμήνευε κάποιος ιερέας. Αν έμενε για νοσηλεία, πλήρωνε νοσήλια. Και όταν αποθεραπεύονταν έριχνε ένα νόμισμα χρυσό, ασημένιο ή αργυρό στην πηγή του Αμφιάραου. Έφευγε, αφού άφηνε ένα τάμα, που ήταν ή άγαλμα είτε το ανάγλυφο του θεραπευμένου μέλους είτε αφιέρωμα, κάτι ανάλογο με την οικονομική του δύναμη ο καθένας.

Ο αρχαιολογικός χώρος ξαπλώνεται δεξιά και αριστερά σε μια χαράδρα, όπως βλέπουμε τη θάλασσα και απέναντι στην Εύβοια την Ερέτρια. Αριστερά είναι το ιερό και οι εγκαταστάσεις του και δεξιά οι χώροι φιλοξενίας, η αγορά κλπ. Η είσοδος του αρχαιολογικού χώρου δεν ταυτίζεται με την τότε είσοδο. Ο ναός του Αμφιάραου βρίσκεται δεξιά μας όπως κατεβαίνουμε. Το πτερό στην είσοδο που είναι ανατολικά, στηριζόταν σε έξι δωρικούς κίονες. Μέσα στο σηκό δύο κιονοστοιχίες από πέντε κίονες χώριζαν σε τρία κλίτη την αίθουσα. Στο πίσω μέρος ένα ορθογώνιο κτίσμα ήταν το άβατο. Μπροστά από το ναό τα ερείπια του βωμού και αριστερά του βαθμίδες που χρησίμευαν στο να κάθονται οι ιερείς και οι προσκυνητές, για να παρακολουθούν την τέλεση των θυσιών. Σχεδόν από κάτω από το ναό η ιερή πηγή (παραλληλίστε με το σημερινό αγίασμα), όπου έριχναν τα νομίσματα οι θεραπευμένοι. Από αυτήν την πηγή κατά τον Παυσανία είχε αναδυθεί ο Αμφιάραος, γι αυτό και θεωρείται χθόνια θεότητα. Παραδίπλα η κρήνη που ύδρευε τον πλακόστρωτο ανδρικό λουτρώνα, διότι τα λουτρά έπαιζαν σπουδαίο ρόλο στη διαδικασία της ίασης, ήταν ο καθαρμός ψυχής και σώματος.

Το κοίλο του θεάτρου

Μαρμάρινος θρόνος στο θέατρο

Στα αριστερά (πάνω από το ναό) ένας μικρός ναΐσκος πιθανόν στέγαζε το άγαλμα του ήρωα και τα βάθρα από τα αναθηματικά αγάλματα. Το μακρόστενο κτίριο που θα συναντήσετε αριστερά σας είναι μια στοά 110μ. μήκος με 41 δωρικούς κίονες μπροστά και λιγότερους κίονες (17) μέσα ιωνικού ρυθμού. Εδώ ήταν το εγκοιμητήριο, ο χώρος δηλ που αφού πλήρωναν, κομιζόντουσαν μέσα για να θεραπευτούν ή να δουν τα όνειρο που θα τους οδηγούσε στη θεραπεία. Στα δύο άκρα δύο χώροι πιθανόν για να ξαπλώνουν οι γυναίκες, γιατί ο νόμος του ιερού όριζε να είναι ξεχωριστά από τους άνδρες. Πιθανόν μπροστά από τη στοά ήταν το στάδιο. Ακριβώς μετά ένα τετράγωνο οικοδόμημα λειτουργούσε σαν γυναικείος λουτρώνας που χρησιμοποιήθηκε και τα ρωμαϊκά χρόνια σα θέρμη.

Πάνω από τη στοά σε άλλο επίπεδο σώζεται το θέατρο κτισμένο το 200 πχ περίπου. Οι βαθμίδες ξαπλώνονται στην πλαγιά του λόφου, η ορχήστρα είναι ημικυκλική με πέντε μαρμάρινους θρόνους για τους επίσημους της εποχής. Η σκηνή ήταν διώροφη και σώζεται μεγάλο τμήμα της. Στην πρόσοψη οκτώ δωρικοί ημικίονες και από πάνω διάζωμα με τρίγλυφα και μετώπες.

Ο ναός του Αμφιάραου

Στην απέναντι πλευρά της χαράδρας που ενωνόταν με μια γέφυρα κάτω από τα ανδρικά λουτρά, ένα υδραυλικό ρολόι που θεωρείται αξιόλογο. Στη συνέχεια της γέφυρας ξεκινά ένας δρόμος. Συνεχίζοντας προς τα πάνω παράλληλα με το χείμαρρο πιθανόν ο ξενώνας με εσωτερική αυλή, επίσης σπίτια, εργαστήρια, τα καπηλειά που τα νοίκιαζε το ιερό.. … από την αντίθετη κατεύθυνση η αγορά…… Χώροι για τους μόνιμους κατοίκους που υπηρετούσαν το ιερό, τους επισκέπτες και τους προσκυνητές…

Οι βάσεις από τα αναθηματικά αγάλματα

Ένας χώρος πνιγμένος στο πράσινο με θέα στο βάθος τη θάλασσα, μια βόλτα για ξεκούραση, αναψυχή και περισυλλογή κι αν πεινάσατε, φεύγοντας προς Μαρκόπουλο ανηφορίζοντας για να βρεθείτε στον αυτοκινητόδρομο, εσείς θα στρίψετε δεξιά για Μαλακάσα। Στην πλατεία με την πηγή θα διαλέξετε μια ταβέρνα και καλή σας όρεξη..!!!!

Βιβλιογραφία

1. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα. Τόμος 8. Εκδ. Πάπυρος.Αθήνα.1996

2. Ελληνική μυθολογία. Εποπτεία Κακριδή Ι. Εκδοτική Αθηνών.1986

3. Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις. Αττικά. Ν. Παπαχατζής. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα.1999

Η ιερή πηγή

ΜΥΚΗΝΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΜΥΚΗΝΕΣ-ΠΡΟΣΥΜΝΑ

2011-01-26T12:24:00.004+02:00

Κι όμως υπάρχουν μυκηναϊκοί δρόμοι.. Αν και οι ρωμαίοι φημίζονται για τους δρόμους όμως και οι μυκηναίοι δεν υστερούσαν. Στρωμένοι με χαλίκια. με πλάτος δύο περίπου μέτρων, ίσα να περνά μια άμαξα παρουσίαζαν προβλήματα κυκλοφορίας και τότε όπως δηλώνεται από τη μυθολογία. Ο Οιδίποδας σ ένα τέτοιο δρόμο σκότωσε εν αγνοία του τον πατέρα του Λάιο, στον καυγά απάνω ποιος θα περάσει πρώτος, κι εκείνος σα νεώτερος τα κατάφερε καλλίτερα...

Οι μυκηναίοι όριζαν το δρόμο ανάλογα με τις ανάγκες τους, τροφοδοσία, άμυνα και επικοινωνία. Από τις Μυκήνες ξεκινούσαν τέσσερις δρόμοι που χρονολογούνται στα μέσα του 1300πχ., οι τρεις πορεύονταν βόρεια προς την Κορινθία και ο τέταρτος νότια, στην κοιλάδα του Μπερμπάτι, στην Πρόσυμνα, προς τη θάλασσα. Πιθανόν να είναι και ο δρόμος που περπάτησε τελευταία φορά ο Αγαμέμνονας γυρνώντας από την Τροία…. Εμείς θ ακολουθήσουμε αυτήν την τελευταία διαδρομή.

γέφυρα Δραγονέρα

Η πρόσβαση στις Μυκήνες γίνεται από την Κόρινθο, στα 43 χιλ και από το Ναύπλιο, στα 27 χιλ Η διαδρομή ξεκινά από τις Μυκήνες ή από την Πρόσυμνα και έχει μήκος 11094 μέτρα. Διαρκεί 4-5 ώρες. Από τις Μυκήνες ξεκινά από την πύλη που βρίσκεται αμέσως αριστερά από την Πύλη των Λεόντων δηλ την κεντρική πύλη. Ανάμεσα στο τείχος και το μουσείο υπάρχει ένας δρόμος που οδηγεί στην έξοδο από τον αρχαιολογικό χώρο. Μετά από συνεννόηση θα σας ανοίξει ο φύλακας. Υπάρχουν πινακίδες αλλά καλλίτερα είναι να ακολουθήσετε μια πεζοπορική ομάδα. Θα τις βρείτε είτε από την περιοχή είτε από την Αθήνα. Πατώντας στη λέξη «πεζοπορία» στο διαδίκτυο, θα κατεβεί μία πλήρης ιστοσελίδα με όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται για τις ζητούμενες δραστηριότητες. Αν έχετε επαφή με τον καθηγητή του Γυμνασίου από το Πολύμνιο, τον κο Ψύχα Παναγιώτη και σας συνοδεύσει, θα είσαστε πολύ τυχεροί, διότι γνωρίζει τα πάντα για την περιοχή.

αναληματικός τοίχος

Ο χωμάτινος δρόμος ανηφορίζει ανάμεσα στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία (805 μέτρα υψόμετρο) αριστερά και το βουνό Δελόκορμο ή Σάρα δεξιά (660 μέτρα ), όνομα και πράμα δηλ η πλαγιά του είναι απότομη και έχει σάρες, μεταφορικά σκουπίδια από πέτρες, από το σαίρω που θα πει σαρώνω, σκουπίζω (Λεξικό Ιωάννη Σταματάκου, 1972, εκδ Φοίνιξ, Αθήνα). Οι Μυκήνες φαίνονται θεαματικά από ψηλά να δεσπόζουν του Αργολικού κάμπου. προστατευμένες από το φυσικό τοπίο και από την κυκλώπεια οχύρωση (βλ. φώτο). Αναφέρεται ότι πήραν το όνομα τους ή από το μύκη της θήκης του Περσέα, δηλ το κουμπί το ευρισκόμενο εις το άκρο της (Λεξικό Ιωάννη Σταματάκου, 1972, εκδ Φοίνιξ, Αθήνα) που του έπεσε εκεί ή από ένα μύκητα, μανιτάρι δηλ που τράβηξε ο Περσέας και από κάτω του αποκαλύφθηκε πηγή που από τότε ονομάζεται Περσεία πηγή και μπορείτε και σήμερα να δείτε μέσα στην Ακρόπολη των Μυκηνών. Υπάρχει και η εκδοχή ότι Μυκήνη ονομαζόταν η κόρη ή γυναίκα του Ινάχου που ήταν ένας απ τους τρις κριτές (Αστερίων, Κηφισός) για τη διεκδίκηση της περιοχής από τον Ποσειδώνα και την Ήρα.. Ο Περσέας πάντως, καρπός της Δανάης και του Δία, θεωρείται ο ιδρυτής των Μυκηνών και βασίλεψε η γενιά του μέχρι τον Ευρυσθέα, μετά ανέλαβαν οι Ατρείδες.

ο διάδρομος του μυκ τάφου

Στη χαράδρα μεταξύ των δύο βουνών έρρεε ο ποταμός/χείμαρρος του Χάβου που παρέσυρε ένα κομμάτι από τις Μυκήνες. Ανηφορίζοντας παράλληλα με το Χάβο συναντάμε τη γέφυρα της Δραγονέρας μια πέτρινη, στέρεη κατασκευή που περιόριζε τα νερά ανάμεσα στα σκέλια της. Αναζητείστε τις αυλακώσεις από τις μυκηναϊκές άμαξες και τα άρματα πάνω της.. Κτισμένη εκφορικά με ακανόνιστες μεγάλες πέτρες, μοιράζει το βάρος δεξιά και αριστερά. Αφήνοντας πίσω τη χαράδρα ανηφορίζουμε στο Κοντοβούνι. Εδώ σ` ένα τμήμα αρκετών μέτρων δίνεται καθαρά η εικόνα του δρόμου. Στην απότομη πλαγιά κατά τακτά διαστήματα υπάρχουν τοιχία αντιστήριξης με ακανόνιστες, μεγάλες πέτρες και υπόγειοι πέτρινοι διάδρομοι (25 περίπου) με μυκηναϊκή δόμηση που οδηγούσαν τα νερά της πλαγιάς, όταν κατέβαιναν ορμητικά. Με τη διοχέτευση του νερού προστάτευαν τη διαδρομή απ το να μη παρασυρθεί. Ακόμα και σήμερα βοηθούν οι μυκηναϊκές ξερολιθιές, για να στηριχθούν οι πεζούλες με τις υπάρχουσες καλλιέργειες, γι αυτό και οι ντόπιοι τις έχουν υποστυλώσει. Προχωρώντας εμφανίζεται η κοιλάδα της Πρόσυμνας κατάφυτη από ελιές. Διαθέτει δύο εξόδους, η μία μέσω του φαραγγιού της Κλεισούρας προς το Άργος και η άλλη από το Αγιονόρι μέσω της χαράδρας της Κλένιας προς Κορινθία. Από εδώ οι Μυκηναίοι προμηθεύονταν τα προϊόντα τους μιας και ο κάμπος του Άργους ήταν πολυδίψιος, τιμωρημένοι οι κάτοικοι από τον Ποσειδώνα με ανυδρία , διότι η περιοχή δόθηκε στην Ήρα αντί σε αυτόν. Στα δεξιά μας στο λόφο Μαστό υπήρχε μυκηναϊκό εργαστήρι κεραμικών για τις ανάγκες του παλατιού και του εμπορίου.

Περνάμε την επόμενη μυκηναϊκή γέφυρα Λυκοτρούπη και φτάνουμε στο ποτάμι/ρέμα του Αστερίωνα (ένας απ τους κριτές για την απόδοση της περιοχής στην Ήρα ή στον Ποσειδώνα) που πήγαζε από τις Μυκήνες. Στ αριστερά μας ένας απ τους πολλούς νερόμυλους της περιοχής. που τους έχουν αναλάβει ευτυχώς υπό την προστασία τους οι μαθητές του Γυμνασίου της Πρόσυμνας μαζί με τον καθηγητή τους Παναγιώτη Ψύχα μέχρι να ενταχθούν σε πρόγραμμα. Ο νερόμυλος θυμίζει τείχος με την ημικυκλική του απόληξη, είναι το κομμάτι που πάνω του μεταφερόταν το νερό και έπεφτε με δύναμη κάτω στη φτερωτή. Παρακάτω ξεφεύγοντας αριστερά λίγο απ το δρόμο θα δούμε ένα μυκηναϊκό θολωτό τάφο «του δασκάλου».. Έχει σωθεί η βάση της θόλου σε ικανό ύψος και ο διάδρομος .. Είναι ευκρινής η κατασκευή, γούβωναν δηλ ένα λόφο, τον έκτιζαν με πέτρες εσωτερικά σε σχήμα κώνου, άφηναν διάδρομο, σφράγιζαν τη θύρα και τον σκέπαζαν με χώμα.

...με τις αρχαίες πέτρες....

νερόμυλος στον Αστερίωνα

Υδραγωγείο

πολύχρυσος Μυκήνη..

Ακολουθούμε πλέον τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο για Πρόσυμνα. Στα αριστερά μας τα ερείπια ρωμαϊκής έπαυλης. με τη χαρακτηριστική ογκώδη δόμηση από τούβλα, με τις καμάρες, τις κόγχες… σε μία από αυτές μόλις διακρίνεται το σύμβολο της Ήρας, το παγώνι. Είναι ρωμαϊκά λουτρά. Διαβαίνοντας το μονοπάτι παραδίπλα από τα λουτρά στα δεξιά, μια άσπρη εκκλησούλα, αν είναι ανοικτή, θα σας εντυπωσιάσει, διότι μπαίνοντας θα κατεβείτε αρκετά σκαλιά, για να βρεθείτε μπροστά σ ένα κομμάτι από ψηφιδωτό, απομεινάρι ρωμαϊκού πιθανόν δαπέδου. Διασχίζοντας το παραπλήσιο χωράφι φτάνουμε σε μια άλλη εκκλησία με χαρακτηριστικό τη χρήση παλαιοτέρων δομικών στοιχείων στην τοιχοποιία της. Οι χριστιανοί συνήθιζαν αφ ενός μεν να κτίζουν πάνω σε παλιά ιερά για να «σκεπάσουν» την παλιά θρησκεία αλλά και αφ ετέρου να χρησιμοποιούν το έτοιμο υλικό από προϋπάρχοντα χτίσματα. Μετά την εκκλησία στην πορεία μας για το δρόμο θα βρεθούμε στη ρωμαϊκή δεξαμενή, επιχρισμένη εσωτερικά. απ όπου υδροδοτείτο η περιοχή και κυρίως τα λουτρά της έπαυλης. Πιθανόν κουρασμένοι πλέον να μην δώσετε σημασία και στα ερείπια δεξιά σας του ελληνιστικού πύργου που θα συναντήσετε παρακάτω.

Η Πρόσυμνα ένα καθαρό χωριό δίχως ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, λεγόταν παλιά Μπερμπάτι μέχρι το 1927. Η Πρόσυμνα ήταν αδελφή με την Ακραία και την Εύβοια, κόρες του Αστερίωνα και τροφοί της Ήρας. Μια ταβέρνα στο κέντρο του χωριού έχει εξαιρετικό φαγητό και καλές τιμές… μετά από την πεζοπορία ο καλλίτερος καταληκτικός προορισμός….

...ανηφορίζοντας..

ΑΝΩ ΒΛΑΣΙΑ,ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ

2010-11-25T20:22:00.026+02:00

Κατεβαίνοντας στον καταρράκτη..

Το αλώνι..

η είσοδος της σπηλιάς;

Με τα χιόνια!

Τα λουλούδια του χιονιού

Στον καταρράκτη με χιόνι

Σε απόσταση 45 χιλιομέτρων από την Πάτρα και 25 χιλιόμετρων από τα Καλάβρυτα υπάρχει η δυνατότητα για μια ημερήσια απόδραση στις πλαγιές του Ερύμανθου κοντά στα χωριά Άνω και Κάτω Βλασία (http://www.vlasia.gr/vlasia_history.html.) Ο Ερύμανθος υψώνεται την περιοχή της Τριταίας στην Αχαΐα. Ένα βουνό συνέχεια της Πίνδου, σκεπασμένο ως επί το πλείστον από έλατα (Ables cephalonica) και κυπαρίσσια. Προσφέρεται για κάθε είδους δραστηριότητα,. πεζοπορία, αναρρίχηση, ορειβασία, ποδήλατο βουνού και ανεμοπτερισμό. Από εδώ πηγάζει ο ποταμός Σελινούντας που εκβάλλει στα Βαλιμίτικα στην περιοχή του Αιγίου.

Από Πάτρα ξεκινώντας ο δρόμος περνά από Οβρυά και σε οδηγεί στο σταυροδρόμι για Χαλανδρίτσα . Στρίβουμε αριστερά στον παλιό δρόμο για Καλάβρυτα που σε αρκετά σημεία του έχει διαπλατυνθεί και διασχίζουμε τα χωριά Χαλανδρίτσα, Καλάνιστρα, Κάλανο, Καταρράκτη, Κομπηγάδι , χωριά με αξιοθέατα και ιστορία, καταρράκτες, πλατάνια, βυζαντινές εκκλησίες, μοναστήρια, πετρόκτιστες βρύσες, νερόμυλους, νεροτριβές, βυζαντινές εκκλησίες, μυκηναϊκούς οικισμούς και τάφους. Φτάνοντας στη γέφυρα του ποταμού Σελινούντα. διαβάζουμε την ευδιάκριτη πινακίδα που γράφει «Άνω και Κάτω Βλασία, Άγιος Ταξιάρχης, Οδοιπορικό μονοπάτι, Πηγές Σελινούντα και Λεχούρι». Ακολουθώντας το δρόμο δεξιά ανεβαίνουμε τους στενούς ανηφορικούς δρόμους της Άνω Βλασίας στα 800 μέτρα περίπου υψόμετρο. Ένα πετρόκτιστο χωριό με δυνατότητα διαμονής.

Στο πρώτο πλάτωμα, αριστερά στρίβει για την πλατεία ενώ δεξιά προχωρά για το νεκροταφείο. Όταν συναντήσουμε το νεκροταφείο, το προσπερνάμε έχοντας το στα δεξιά μας και ή αφήνουμε εδώ τα αυτοκίνητα για να περπατήσουμε ή συνεχίζουμε εποχούμενοι. Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος καταλήγει στο Λεχούρι, ενώ μετά από λίγο η πινακίδα μας στρέφει σε ένα χωμάτινο δρόμο στα δεξιά. Μετά από 2.5 περίπου χιλιόμετρα διαβάζουμε την πινακίδα «Καταρράκτες Άγιου Ταξιάρχη». Κατεβαίνουμε το διαμορφωμένο μονοπάτι, για να βρεθούμε σε δύο επίπεδα, το ένα οδηγεί αριστερά σ ένα μικρό καταρράκτη και το δεύτερο σε μια «βάθρα» με τον καταρράκτη της, εδώ μπορεί κάποιος ν κάνει και μπάνιο. Υπάρχει και ένα άνοιγμα στο βράχο στα αριστερά της βάθρας που πιθανόν οδηγεί στη σπηλιά που άναφέρεται στους οδηγούς. Οι υπόλοιποι… μπορούν να καθίσουν στα παγκάκια με τα τραπέζια κάτω από τα πλατάνια.. Γυρνώντας αν ακολουθήσετε το δρόμο δεξιά θα περάσετε από την Κάτω Βλασία (http://girismata.skai.gr/default.asp?cid=&pid=2&rid=18&vid=1443) και θα βγείτε στο Μετόχι, πριν ακόμα φτάσετε στο κεντρικό δρόμο στα δεξιά σας ανηφορίζει ο δρόμος για το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Με τα πόδια ή με το αυτοκίνητο μέσα από τα έλατα θα φτάσετε στο μοναστήρι. Από ψηλά θα καμαρώσετε τις κορυφές του Ερύμανθου και μέσα στη χαράδρα θα αναγνωρίσετε το σημείο με τους καταρράκτες.. Σκεφτείτε την περιοχή Η περιοχή έχει αρκετές ταβέρνες με παραδοσιακές πίτες, ψητό κρέας, αρνάκι λαδορίγανη, κόκορα κρασάτο, μπακαλιάρο με αλιάδα δηλ. σκορδαλιά…

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

2010-11-19T00:47:00.007+02:00

Μακρινός προορισμός για όσους μένουν πιο μακριά από τη Θεσσαλονίκη। Από την Αθήνα η απόσταση είναι περίπου 900χιλ, και τα έξοδα μετακίνησης (βενζίνες, διόδια, πλοίο) 600 ευρώ το ελάχιστο, πήγαινε – έλα। Από τη Θεσσαλονίκη θα μπείτε στην Εγνατία που θα σας φέρει στην Αλεξανδρούπολη। Μια στάση για φαγητό μπορεί να γίνει στην Καβάλα, στην κα Βαγγελιώ, πάνω στον παραλιακό, φεύγοντας από Καβάλα για ανατολικά ή στο Φανάρι। Για Φανάρι έχει έξοδο από την Εγνατία στον κόμβο της Ξάνθης με κατεύθυνση προς το Πόρτο Λάγος. Περνώντας την περίφημη λίμνη Βισθωνίδα με το εκκλησάκι-παράρτημα της Μονής Βατοπεδίου μετά από λίγο στο δεξί σας χέρι θα συναντήσετε το Φανάρι. Μπορείτε επίσης να κατέβετε και από τον κόμβο της Κομοτηνής. Το Φανάρι είναι παραλιακό χωριό με ψαροταβέρνες με εξαιρετικά θαλασσινά και φρέσκα οστρακοειδή, εμείς φάγαμε στο τουριστικό περίπτερο με άψογη περιποίηση και καλές τιμές. Και η Αλεξανδρούπολη έχει ψαροταβέρνες στην παραλία δεξιά βλέποντας τη θάλασσα.

Καράβι είχε για την περίοδο του καλοκαιριού ένα το πρωί στις 10 και ένα το μεσημέρι στις 3 δίχως να είναι σταθερά δρομολόγια.. Μπορείτε να πάρετε τηλ στο πρακτορείο της Αλεξανδρούπολης, τηλ 25510 23306/7 και φαξ 23726, που βρίσκεται μέσα στο λιμάνι και να κλείσετε εισιτήρια που θα εξοφληθούν μέσω τραπέζης και εκδίδονται επί τόπου. Πηγαίνοντας λέτε το όνομα σας και σας τα δίνουν. Παλαιότερα υπήρχαν δρομολόγια από Λαύριο και Καβάλα, τώρα πρέπει να ρωτήσετε αν υφίστανται τα δρομολόγια. Βέβαια υπάρχει και η λύση του αεροπλάνου μέσω Αλεξανδρούπολης. Η διαδρομή Αλεξανδρούπολη-Σαμοθράκη είναι δύο ώρες και αν είστε τυχεροί, θα δείτε και δελφίνια. Εκεί στην προβλήτα της Αλεξανδρούπολης κάθε Πέμπτη γίνεται παζάρι με τη δυνατότητα να προμηθευτείτε από μουσουλμάνους της Θράκης μπαχαρικά άγνωστα στη νότια Ελλάδα, σουσάμι, ντόπια αλλαντικά εξαιρετικά όσπρια από τον Έβρο, μέλι και καρύδια. Πλησιάζοντας στη Σαμοθράκη θα αντικρίσετε ένα βουνό, το Σάος (από το όνομα του πρώτου οικιστή του νησιού, γιος του Δία και μιας νύμφης) ή Φεγγάρι ύψους 1448 μέτρων, που δεσπόζει στο νησί με μια φαρδιά λωρίδα πράσινου στα πόδια του βορειοανατολικά. Είναι το περίφημο πλατανόδασος σε 15 περίπου χιλιόμετρα μήκος που μέσα του «κρύβονται» ταβέρνες, καταλύματα, ιαματικά λουτρά, δύο κάμπινγκ και το περίφημο καφενείο. Η περιοχή έχει χαρακτηριστεί εθνικός δρυμός. Το νησί έχει ελάχιστα χωριά. Τη Σαμοθράκη τη λατρεύεις ή φεύγεις με το ίδιο πλοίο, αν σας αρέσει η Μύκονος καμία σχέση, το εντελώς αντίθετο. Ένα καθαρό νησί με τρις χιλιάδες κατοίκους το χειμώνα που επικρατεί ηρεμία, ησυχία και χαλαρότητα. Ένα νησί που κατακλύζεται από νέους ή από μεγάλους που αισθάνονται νέοι και ενώ είναι γεμάτο από κόσμο στην κυριολεξία δεν ενοχλεί η πολυκοσμία. Μου έκανε εντύπωση ότι ενώ οι περισσότεροι κυκλοφορούσαν με μηχανές, ποτέ δεν άκουγες φασαρία και μαρσαρίσματα. Παντού ακούγεται καλή μουσική όπου κι αν πάτε. Σχήματα μουσικά παρουσιάζονται δια μαγείας και παίζεται κάθε είδος μουσικής που στηρίζει το συναίσθημα και την ονειροπόληση. Αν επικρατεί νηνεμία, μπορείτε να κάνετε τη θαλάσσια διαδρομή με καραβάκι που φεύγει από τα Θερμά σχεδόν κάθε μέρα και γυρνά το απόγευμα. Προσεγγίζει σπηλιές, παραλίες και καταρράκτες στα νότια που δεν πλησιάζονται διαφορετικά. Το πλοίο φτάνει στο επίνειο, την Καμαριώτισσα। Σε παράλληλο δρόμο του παραλιακού οι γυναίκες του νησιού έχουν στήσει το συνεταιρισμό τους με ντόπια προϊόντα και γλυκά από τα χεράκια τους με την επωνυμία «Αξίερος» (τ` όνομα της Μεγάλης Θεάς). Στο δρόμο για τη Χώρα σ` ένα παλιό εργοστάσιο στεγάζεται η κινηματογραφική λέσχη του νησιού με πολύ καλή επιλογή ταινιών.
Στα τρία χιλιόμετρα από τη Καμαριώτισσα σχεδόν κρυμμένη είναι χτισμένη η Χώρα στα 220 μέτρα υψόμετρο με διώροφα σπιτάκια. Διατίθεται δωρεάν στάθμευση στους πρόποδες του λόφου που είναι κτισμένη. Ακολουθώντας το πλακοστρωμένο, οφιοειδές, ανηφορικό μονοπάτι θα βρεθείτε στην καρδιά της Χώρας. Μαγαζάκια με παραδοσιακά φαγητά, μπαράκια που προσφέρουν ελαφρύ γεύμα και γλυκά και τουριστικά με άσχετα από το νησί εμπόρευμα διανθίζουν τη διαδρομή. Ένας πλάτανος οριοθετεί την πλατεία, πιο πάνω ένα μικρό λαογραφικό μουσείο, στρίβοντας δεξιά βγαίνουμε στην εκκλησία, επανερχόμαστε και αναζητάμε τον παλαιότερο φούρνο που εκθέτει τα προϊόντα του σε καλάθια σκεπασμένα με δαντέλες, στο τέρμα αυτής της διαδρομής το μεσαιωνικό κάστρο που δεν είναι προσβάσιμο, κι ένα καφέ με την ωραιότερη θέα. Από την Καμαριώτισσα ευθεία πάμε στον Προφήτη Ηλία για ψητό κατσίκι που ενδημεί στο νησί σε σημείο να ελλοχεύει η αποψίλωση. Το νότιο δυτικό μέρος του νησιού κατακλύζεται από ελιές και τελειώνει στην παραλία της Παχιά Άμμου. Ακολουθώντας το δρόμο βγαίνοντας από το πλοίο αριστερά θα μπείτε στο πλατανόδασος με επίκεντρο τις ιαματικές πηγές στα Θερμά Λουτρά. Με μικρό αντίτιμο μπορείτε να μπείτε στην πισίνα ή σε ιδιωτική μπανιέρα, αφού σας δει πρώτα ο γιατρός των λουτρών. Ακολουθείστε τις οδηγίες για το χρόνο και κρατώντας μαζί σας νερό και πορτοκαλάδα απολαύστε το, διαφορετικά μπορεί να σας πέσει η πίεση, τα ζεστά νερά δεν είναι παιχνίδι. Απ` έξω από τα λουτρά είναι το περίφημο καφενείο με ξύλινες καρέκλες, ανοικτό νύκτα μέρα, εκεί θα δείτε ανθρώπους να κουβεντιάζουν, να τραγουδούν και να γελούν. Τριγύρω πλέον στήθηκαν ταβέρνες, ζαχαροπλαστείο, μικρό σούπερ μάρκετ κλπ Μέσα στα πλατάνια υπάρχουν πολλά καταλύματα, οικογενειακές επιχειρήσεις με λίγα δωμάτια, άλλα είναι απαράδεκτα και άλλα πολύ νοικοκυρεμένα με λουλούδια και ιδιαίτερα ορτανσίες σε μέγεθος μεγάλου θάμνου. Στην παραλία περίπου 5χιλιόμετρα από τα Θερμά θα συναντήσετε τα δύο κάμπινγκ του δήμου. Το ένα χαρακτηρίζεται οργανωμένο και το άλλο ελεύθερο. Και τα δύο έχουν πολύ σκιά. Δυστυχώς το δάσος σιγά σιγά διαβρώνεται για χάρη της εξυπηρέτησης των επισκεπτών. Στη διασταύρωση για Θερμά έχουν στηθεί παράφωνα στο περιβάλλοντα χώρο ένα θορυβώδες μπαρ και ένα σύγχρονο σούπερ μάρκετ. Το βουνό κατεβαίνοντας απότομα σχηματίζει χείμαρρους που έχουν νερό και το καλοκαίρι. Τα νερά κατεβαίνουν σχηματίζοντας καταρράκτες και μικρές λίμνες, τις βάθρες όπως τις ονοματίζουν. Οι πιο φημισμένες είναι της Γριάς Βάθρας και του Φονιά, υπάρχουν και άλλα κατεβάσματα αλλά χρειάζονται οδηγό και πολύ προσοχή. Αρκετές φορές χάνονται στο βουνό ή γίνονται ατυχήματα είτε από ξαφνική νεροποντή και αιφνίδιο κατέβασμα νερού είτε από ατυχήματα. Από τα Θερμά με τα πόδια ή με το αυτοκίνητο μπορείτε να πάτε στη Γριά Βάθρα. Πηγαίνοντας θα συναντήσετε μικρές ταβέρνες χωμένες στα πλατάνια. Το βράδυ συνήθως έχουν μουσική και μάλιστα χωρίς μικρόφωνο. Σε κάποιο σημείο θα αφήσετε το αυτοκίνητο και θα προχωρήσετε με τα πόδια. Η πρώτη βάθρα είναι προσιτή σε όλους, η δεύτερη και η τρίτη θέλει κάποια προσπάθεια και από κει και πάνω είναι για… λίγους. Τα βράχια έχουν λειανθεί από τον πολύ κόσμο και γλιστρούν επικίνδυνα. Κρατάτε και το μαγιό σας για μια βουτιά. Ο Φονιάς είναι ένα ποτάμι χείμαρρος που τον συναντάται πάνω στον παραλιακό δρόμο πιο πέρα από τα κάμπινγκ. Ο δήμος έχει διαμορφώσει ένα χώρο στάθμευσης. Το «ποτάμι» επειδή φουσκώνει απότομα το χειμώνα και πνίγονται αιφνιδιασμένα τα κατσίκια, πήρε τ` όνομα Φονιάς. Στην απέναντι μεριά του δρόμου από την είσοδο στο Φονιά υπάρχει ένας χώρος για φαγητού με υπέροχες ομελέτες και τηγανητή συκωταριά. Κάποιες παραλίες με σκιά θα βρείτε αλλά όχι και προσβάσιμα νερά για όλους, διότι έχουν πέτρες από τους χείμαρρους. Εννοείται ότι τα νερά είναι πεντακάθαρα μιας και λείπουν οι πηγές ρύπανσης. Και φυσικά απουσιάζουν οι οργανωμένες πλαζ με 6ευρώ την ομπρέλα. Συνεχίζοντας τον παραλιακό από τα Θερμά προς νότια θα συναντήσετε την παραλία του Φονιά και στο τέρμα την παραλία του Κήπου με μαύρα λιθάρια και απότομα βαθιά νερά, εδώ το κινητό σας χρεώνεται μέσω του δικτύου της Τουρκίας. Ο Κήπος βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά του νησιού από τα Θερμά, μια χαράδρα απολήγει στην παραλία με ανοικτή τη μια της πλευρά, ενώ η άλλη υψώνεται απότομα και κόβει την περαιτέρω διάβαση. Οι σκιές και τα χρώματα είναι καταπληκτικά αν βρεθείτε εδώ ηλιοβασίλεμα. Παντού κατσίκια κάνουν βόλτες, οπότε δεν τρέχουμε με το αυτοκίνητο, για να προλάβουμε εκπλήξεις και αντ` αυτού να τα απολαύσουμε ψητά στις ταβέρνες του Προφήτη Ηλία!!!..
Μια μέρα αξίζει να την αφιερώσετε στην Παλαιόπολη, το ιερό των Μεγάλων Θεών και το μικρό αρχαιολογικό μουσείο που στεγάζει και το γύψινο αντίγραφο της Νίκης της Σαμοθράκης του 200π.χ. Μια Νίκη που ετοιμάζεται να πετάξει ή μάλλον πέταξε για το Λούβρο. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι πάνω στο δρόμο για τα Θερμά, το βράδυ είναι φωτισμένα και διακρίνονται από μακριά οι μεσαιωνικοί πύργοι. Η Παλαιόπολη είναι τα απομεινάρια ενός μεσαιωνικού κάστρου σε συνέχεια με το ιερό των Μεγάλων Θεών, ο αρχαιολογικός χώρος που τελούνταν τα Καβείρια. Μπορείτε να μπείτε από την είσοδο που οδηγεί στους μεσαιωνικούς πύργους και να βγείτε από τον αρχαιολογικό χώρο κλείνοντας την επίσκεψή σας με το μουσείο. Να πάρετε νερό, καπέλα και αφιερώστε χρόνο αν θέλετε να έρθετε σε επαφή με την ενέργεια του χώρου που οδήγησε τους προγόνους μας σε μια καλοστημένη επιχείρηση। Φεύγοντας προς Θερμά αναζητήστε την ταβέρνα του Ψαρά με ॥φρέσκα κρέατα, για να απολαύσετε τις ωραιότερες τηγανιτές πατάτες κάτω από τον ίσκιο των πλατάνων.

Ένα νησί για όσους θέλουν να έρθουν κοντά στη φύση και τον άνθρωπο, να αφήσουν την καθημερινότητα και να μπουν στη διαδικασία της «κάθαρσης»!!..

ΘΑΣΟΣ

2010-02-03T13:03:00.007+02:00

Από Καβάλα περνάτε με πλοίο στον Πρίνο ή από Κεραμωτή στο λιμάνι της Θάσου. Από Κεραμωτή τα δρομολόγια τον Αύγουστο είναι πυκνά και δεν υπάρχει πρόβλημα. Το μικρό αυτοκίνητο κοστίζει 16ευρώ και το άτομο 3ευρώ (καλοκαίρι 2009). Η διαδρομή διαρκεί από 25΄-35΄ ανάλογα τον καιρό. Αν έχετε cosmote, στα δυτικά του νησιού δεν θα έχετε σήμα.
Στην πρωτεύουσα "Θάσος" θα βρείτε σχεδόν όλες τις τράπεζες και ταμιευτήριο φυσικά. Όπως βγαίνετε από το καράβι αριστερά είναι μια όμορφη γωνιά με παραλία , συμπαθητικές ταβέρνες και καφετέριες. Η ταβέρνα Μουράγιο στην παραλία τέρμα είναι μια καλή πρόταση για φαγητό που ετοιμάζεται εκείνη την ώρα με φρέσκα προϊόντα έχοντας τον καλλίτερο σεφ του νησιού, όπως διατείνεται. Το επιδόρπιο που προσφέρει είναι γιαούρτι με γλυκό καρώτο βρασμένο σε μέλι.
Παραδίπλα ο αρχαιολογικός χώρος πνιγμένος στα πλατάνια και στις πρασινάδες, είναι ανοικτός συνεχώς και λειτουργεί σαν πάρκο. Αρκεί μια βόλτα εκεί για να ηρεμήσετε. Όλη η πόλη είναι διάσπαρτη από υπολείμματα αρχαίων ευρημάτων. Το Μουσείο είναι έτοιμο εδώ και 11 χρόνια αλλά κλειστό. Το θέατρο είναι ψηλά και όταν κάθεσαι στα σκαλιά ατενίζεις το θάλασσα και τη Θράκη.
Το νησί είναι γεμάτο από ένα είδος πεύκου έντονα πράσινου χωρίς κάμπιες και ξερά δένδρα, διανθίζεται από πλατάνια , ελιές, καρυδιές, συκιές και κάποια αμπέλια. Ένα νησί γεμάτο από καταλύματα κάθε είδους, τα περισσότερα πάνω σε δρόμο, οπότε δεν θα σας λείψουν «οι ήχοι της πόλης». Αν έχετε την ψευδαίσθηση ότι θα ξεκουραστεί το αυτί σας, είστε γελασμένοι. Τ` αυτοκίνητα είναι εκατοντάδες και παντού. Αν νομίζετε ότι θα καθόσαστε σε παραλιακό ταβερνάκι και θα βλέπετε τη θάλασσα, είστε και εδώ γελασμένοι, και αυτό θέλει ψάξιμο. Όπως στα περισσότερα μέρη στην Ελλάδα, οι τοπικοί άρχοντες δεν τολμούν να πεζοδρομήσουν παραλιακούς δρόμους μη και δυσαρεστήσουν τον πελάτη που, αν μπορούσε θα το πάρκαρε και μέσα στη θάλασσα, για να κάνει από κει τις βουτιές του, έτσι σε πρώτο πλάνο βλέπεις αυτοκίνητα και από πίσω στο βάθος το πέλαγος…. Παντού είναι στημένες σούβλες με ψητά. Οι τιμές είναι πολύ λογικές, τρως καλά και φτηνά. Τα χωριά είναι όλα ορεινά με παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, πλατάνια και νερά. Οι στέγες ήταν και αρκετές είναι ακόμα με πέτρα φτιαγμένες, αν και τώρα προτιμούν τα κεραμίδια. Διαθέτουν σαχνίσια, προσεγμένα ανοίγματα. Αν ξεχαστείς νομίζεις ότι δεν είσαι σε νησί του Αιγαίου αλλά σε μακεδονίτικο χωριό και έχεις πάει για χειμερινές διακοπές. Πολύ προσεγμένα και περιποιημένα τα χωριά. Επικρατεί η απόλυτη καθαριότητα όχι μόνο από τους ντόπιους αλλά και από τους επισκέπτες. Τα πολύβουα και κακόγουστα κέντρα για τον πολύ κόσμο, όπως ο Ποτός, καλό είναι να τ` αποφεύγετε , αν σας ενδιαφέρει η καλογουστιά. Σε γενικές γραμμές πικρατεί ηρεμία και το συναίσθημα της ασφάλειας. Οικογενειακό νησί χωρίς δήθεν μαγαζιά και μπαράκια. Οι επισκέπτες του Έλληνες, από τη Θράκη και Μακεδονία, αλλά και Βούλγαροι, Σκοπιανοί, Σέρβοι… Με το αυτοκίνητο μπορείτε να κάνετε το γύρο του νησιού, περίπου 150 χιλιομ. και να διαλέξετε όρμο ή παραλία με πεντακάθαρα νερά. Πιο ειδυλλιακά και ήρεμα είναι στα νοτιοανατολικά, στον Παράδεισο, στα Κινύρα, στη Σκάλα Ποταμού. Στη Σκάλα Ποταμού με τη ψιλή ασημένια άμμο προτιμήστε το κέντρο του κόλπου ή και τη δεξιά πλευρά και όχι την αριστερή που είναι φορτωμένη με ομπρέλες και εγκαταστάσεις για θαλάσσια σπορ, εκτός και αν σας ενδιαφέρουν. Ένα νησί φτιαγμένο για οικογένειες με μικρά παιδιά
Όλα τα χωριά διαθέτουν Σκάλα, αξίζει ν` ανεβείτε ψηλά στα χωριά. Το Ραχώνι, ο Πρίνος, η Μαρβιά, ο Θεολόγο, η Ποταμιά, η Παναγιά πιο τουριστικοποιημένη. Το κάθε ένα έχει να δώσει στον επισκέπτη διαφορετική εικόνα, μια εκκλησία, νερά, πλατάνια, μουσείο, σοκάκια, μικρές πλατείες…. Μου είπαν ότι αξίζει από φυσικό κάλλος το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στο κέντρο του νησιού, μέσω Μαρβιάς. Το μοναστήρι του Αρχαγγέλου κτισμένο στην άκρη, πάνω στη θάλασα με μια παλιά εκκλησία αποτελεί απαύγασμα επίδειξης πλούτου!

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ, ΚΟΡΙΝΘΟΥ 221, ΠΑΤΡΑ, Ν.ΑΧΑΙΑΣ

2009-08-05T02:46:00.007+03:00

Στην Πάτρα υπάρχει ένα κτίριο φορτισμένο από μνήμες. Σήμερα περνώντας απέξω τίποτα δεν προδιαθέτει τον περαστικό να σταματήσει και ν` αναλογιστεί το παρελθόν και το παρόν. Κι όμως ακούγονται φωνές και ήχοι, όχι μόνο σημερινοί, αλλά πρέπει να στηθείς, για να τους ακούσεις! Στο κέντρο της πόλης, τρία τετράγωνα από τη θάλασσα, πάνω από την πλατεία Όλγας περνά παράλληλα με την παραλία η σημερινή οδός Κορίνθου, δρόμος που, όταν τον ακολουθήσεις, θα σε βγάλει έξω από την πόλη και θα σε οδηγήσει στην Κόρινθο. Εκεί στο τετράγωνο που περικλείεται από τις οδούς Κορίνθου, Κολοκοτρώνη, Κανακάρη και Αράτου στην καρδιά του τετραγώνου βρίσκεται το κτίριο που θα μας απασχολήσει το οποίο και έχει είσοδο στην Κορίνθου αλλά και στην παράλληλη οδό, την Κανακάρη.
Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο η πόλη είχε κατά πολύ αναπτυχθεί, οι ρωμαίοι παινεύονταν ότι από πλίνθινη την μετέτρεψαν σε μαρμάρινη. Επεκτεινόταν νότια και νοτιοδυτικά φτάνοντας μέχρι την περιοχή του Αγίου Ανδρέα με παραλιακό πάρκο που περιελάμβανε ναούς και δρόμους περιπάτου, ενώ το βόρειο τμήμα της ήταν το ρωμαϊκό νεκροταφείο. Ένας χωματόδρομος το διέσχιζε που οδηγούσε στη Via puplica, κάτι σαν τη σημερινή Πατρών –Κορίνθου. Εκεί όταν έσκαβαν το 1964, για να θεμελιωθεί το «Παράρτημα», ήρθαν στην επιφάνεια τέσσερις κλειστοί ρωμαϊκοί τάφοι, ο ένας ήταν κτιστός πλίνθινος, οι άλλοι τρεις πώρινοι κιβωτιόσχημοι σαρκοφάγοι που μέσα στον ένα από αυτούς κείτονταν ο σκελετός μίας μητέρας με το παιδί της ενώ σε άλλον δύο ρωμαϊκά εισηγμένα αγγεία. Επίσης ήρθε στην επιφάνεια ανάγλυφη πλάκα που απεικονίζει μονομάχο και πλήθος αγγείων στη διάθεση του αρχαιολογικού Μουσείου σήμερα. Το νεκροταφείο διατηρήθηκε μέχρι τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους που η πόλη είχε αποτραβηχτεί γύρω από το κάστρο.
Τον Ιούλιο του 1848 καταφτάνουν στην Πάτρα οι πρώτοι 70 ιταλοί πολιτικοί πρόσφυγες, ένας λοχαγός και 69 στρατιώτες από την Αγκώνα. Μετά ακολούθησαν και άλλοι, μεγάλος αριθμός για τον τότε πληθυσμό (678 άνθρωποι στους 15.000 κατοίκους). Η ελληνική κυβέρνηση τους παραχωρεί άσυλο παρά τις αντιδράσεις των μεγάλων δυνάμεων. Ο δήμαρχος της πόλης, Π. Αναγνωστόπουλος, τους παραχωρεί καταλύματα αλλά και πολλοί πατρινοί φιλοξενία στα σπίτια τους. Η πόλη δέχθηκε αργότερα και οικογένειες ψαράδων ως επί το πλείστον που επανειλημμένα με εράνους τους ενίσχυε και τους φρόντιζε. Διαθέτουν προξενείο, συστήνουν φιλανθρωπικό ίδρυμα, αλληλοβοηθητική εταιρία και φιλαρμονική. Ήδη από το 1857 ιδρύεται από τον καθολικό επίσκοπο της Σύρας στην εποπτεία του οποίου υπαγόταν η καθολική εκκλησία της Πάτρας και καθολικό παρθεναγωγείο με καθολικού και ορθοδόξου δόγματος μαθήτριες και ακολουθούν και άλλα σχολεία. Ελάχιστες οικογένειες προόδευσαν κοινωνικά και οικονομικά, στην πόλη δουλεύουν ως εργάτες, αλιείς και συσπειρώνονται στη συνοικία γύρω από τον Άγιο Διονύσιο. Αρκετοί γύρισαν πίσω μετά την ενοποίηση της Ιταλίας. Το 1906 ο αριθμός τους φτάνει τους 8000 και οι μαθητές στα σχολεία τους 500.
Μετά την απελευθέρωση από τους τούρκους καλείται ο Σταμάτης Βούλγαρης να σχεδιάσει εκ νέου την Πάτρα. Η κάτω πόλη, η νέα πόλη δηλ διασχίζεται από δύο κεντρικούς κάθετους άξονες, την Κορίνθου και τη Γούναρη. Η οδός Κορίνθου μέχρι το 1875 λεγόταν Αιγίου, εκεί στο σημερινό νούμερο 221, κτίζεται ένα νεοκλασικό που διέθεται και παρεκκλήσι και ανήκει στον ιταλό Κούρτσι. Το πιθανότερο είναι να παραχωρήθηκε το 1894-1944 στις αδελφές του Ελέους Εβρέ που ιδρύουν τη «Σχολή καλογραιών» σε επίπεδο ανώτερου παρθεναγωγείου με μικτό νηπιαγωγείο. Παραδίπλα γωνία Κολοκοτρώνη και Κορίνθου λειτουργούσε πριν τον πόλεμο το καφέ Σάκου με ιταλίδες χορεύτριες με ιδιοκτήτη το Μπαξιβάκη που παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο μια από αυτές. Την κόρη του Μαρία από τον πρώτο του γάμο την έστειλε να φοιτήσει στις καλόγριες.
Τα ιδιωτικά σχολεία άνθισαν εκείνη την εποχή απ` την ανάγκη των εμπόρων της πόλης να παρέχουν στα παιδιά τους «αριστοκρατική παιδεία» έχοντας τα στο κέντρο, όπου είχαν και τα σπίτια τους. Στη σχολή φοιτούσαν και ελληνίδες. Αντίθετος στη σχολή και στην τακτική της, στάθηκε ο αρχιεπίσκοπος Πατρών Ιερόθεος που διέβλεπε δόλο στη λειτουργία αυτών των καθολικών σχολών και σχολείων. Κατά καιρούς εξέδιδε εγκυκλίους και σε αντιπερισπασμό ιδρύθηκε αντίστοιχος Σύλλογος και χριστιανικό παρθεναγωγείο.
Οι ιδιοκτησίες των ιταλικών σχολείων και σχολών περιήλθανε στο ελληνικό δημόσιο ως λεία πολέμου, όπως και των περισσοτέρων ιταλοπατρινών που αρκετοί από αυτούς ήταν μέλη του φάσκιο. Κατηγορήθηκαν και οι μεν και οι δε ότι κατά έγκυρες πληροφορίες και όχι μόνο, επιχείρησαν δολιοφθορές αλλά και προπαγανδίζοντας ιδέες και φήμες αποπροσανατόλισαν το λαό από την αντίσταση κατά του κατακτητή, συμπεριφορά που είχαν υιοθετήσει και πριν την κήρυξη του πολέμου. Οπότε μετά τον πόλεμο απελάθηκαν στη Φλωρεντία και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους.
Το νεοκλασικό στη δικαιοδοσία του δημοσίου πλέον, δόθηκε, για να καλυφθούν οι ανάγκες στέγασης του εξαταξίου Β΄ Γυμνασίου θηλέων. Το καφέ Σαντάν δίπλα μετά τον πόλεμο έγινε το χειμερινό σινεμά «ΑΙΓΛΗ», ο διευθυντής της επιχείρησης ζητά απεγνωσμένα από τους αρμόδιους να του παραχωρηθεί το προαύλιο του σχολείου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ώστε να λειτουργήσει και θερινός κινηματογράφος. Ο διευθυντής του σχολείου αλλά και ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων αντιδρούν σθεναρά, για να μην καρποφορήσει αυτή η επιδίωξη το οποίο και καταφέρνουν. Στ` αριστερά του κτιρίου στεγάζεται το μαρμαράδικο του Καθρέπτα. Στη γωνία Κορίνθου και Αράτου η κομαντατούρ στην κατοχή. Προς την Κανακάρη το κτίριο κλείνεται με μάνδρα, απέναντι στεγάζεται η ΕΒΓΑ και στο δρόμο η αφετηρία του αστικού. Από την Κορίνθου ανοίγεται η κεντρική είσοδος που με στοά οδηγεί στην αυλή. Φοίνικες είναι φυτεμένοι στα δεξιά μπαίνοντας, διάσπαρτοι λωτοί, ένα σκάμμα και πλακόστρωτο για τις ανάγκες της γυμναστικής, στα αριστερά το κτήριο της Χριστιανικής Εστίας. Οι αίθουσες μικρές στεγάζονται στον πρώτο όροφο του λιτού κτιρίου, περίπου 10, με ξύλινο δάπεδο και πολλά «παρακέλλια». Από εδώ ξεκινάνε και τότε οι πορείες της εποχής όπως αυτές του 1954/55 για την Κύπρο. Μέχρι το 1968 το Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων μεταστεγάζεται προσωρινά στο κτίριο του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων στη Νόρμαν, όπου και τελικά παρέμεινε. Μέχρι το 1960 υφίσταται το κτίριο, μετά οικοπεδοποιείται.
Στις αρχές του 1960 εκδίδεται φυλλάδιο στο οποίο εκφράζονταν η επιθυμία και η επιχειρηματολογία του γιατί να ιδρυθεί στην Πάτρα πανεπιστήμιο και όχι στην Κέρκυρα. Όντως πάρθηκε η απόφαση για την Πάτρα. Το 1964 θεμελιώθηκε από τον ΟΣΚ στο οικόπεδο της Κορίνθου κτίριο στο οποίο θα στεγάζονταν το Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων. Έχοντας εκμεταλλευτεί ο αρχιτέκτονας το πρανές του εδάφους το κτίριο διαθέτει τρία επίπεδα από την Κανακάρη και τέσσερα από την Κορίνθου. Η διάταξη των κτισμάτων σε Π που κλείνεται με το στεγασμένο γυμναστήριο δίνει ως αποτέλεσμα ένα κτήριο «ελληνιστικής νοοτροπίας», εσωστρεφές κτίσμα με εσωτερική αυλή. Στο επίπεδο της Κορίνθου διέθεται πολυχώρο εκδηλώσεων. Εδώ αποφασίστηκε το 1966 να στεγαστούν προσωρινά στο ημιτελές τότε κτίσμα, τα πρώτα τμήματα του Πανεπιστημίου Πατρών που η ίδρυση του θεσπίστηκε το 1964 από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Τα εγκαίνια έγιναν στις 30/11/1966. Λειτούργησε με τους 150 πρώτους φοιτητές τη χρονιά 1966-1967 η φυσικομαθηματική σχολή. Αργότερα όταν μεταφέρθηκε σταδιακά το πανεπιστήμιο στις εγκαταστάσεις του έμεινε γνωστό ως «Παράρτημα».
Στα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973 οι φοιτητές της Πάτρας σε συμπαράσταση στους φοιτητές της Αθήνας στις 15/11, ημέρα Πέμπτη, κατέλαβαν το κτίριο που, όπως είπαμε, διαθέτει δύο εισόδους, μία από Κορίνθου και την άλλη από Κανακάρη, πράγμα που βοήθησε, διότι κλείνοντας τις το κτίριο μετατρέπεται σε φρούριο. Η απόφαση κατάληψης είναι ομόφωνη και εκλέγεται δωδεκαμελής επιτροπή που εγκαθίσταται στο ισόγειο. Στον τρίτο όροφο συνεργείο χειρόγραφα αναπαράγει τις προκηρύξεις, άλλο συνεργείο φτιάχνει και κατασκευάζει τα πρώτα πανό, άλλο φροντίζει για το φαγητό. Στην ταράτσα αναρωτιούνται πανό «Κάτω η χούντα», «Ψωμί-παιδεία -ελευθερία». Από τα παράθυρα της Κορίνθου ρίχνονται προκηρύξεις. Οι πόρτες κλείνουν και μόνο φοιτητές επιτρέπεται να μπαίνουν. Σύντομα κόσμος και μαθητές συγκεντρώνονται, η κυκλοφορία των οχημάτων διακόπτεται στην Κορίνθου, οι πολίτες φέρνουν γραφική ύλη, κουβέρτες και τρόφιμα. Τοποθετούνται μεγάφωνα και ανοίγει ένας διάλογος με συνθήματα με τους απέξω. Την επόμενη μέρα στήνονται δύο θεατρικές παραστάσεις από τους φοιτητές με θέμα «Ένας φοιτητής στην ασφάλεια» και «Η επιτροπή φοιτητών επισκέπτεται τον πρόεδρο του Ιδρύματος στρατηγό Τάγαρη», μουσικές εκδηλώσεις ακολουθούν. Μπήκαν σκοπιές με βάρδιες. Οργανώνονται διαδηλώσεις. Λειτουργεί ο ραδιοφωνικός σταθμός του «Ελεύθερου Πανεπιστημίου της Πάτρας». Η παρουσία του Παπαγιαβή και Στεφανόπουλου, πρώην βουλευτών, δίνουν κουράγιο. Για ν` αποφευχθούν επεισόδια, όταν μαθεύτηκαν τα γεγονότα της Αθήνας, το κτίριο με απόφαση της Επιτροπής εκκενώνεται σταδιακά. Το 1975 για να τιμηθεί το γεγονός, ο Δήμος της Πάτρας τοποθέτησε αριστερά στην είσοδο της Κορίνθου μία αναμνηστική πλάκα του μαρμαρογλύπτη Στεφ. Αρμακόλα που υπάρχει μέχρι σήμερα. Εκεί κάθε χρόνο γίνονται οι εκδηλώσεις μνήμης για τη 17η Νοέμβρη από τις αρχές και τα σχολεία της πόλης παρ` ότι υπάρχει μνημείο Ηρώων Πολυτεχνείου στην ομώνυμη οδό.
Με την απομάκρυνση του πανεπιστημίου στα δικά του κτίρια το Σεπτέμβριο του 1984 άρχισε να λειτουργεί ένα από τα πρώτα 14 πολυκλαδικά λύκεια στη χώρα, μέχρι 1998 που καταργήθηκε ο θεσμός των Πολυκλαδικών. Το κτίριο διαμορφώθηκε εκ νέου στις ανάγκες του νέου φερέλπιδου σχολικού θεσμού. Η αφετηρία των λεωφορείων απομακρύνθηκε. Στήθηκαν εργαστήρια και όνειρα. Μαθήτευαν 900 περίπου μαθητές κάθε χρόνο με δύναμη συλλόγου περί τα 100 άτομα. Εφαρμόστηκαν προγράμματα και νέες μέθοδοι μάθησης, εκπονήθηκαν πρωτοποριακά προγράμματα. Το προσωπικό κατάφερε να θεωρείται πρότυπο το σχολείο, περιζήτητο από την πατραϊκή κοινωνία. Στο υπόγειο «θεατράκι» στήθηκαν παραστάσεις και εκδηλώσεις. Ο δυναμισμός της σχολικής κοινότητας έφερε αλλαγές βελτίωσης στο κτίριο. Εδώ ξεκινούσαν οι καταλήψεις που τότε τα παιδιά έμεναν μέσα όλο το εικοσιτετράωρο προσέχοντας το κτίριο που το παρέδιδαν όπως το παρέλαβαν. Τη βραδιά του 1990 που σκοτώθηκε ο καθηγητής Τεμπονέρας, πρώτος στόχος της «ανακατάληψης» ήταν το πολυκλαδικό, η έγκαιρη όμως κινητοποίηση των ανθρώπων της ΕΛΜΕ Αχαΐας που είχε γραφεία στο ισόγειο από Κορίνθου, απομάκρυναν από το σχολείο τον κίνδυνο. Οι μαθητές που είχαν καταλάβει το κτίριο, όταν ειδοποιήθηκαν σφάλισαν και την πόρτα της Κανακάρη που τότε ανορθόδοξα έκλεινε από μέσα προς τα έξω κι έτσι αποφύγανε τα χειρότερα. Με την κατάργηση του θεσμού στο κτίριο, με είσοδο από Κανακάρη, συστεγάζονται τρεις σχολικές κοινότητες, το 13ο ΓΕΛ, το 9ο Γυμνάσιο, το 1o Νυκτερινό Γυμνάσιο και η σχολική βιβλιοθήκη του 13ου ΓΕΛ που στήθηκε με πρόγραμμα του Β΄ κοινοτικού πλαισίου στήριξης. Μετά από μια αποτυχημένη μεταποίηση του ισογείου σε κέντρο σεμιναρίων ο χώρος είναι κατειλημμένος από νέους που ζητώντας χώρο έκφρασης και επικοινωνίας το χρησιμοποιούν σα μέρος συγκέντρωσης και εκδηλώσεων. Εδώ συγκεντρώνονται οι φοιτητές ακόμα και σήμερα, για να διαδηλώσουν και να καταθέσουν τις απόψεις τους. Παρά το πέρασμα του χρόνου και τα δίσεκτα χρόνια που διανύουμε το «Παράρτημα» παραμένει ένας χώρος σύμβολο για την κατάθεση ιδεών και ψυχής, είναι ένας χώρος με φωνή από το παρελθόν και το παρόν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Θωμόπουλος Στεφ.. Ιστορία της πόλεως των Πατρών. Αχαϊκές εκδόσεις. Πάτρα. 1998
2. Καρατζάς Δ. - Χαραλάμπους Χ. - Γκότση Δ. –Λύρας Γ.. Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις. Εθνικός Κήρυξ- Ημερήσιος Κήρυξ Πατρών.1995
3. Κοσμόπουλος Δ.. Δικτατορία και αντίσταση στην Πάτρα. 1967-1974. Πάτρα 2003.
4. Λάζαρης Β. Πολιτική ιστορία της Πάτρας. 3ος τόμος. 1940-1944. Αχαϊκές εκδόσεις. Αθήνα. 1989
5. Λάζαρης Βασ. Ο λαός και η νεολαία της Πάτρας στον αγώνα κατά της χούντας. Πάτρα. 2003
6. Μαρασλής Αλέκος. Πάτρα 1900. 1978. (απόσπασμα από τον πρόλογο του Παν Κανελλόπουλου) ΦΩΤΟ
7. Μουγγολιά. Ανδρ. Το Α΄ Γυμνάσιο εν Πάτραις. Πάτρα. 2001
8. Μουγγολιά. Ανδρ. Το Β΄ Γυμνάσιο εν Πάτραις. Πάτρα. 1999. ΦΩΤΟ
9. Μουγγολιά. Γιάννη. 100 χρόνια κινηματογράφος στην Πάτρα. Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας. Πάτρα. 2003.
10. Μούλια Χρ.. Ιστορικά σημειώματα Ι. Περί τεχνών. 2007
11. Μπακουνάκης Ν. .Πάτρα, 1828-1860. Μια ελληνική πρωτεύουσα στον 19ο αιώνα. Εκδ. Καστανιώτης. Αθήνα .1995
12. Παπαδάτου-Γιαννοπούλου Χ. Εξέλιξη του σχεδίου πόλεως των Πατρών 1829-1989. Αχαϊκές εκδόσεις. Πάτρα.1991
13. Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις. Αχαϊκά-Αρκαδικά. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα .1994.
14. Πειραματικό γυμνάσιο Πάτρας.Σήματα σεβασμού και μνήμης εν Πάτραις. Νεότερη γλυπτική. Πάτρα. 2002
15. Πελοπόννησος. Ιστορίες της πόλης. Περί τεχνών. 2004
16. Συλλογικός τόμος. Πάτρα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αθήνα. 2005. (σελ 460-467. Παύλος Κορδομπάτης).
17. Τριανταφύλλου Κ.. Ιστορικό Λεξικό Πατρών. Πάτρα. 1980

Προφορικές μαρτυρίες.
Αναγνωστόπουλος Νίκος, 1962, καλλιτέχνης, 3/06/09
Βάλσαμος Ανδρέας, 1953, απόφοιτος νομικής. 16/02/09
Καΐκα- Μαντανίκα Γιώτα, 1945, φιλόλογος - ιστορικός. 01/03/09
Πολυχρονοπούλου-Σαβαλάν Αλίκη, 1941, καθηγήτρια αγγλικών μαθήτρια του Β΄ Γυμνασίου. 04/08/2009

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ, ΦΕΤΙΧΙΕ ΤΖΑΜΙ

2009-07-09T17:23:00.008+03:00

Στη Ναύπακτο (ναυς + πήγνυμι, ο χώρος δηλ που ναυπηγήθηκαν πλοία ) αξίζει να μείνετε

όχι μόνο για τις ψησταριές και τους ψαρομεζέδες, αλλά για να την περπατήσετε. Αφήστε το αυτοκίνητο και εξερευνείστε την από άκρο σε άκρο. Είναι ο καλλίτερος τρόπος για να έρθει ο καθένας μας

σε επαφή με την ιστορία της πόλης.

Το φρούριο στην πάνω μεριά της πόλης είναι ανακαινισμένο δίνοντας τη δυνατότητα να απολαύσετε και την αρχιτεκτονική ενός κάστρου και τη φύση και την υπέροχη

θέα. Ανεβείτε με αυτοκίνητο και κατηφορίστε με τα πόδια

ακολουθώντας τον παλιό δρόμο

περνώντας το πρώτο και το δεύτερο τείχος ανάμεσα από μικρά σπίτια με κήπους

γεμάτους από λεμονιές και πορτοκαλιές και πολλά

λουλούδια. Στα δεξιά και αριστερά του

λιμανιού εκτείνονται δύο υπέροχες προκυμαίες της

Ψάνης δεξιά βλέποντας τη θάλασσα και αριστερά του Γρίμποβου, με πλατάνια, τραπεζάκια κοντά στη θάλασσα, ποδηλατόδρομο, μικρό ρέμα με πάπιες και θέα τη γέφυρα. Στο λιμανάκι αναζητείστε στα δεξιά το άγαλμα του Θερβάντες που πολέμησε στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, ανεβείτε στις επάλξεις, περπατείστε στους προμαχώνες.

Όμως η έκπληξη βρίσκεται στα αριστερά του λιμανιού στη Φορμίωνος 4,

στο στενάκι παράλληλα στη θάλασσα. Εκεί υπάρχει ένα μικρό τζαμί, το πρώτο που

κτίστηκε στη Ναύπακτο από τους Οθωμανούς μετά το 1499 που την κατάκτησαν, το Φετιγιέ ή Φετιχιέ τζαμί που σημαίνει «το τζαμί της κατάκτησης». Είναι μικρό και αν δεν το ψάξετε δεν θα

το βρείτε κρυμμένο πλέον ανάμεσα σε άλλα κτίσματα με απρόσωπη είσοδο. Θεμελιωμένο με πέτρες συνεχίζεται με τουβλάκια. Στην είσοδο υπήρχε στέγαστρο με κεραμίδια

στηριγμένο σε τέσσερις κίονες με τρία τοξωτά ανοίγματα προς το εσωτερικό, το μεσαίο από αυτά είναι και η είσοδος στο κεντρικό κτίσμα. Σήμερα τα ανοίγματα ανάμεσα

στους κίονες που στήριζαν το υπόστεγο έχουν κτιστεί. Η κεντρική αίθουσα είναι ένα άψογο τετράγωνο 18 τετραγωνικών που στεγάζεται από τρούλο. Στα δεξιά σώζεται η βάση του μιναρέ με την εσωτερική

κυκλική σκάλα. Επίσης πιθανόν εδώ να ήταν και η

βρύση του τεμένους. Όπως μπαίνετε απέναντι στην κεντρική είσοδο, είναι μία

κόγχη, το μιχράμπ, που προσανατολίζει τον πιστό προς τη Μέκκα. Δεξιά και αριστερά

φαίνονται ανοίγματα σήμερα κλειστά. Ο χώρος φωτιζόταν από τέσσερα παράθυρα

στη βάση του τρούλου. Το δάπεδο είναι καλυμμένο από τετράγωνες πήλινες πλάκες και

επιτύμβιες οθωμανικές στήλες. Το μικρό τζαμί έχει επισκευαστεί το 1999-2001, είναι

επισκέψιμο με δωρεάν είσοδο. Βγαίνοντας μια μικρή πλατεία στα δεξιά, κάποια στενάκια,

ένα κάτι από μια εποχή που έφυγε.

Και μετά από όλα αυτά καθίστε, όπου θέλετε, για ν απολαύσετε ένα καλό

γλυκό φτιαγμένο με μεράκι....

ΠΑΡΓΑ, ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΑ

2009-04-01T21:46:00.010+03:00

Σε απόσταση 5 χιλιομέτρων βορειότερα από την Πάργα υπάρχει ένα κάστρο πάνω σε ένα λόφο φυσικά που αξίζει μια επίσκεψη. Το 1814 οι Άγγλοι παρέλαβαν από τους γάλλους την Πάργα, ενώ το 1815, όταν ήρθαν στα χέρια τους τα Επτάνησα, η περιοχή δεν συμπεριλήφθηκε στην κατοχή τους. Θεώρησαν λοιπόν καλό να έρθουν σε συνεννόηση με τον Αλή Πασά που από καιρό την εποφθαλμιούσε και…. του την πούλησαν το 1817. Οι Παργινοί δεν αποδέχτηκαν την απόφαση και παρά τα εμπόδια που τους έβαλαν οι Άγγλοι, αντιστάθηκαν μέχρι το 1819, ώσπου αναγκάστηκαν από τις συνθήκες σε εκπατρισμό παίρνοντας μαζί τους μόνο τα κόκαλα των γονιών τους, όπως λέει και το δημοτικό τραγούδι:

«Πάργα, τουρκιά σε πλάκωσε, τουρκιά σε τριγυρίζει.
Δεν έρχεται για πόλεμο, με προδοσιά σε παίρνει
………………………………………………….
Άστε λεβέντες, τ` άρματα κι αφήστε το τουφέκι,
Σκάψτε πλατιά, σκάψτε βαθιά όλα σας τα κιβούρια,
Και τ` ανδρειωμένα κόκαλα ξεθάψτε του γονιού σας.»
(Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού. Ν. Πολίτης)

Για να μπορεί λοιπόν ο πασάς να εποπτεύει και να πολιορκεί με την άνεση του την Πάργα, έκτισε αυτό το κάστρο με τη βοήθεια Ιταλού μηχανικού Monteleone.
Ακολουθείστε τον περιφερειακό της Πάργας με κατεύθυνση προς Ηγουμενίτσα και θα βρεθείτε στο δρόμο για το χωριό Ανθούσα, στη διασταύρωση για Αγυιά εσείς θα στρίψετε αριστερά και θα βρεθείτε στο Κάστρο. Ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρει ιστορικά ή αρχιτεκτονικά το μνημείο, η θέα και το εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα στα νερά του Ιονίου θα σας ανταμείψει, γιατί από εδώ βλέπεις όλο το Ιόνιο με τα νησιά του. Δεν είναι μεγάλο σε μέγεθος αλλά είναι σχεδόν ατόφιο και εξωτερικά έχει διαμορφωθεί ο χώρος. Το κάστρο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση, άνετα μπορεί κάποιος να το περιηγηθεί και να το αναστηλώσει πλήρως με τη φαντασία του. Από την κεντρική είσοδο μπαίνουμε στην κεντρική αυλή από την οποία πολύ εύκολα θα οδηγηθείτε σε μια τεράστια κεντρική αίθουσα στα αριστερά, στις υπόγειες δεξαμενές, στη σκάλα που οδηγούσε στα δωμάτια του Αλή, με το τζάκι και τα ερμάρια, στην πυριτιδαποθήκη και στα διαμερίσματα της φρουράς. Ανηφορίζοντας τη ράμπα θα βρεθείτε σ` ένα άνοιγμα που οδηγεί σ` ένα περιφερειακό διάδρομο από τον οποίο ανοίγματα - πολεμίστρες εποπτεύουν τον εξωτερικό χώρο. Παρατηρείστε και τ` ανοίγματα προς τ` αριστερά του διαδρόμου και θα δείτε ότι «βλέπουν» στη μεγάλη κάτω αίθουσα χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Σώζεται εν μέρει και ο περίδρομος στα τείχη με απομεινάρια από ρωσικά και αγγλικά πυροβόλα, δηλ ο περιφερειακός διάδρομος στα τείχη που, όταν η φρουρά τον διένυε, από την κούραση της άνοιγε η όρεξη και μετά έτρωγαν "ένα περίδρομο φαγητό!!!".

ΠΗΛΙΟ

2009-03-29T20:02:00.005+03:00

Αν σας είναι δύσκολο να φανταστείτε τις καλοκαιρινές σας διακοπές στο βουνό το καλοκαίρι ή τυχόν στο μυαλό σας βουνό σημαίνει κίτρινα φύλλα, ομίχλη, χιόνια, τζάκι….., μια βδομάδα το καλοκαίρι στο Πήλιο θα σας διαψεύσει. Καλοκαίρι στο Πήλιο σημαίνει ομορφιά, ηρεμία και απόλυτη επαφή με τη φύση, προϋποθέσεις για να «συναντηθεί» κάποιος με τον εαυτό του και ν` αναγεννηθεί. Και μιλώ για το βορειοανατολικό Πήλιο που είναι πνιγμένο στο πράσινο και διανθισμένο από καταπληκτικές παραλίες. Πριν ανηφορίσετε κάντε μια στάση στο info center στο Βόλο (Σέκερη και Λαμπράκη, τηλ./φαξ 2421030930/40, www.volos-city.gr), για να προμηθευτείτε υλικό για την ιστορία, την παράδοση και τα αξιοθέατα του τόπου. Αν είστε περιπατητής, θα βρείτε έτοιμες διαδρομές με κάθε λεπτομέρεια για όποια διαδρομή θελήσετε. Μπορείτε επίσης από τα ντόπια εργαστήρια της πόλης να γλυκαθείτε με μουστουλούκουμα και με παστέλια αλλά και να γευτείτε τους μεζέδες στα ρακάδικα ζητώντας τον παραδοσιακό τρόπο σερβιρίσματος.
Για να βρεθείτε στη βορειοανατολική πλευρά θα πάτε ή από τις Μηλιές ή από τα Χάνια. Και οι δύο διαδρομές έχουν τις στροφές τους πάνω σε στενούς δρόμους αλλά και την ομορφιά τους. Καλό είναι να γίνει ο κύκλος. Στα Χάνια θα έχετε την ευκαιρία ν αγοράσετε όλων των ειδών τα μήλα, βότανα, μέλι και χειροποίητα γλυκά του κουταλιού. Αναζητείστε ένα βαζάκι κρίταμο για τη σαλάτα σας. Στο Πήλιο θα διαπιστώσετε ότι δε βλέπουν σα περαστικό τον ξένο απλά για να «του τα πάρουν», αλλά σα φιλοξενούμενο, γι αυτό θα σε φροντίσουν και θα σε περιποιηθούν, για να σε ξαναδούν, βέβαια πάντα υπάρχουν και οι ελάχιστες εξαιρέσεις. Οι τιμές προσιτές και για όλα τα βαλάντια. Εξαιρετικό φρεσκομαγειρεμένο φαγητό με κουζίνα και γεύσεις της περιοχής, ανθούς κολοκύθας με κιμά και ρύζι αυγοκοφτούς, φασολάκια φρέσκα με καυτή πιπεριά, εξαιρετικά ψητά, κολοκυθόπιτα με γλυκό κολοκύθι….. Σε όλα τα χωριά υπάρχει μια πλατεία με πλάτανο, βρύση και απέραντη θέα στο Αιγαίο…. Αν είστε τυχεροί, από το κρεβάτι σας θα αγναντεύετε τη θάλασσα. Κάθε πρωί θα σας σερβίρουν και διαφορετική χειροποίητη μαρμελάδα και φρούτα φρεσκοκομμένα από τον κήπο τους.
Στη θέση σας θα διάλεγα για διαμονή την Τσαγκαράδα που είναι το πιο δροσερό μέρος και προσφέρεται για βόλτες στη γύρω περιοχή. Η Τσαγκαράδα είναι κατ όνομα χωριό. Σε μια μεγάλη έκταση σκόρπια σπίτια και ξενώνες συσπειρώνονται γύρω από εκκλησιές, των Ταξιαρχών, της Αγίας Παρασκευής και…………... Η «καρδιά» της Τσαγκαράδας κτυπά στην Αγία Παρασκευή. Ένα σούπερ μάρκετ, ένα «πολυ-περίπτερο», ένα φαρμακείο, ένα γραφείο πληροφοριών, μια βρύση, όλα πάνω στον κεντρικό δρόμο απαρτίζουν ας πούμε την αγορά. Πιο κάτω από τον κεντρικό δρόμο δεσπόζει η πλατεία της Αγίας Παρασκευής με την ομώνυμη εκκλησία, πολλά λουλούδια, ένα τεράστιο πλάτανο 800 ετών με 17 μέτρα περίμετρο που σκιάζει όλη την πλατεία, ένα καφενείο με χειροποίητα γλυκά και ένα καλντερίμι που οδηγεί κάτω από την πλατεία σε μια παλιά πέτρινη βρύση. Το να κάθεσαι στην πλατεία ισοδυναμεί με το να κάθεσαι στον Παράδεισο με 25 βαθμούς θερμοκρασία, ενώ η Ελλάδα καίγεται από καύσωνα και το βράδυ… μπουφάν. Ησυχία, σκιές, καθαρός αέρας δίχως υγρασία και ένα νερό δίχως άλατα που δεν χορταίνεις να το πίνεις, για να συνοδεύσεις το γλυκό κουταλιού κάστανο. Καλντερίμια κατεβάζουν σε παλιές εκκλησίες ή σε παραλίες, αλλά αν δεν αντέχετε την ανηφόρα φροντίστε να έρθει κάποιος να σας πάρει για την επιστροφή. Το βράδυ μπορείτε να παρακολουθήσετε κάποιες εκδηλώσεις, πανηγύρια αλλά και να ακούσετε μουσική σε ήσυχα μπαράκια.
Στις παραλίες που θα πάτε να ξέρετε ότι θα συναντήσετε μεγάλη κατηφόρα, σταθμευμένα αυτοκίνητα και πολύ κόσμο, γι αυτό να πηγαίνετε μεσημεράκι ή απόγευμα, παρκάροντας ψηλά, δεν θα εγκλωβιστείτε. Υπάρχουν πάμπολλες παραλίες για όλα τα γούστα. Σχεδόν όλες έχουν σκιά ή από τα δένδρα ή από το ίδιο το βουνό, στο ανατολικό Πήλιο ο ήλιος δύει νωρίς.
Από την Τσαγκαράδα πολύ κοντά, 8χιλ περίπου, βρίσκεται ο Μυλοπόταμος,. Αν σας αρέσουν τα βράχια και η ησυχία προτιμείστε τη δεξιά παραλία βλέποντας τη θάλασσα. Θα περάσετε μέσα από ένα καφέ και κατεβαίνοντας τα σκαλιά θα βρεθείτε σε μια χαραδρούλα με πολύ πράσινο, μια εκκλησούλα και καταγάλανα νερά. Απολαύστε το μπάνιο σας με πολύ λίγους επισκέπτες ήσυχα.
Παραδίπλα είναι η παραλία Φακίστρα Εδώ θ αφήσετε το αυτοκίνητο και θ ακολουθήσετε το καλντερίμι που θα σας οδηγήσει σ ένα κολπίσκο αναξιοποίητο για την ώρα, περίπου 15΄-20΄ βάδισμα. Αν νομίζετε ότι η οδοιπορία θα εμποδίσει τον πολύ κόσμο να κατέβει, είστε γελασμένοι. Παρ` όλα αυτά επικρατεί ..τάξις!!! και όλοι χωράνε.
Νότια της Τσαγκαράδας σε μικρή απόσταση που θα σας φανεί μεγάλή από τις στροφές, θα κατεβείτε στην παραλία Λαμπινού, με ομπρέλες, προσέχετε να δείτε την πινακίδα σε μια στροφή απάνω μετά το Ξουρίκτι.
Φεύγοντας από Τσαγκαράδα για Ζαγορά θα συναντήσετε στη Μακρυράχη μια πινακίδα για Χορευτό, πριν φτάσετε στη θάλασσα στο δεξί σας χέρι ο δρόμος οδηγεί με ένα στενό δρόμο στην παραλία Άγιοι Σαράντα με μεγάλη κατωφέρεια και δυσκολία στάθμευσης, αν δεν το αντέχετε, αφήστε το αυτοκίνητο απάνω και κατεβείτε με τα πόδια, αξίζει.
Σε όποιο χωριό κι αν πάτε, θ αποζημιωθείτε από την πλατεία του αλλά αυτό που υπερέχει όλων είναι ο Κισσός. Η σκιά κάτω από τα πλατάνια είναι αδιαπέραστη από τις ακτίνες του ήλιου, μικρά καλόγουστα καταλύματα, καλό φαγητό, κρύο νερό, ένα …φαρμακείο και μια εκκλησία περίπου του 17ου αιώνα, της Αγίας Μαρίνας με εξαιρετικές αγιογραφίες και υπέροχο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός χωριού, γιατί οι κάτοικοι έχουν κάνει αγώνα να μη χάσει το χρώμα του και να είναι χωριό. Σε λίγο διάστημα θα είναι έτοιμος ο δρόμος Κισσός – Χάνια ο οποίος και θα μειώσει αισθητά την απόσταση.
Στη Ζαγορά εκτός από το να κάνετε βόλτα στους τρις μαχαλάδες του χωριού, να πιείτε νερό στις βρύσες, να χαλαρώσετε στις πλατείες, επισκεφθείτε τη Βιβλιοθήκη και το σχολείο που φοίτησε ο Ρήγας (λίγο έξω από το χωριό), αξίζει να οδηγηθείτε στο πίσω μέρος του ιερού της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και να παρατηρήσετε τις ανάγλυφες διακοσμήσεις.
Όταν πας μία φορά καλοκαίρι στο Πήλιο, σίγουρα θα ξαναπάς!!!!
13/10/08

ΣΟΥΛΙ

2009-03-05T01:58:00.004+02:00

Από την ιστορία είναι γνωστό το Σούλι για τη διαμάχη των Σουλιωτών με τον Αλή Πασά. Οι περίφημοι Σουλιώτες περίπου 12.000 ήταν ένα κράμα ελλήνων και εξελληνισθέντων αλβανών την νότιας Αλβανίας οι οποίοι μιλούσαν αλβανικά και ελληνικά, άνθρωποι λιτοδίαιτοι, μάχιμοι και γενναίοι.. Έκτισαν έντεκα χωριά πάνω στα βουνά της Πίνδου σε υψόμετρο 1340 μέτρων που τα νέμονταν 47 «φάρες». Mετά την εκδίωξη τους από το Σούλι το 1822 διασκορπίστηκαν και δεν ξαναγύρισαν.
Από την Πάργα πηγαίνοντας για τις πηγές του Αχέροντα, όταν θα φτάσετε στους πρόποδες του βουνού αντί να στρίψετε για τις πηγές δεξιά, εσείς θα στρίψετε αριστερά, ώσπου να βρείτε την πύλη που λέει καλώς ήλθατε στο Σούλι, θα την περάσετε και θα ανέβετε για αρκετή ώρα το πρανές. Οι αλλεπάλληλες απότομες στροφές με εκπληκτική θέα στην κοιλάδα της Αχερουσίας θα σας φέρουν στο «άνοιγμα» για το Σούλι. Στην κυριολεξία θα περάσετε σε άλλο τοπίο. Γυμνός τόπος μοσχομυρισμένος από τους αρωματικούς θάμνους με ισχνές αγελάδες να περιφέρονται στο δρόμο, λιγοστά μαντριά δεξιά και αριστερά ντυμένα με τσίγκους... Έχετε να διαλέξετε διαδρομές αλλά εσείς να στρίψετε δεξιά για το Κούγκι. Σε απόλυτη σιωπή διασχίζοντας άγονους αγρούς με ερειπιώνες, τα σπίτια των αρχόντων της περιοχής απεριποίητα και αφρόντιστα χωρίς πινακίδα, αναστηλώνοντας στη φαντασία σου το παρελθόν υποθέτεις ότι εδώ θα έμενε η Τζαβέλαινα, , εκεί «η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ αγγόνια»….. Η διαδρομή καταλήγει σε ένα περιποιημένο περίβολο με τα πηγάδια των Σουλιωτών κάτω από πουρνάρια, με τις προτομές των οπλαρχηγών και ένα αναστηλωμένο κτίσμα πιθανόν μουσείο ή χώρο εκδηλώσεων. Απέναντι στο δρόμο ένα καφενεδάκι με κληματαριά μπορεί να σας κορέσει την πείνα με ψωμί και ντόπιο τυρί. Αν προχωρήσετε αριστερά θα φτάσετε στην Κιάφα, αν πάλι πάτε δεξιά με το αυτοκίνητο, θα βρεθείτε στην εκκλησία ……. Και μετά με τα πόδια θα ακολουθήσετε το μονοπάτι για 30΄, ανάλογα με τις αντοχές σας, για να φτάσετε στο Κούγκι. Ένα λόφο που τον είχε οχυρώσει ο καλόγερος Σαμουήλ και μέσα είχαν κλειστεί 600 Σουλιώτες και Σουλιώτισες. Όταν συνθηκολόγησαν το 1803 τσακισμένοι από την πείνα και τις κακουχίες, ο Σαμουήλ διαφωνώντας έμεινε μαζί με άλλους 5 και ανατινάχτηκαν για να μην παραδώσουν τα πυρομαχικά στους εχθρούς. Εκτός από την ιστορική μνήμη της κορυφής η θέα είναι καταπληκτική!
Ένας τόπος ξεχασμένος αλλά μόνο εκεί απάνω καταλαβαίνει κάποιος το τι άνθρωποι ήταν και πόσο ο τόπος τους σκληραγώγησε. Επειδή οι άνδρες έλειπαν, οι γυναίκες στάθηκαν και στο σπίτι και στην αντίσταση κατά των τούρκων αν χρειάζονταν.
2/12/08

ΚΑΣΣΩΠΗ

2009-03-05T00:53:00.011+02:00

Αφήνοντας πίσω την Πρέβεζα με κατεύθυνση προς Ηγουμενίτσα φτάνουμε στη διασταύρωση για Άρτα στρίβουμε δεξιά, ακολουθώντας τη διαδρομή προς Άρτα, λίγο πιο εκεί, στα αριστερά μας υπάρχει η πινακίδα "Αρχάγγελος- Ζάλογγο". Ο δρόμος προχωρά και ανηφορίζει μέσα σ ένα πευκώνα, ενώ ψηλά στο βράχο φαίνεται το γλυπτό σύμπλεγμα των γυναικών του Ζαλόγγου. Σε μια στροφή στα αριστερά απρόσμενα μια πινακίδα δείχνει ένα μονοπάτι στον πευκώνα που οδηγεί στον αρχαιολογικό χώρο της Κασσώπης. Ψηλά στο πλάτωμα της πλαγιάς του Πτελεόν με θέα τον Αμβρακικό, τη Λευκάδα και το Ιόνιο… η Κασσώπη κτισμένη με το Ιπποδάμειο σύστημα αρκετά καλοδιατηρημένη είναι ένας καλός χώρος για περπάτημα, περισυλλογή και ηρεμία. Άκμασε τον 4οπχ αιώνα σα διοικητικό κέντρο των Ηπειρωτών, έδρα της τοπικής αμφικτιονίας. Περιβαλλόταν από τείχος και φιλοξενούσε στις καλές μέρες και 12000 κατοίκους, μετά τη ρωμαϊκή επιδρομή παρήκμασε και οι εναπομείναντες κάτοικοι μεταφέρθηκαν στη Νικόπολη. Περιδιαβαίνοντας την πόλη θα συναντήσετε σε πολύ καλή κατάσταση τα τείχη, πάχους μέχρι και 3.5 μέτρα, τα θεμέλια από τα 600 διώροφα σπίτια όλα με μεσηβρινό προσανατολισμό σε 60 οικοδομικά τετράγωνα, ένα διώροφο τετράγωνο κτίσμα το «καταγώγιο» που ήταν πιθανόν ξενώνας ή πρυτανείο, ένα μικρό θέατρο χωρητικότητας 2500 θεατών και ένα μεγάλο πλήρως κατεστραμένο σήμερα, μια στοά με δωρικούς κίονες, απομεινάρια από το υδρευτικό και το αποχετευτικό σύστημά τους. Ακολουθώντας τον κεντρικό δρόμο θα οδηγηθείτε σε ένα καλοδιατηρημένο μακεδονικό τάφο που κρατά πολλά αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία.

Ο χώρος έχει παγκάκια και βρύσες για τον επισκέπτη κάτω από δένδρα. Ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρεται κάποιος για τον αρχαιολογικό χώρο αλλά του αρέσει η φύση, η επίσκεψη θα τον ανταμείψει. Βγαίνοντας και πάλι στον κεντρικό δρόμο απ` τον αρχαιολογικό χώρο ανηφορίζοντας στα δεξιά σας θα δείτε τα ερείπια του ναού της Αφροδίτης που ήταν και το κέντρο της αμφικτιονίας.
Αν θελήσετε να ανεβείτε στην κορυφή του βράχου με τα αγάλματα των γυναικών του Ζαλόγγου, στην κορφή Στεφάνι, θα μπείτε στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου που θα βρεθεί αμέσως μπροστά σας. Θα αφήσετε το αυτοκίνητο και θα ακολουθήσετε το όντως απεριποίητο ανηφορικό μονοπάτι. Το καλοκαίρι η πρόσβαση δεν επιτρεπόταν λόγω επισκευών από τη ΔΕΗ. Το μνημείο στήθηκε το 1960, έργο του γλύπτη Ζογγολόπουλου και είναι ορατό από μεγάλη απόσταση.
24/10/08

ΘΕΟΦΙΛΟΣ, ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΝΑΚΑΣΙΑΣ, ΠΗΛΙΟ

2009-03-04T01:23:00.010+02:00

Ανηφορίζοντας από Βόλο προς την Πορταριά, σε μικρή απόσταση από την πόλη θα συναντήσετε το χωριό Ανακασιά. Πριν μπείτε στο χωριό στα αριστερά υπάρχει χώρος στάθμευσης και με τα πόδια ν ανηφορίσετε για την πλατεία που θα την συναντήσετε στα αριστερά σας. Εκεί θα δείτε το άγαλμα του Θεόφιλου και την πινακίδα για το ομώνυμο Μουσείο. Ο δρόμος θα σας οδηγήσει στο αρχοντικό Χατζηαναστάση, σήμερα οικία Γιάννη Κόντου που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού από το 1965. Αναστηλώθηκε και συντηρήθηκε επανειλημμένα, γιατί το κτίριο πλήγηκε και από σεισμούς. Η ιδιαιτερότητα του χώρου έγκειται στο ότι δεν είναι ένα μουσείο με εκθέματα όπως έχουμε συνηθίσει, αλλά ένα αρχοντικό με τις τοιχογραφίες του και τα λουλούδια του στον κήπο.
Το οίκημα ακολουθούσε την τοπική αρχιτεκτονική αλλά όταν αγοράστηκε από το μυλωνά Κόντο, στις αρχές του αιώνα, ανακαινίστηκε και σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά δεδομένα της εποχής μετατράπηκε σε «νεοκλασικό» αλλάζοντας τελείως μορφή σε σημείο που ο πρώτος του όροφος σήμερα είναι το υπερυψωμένο ισόγειο και το πρώην ισόγειο το σημερινό υμιυπόγειο. Στο πλαίσιο της ανακαίνισης κλήθηκε ο Θεόφιλος στα 1912, για να το διακοσμήσει εσωτερικά. Ο ζωγράφος έμενε και σιτιζόταν από τον οικοδεσπότη όσο χρόνο χρειάστηκε να τελειώσει. Στις τοιχογραφίες συμπεριλαμβάνονται 14 πίνακες με θέματα που αντλούνται από την επανάσταση του `21, τη φύση, τους θεούς του Ολύμπου, τοπία της περιοχής. Σε μία από αυτές απεικονίζεται ο ίδιος ο Κόντος πάνω στο άλογο του. Θεωρούνται σα σύνολο από τα σημαντικότερα ολοκληρωμένα έργα του Θεόφιλου που δημιουργήθηκαν κάτω από τη σιγουριά και ασφάλεια του ιδιοκτήτη.
Αν ενδιαφέρεστε περισσότερο για τα έργα του Θεόφιλου στο Πήλιο, μπορείτε να δείτε ένα δείγμα της δουλειάς του στη Μακρυνίτσα, σε καφενείο της κεντρικής πλατείας με θέμα "Μάχη στην κρύα βρύση", καθώς και στο φούρνο του Βελέντζα στο χωριό Άλλη Μεριά, αν είσαστε τυχεροί να είναι ανοικτός. Απ` ότι είπαν οι ντόπιοι υπήρχαν και άλλα έργα αλλά λόγω άγνοιας ή κακής συντήρησης καταστράφηκαν.

ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΟ ΤΟΥ ΑΧΕΡΟΝΤΑ

2009-03-03T19:37:00.013+02:00

Ανεβαίνοντας από Πρέβεζα για Ήπειρο παραλιακά, πριν φτάσετε στη διασταύρωση για Πάργα στα δεξιά σας θα συναντήσετε πινακίδα για το νεκρομαντείο ή νεκυομαντείο του Αχέροντα που θα φτάσατε εκεί πολύ σύντομα. Ο Αχέροντας ποταμός μαζί με τον Κωκυτό σχημάτιζε και διέρρεε την Αχερουσία λίμνη που ήταν η μια από τις εισόδους για τον Άδη στην αρχαιότητα. «Ενθα μέν εις Αχέροντα Πυριφλεγέθων τε ρέουσι Κώκυτος, ος δή Στυγός ύδατος έστιν απορρώξ πέτρη τε ξύνεσίς τε δύω ποταμών εριδούπων». Η ψυχή έφτανε με τη συνοδεία του ψυχοπομπού Ερμή στις όχθες της Αχερουσίας λίμνης και ο Χάρος που εκτελούσε χρέη βαρκάρη, την περνούσε με τη λέμβο του επί πληρωμή απέναντι. Η περιοχή ήταν ελώδης με επικίνδυνες αναθυμιάσεις την τότε εποχή, πιθανόν έτσι να δικαιολογείται και το όνομα του ποταμού που σημαίνει "χωρίς χαρά". Σήμερα είναι μια αποξηραμένη και πολύ εύφορη κοιλάδα, ενώ τα νερά με διαμορφωμένη κοίτη διοχετεύονται στο Ιόνιο. Στη βόρεια όχθη του ποταμού οι αρχαίοι πάνω σ ένα λόφο που δεσπόζει της περιοχής, έκτισαν και «έστησαν» στα τέλη του 4ου πχ αιώνα το μαντείο το οποίο κατά τη συνήθεια των χριστιανών «σκεπάστηκε» το 18ο αιώνα από το μοναστήρι του Ιωάννου του Προδρόμου το οποίο λειτουργεί και σήμερα.
Ο αρχαιολογικός χώρος είναι σχετικά περιποιημένος με επεξηγηματικές πινακίδες και σχεδιάγραμμα. Σώζονται σε καλή κατάσταση διάδρομοι, δωμάτια, θύρες και η κεντρική αυλή. Τα εμφανή μυκηναϊκά τείχη δηλώνουν την εγκατάσταση των Μυκηναίων εκεί τον 14ο πχ αιώνα. Θα τα αναγνωρίσετε από τις μεγάλες πελεκητές πέτρες που ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους δίχως συνδετικό υλικό. Στις αποθήκες αναζητείστε τα πιθάρια που αποθήκευαν τα τρόφιμα τόσο για το προσωπικό όσο και για τους φιλοξενούμενους (εκτός από κριθαρένιο ψωμί, χοιρινό κρέας, στρείδια, γάλα ,μέλι και νερό, τροφή που προσφερόταν στα νεκρόδειπνα, τους έδιναν να τρώνε λούπινα και κουκιά χλωρά που επηρεάζουν τις αισθήσεις και προκαλούν ζάλη και παραισθήσεις). Αφού πρώτα πλύνετε τα χέρια σας και πετάξετε μια πέτρα που θα παρασύρει μαζί της όλα τα κακά, περάστε από τον μαιανδρικό διάδρομο στ` ανατολικά που χωριζόταν σε τρία τμήματα από αντίστοιχες σιδερένιες πόρτες. όσες και του Άδη κάνοντας χοές και σπονδές. Κατεβείτε στην καλοφωτισμένη κρύπτη στην οποία μετά από πολυήμερη νηστεία και προσευχή σε απόλυτη σιγή κατέβαιναν οι αρχαίοι επισκέπτες, για να πάρουν το χρησμό από τις ψυχές. Εκεί τα τεχνάσματα από παραγόμενους ήχους, από το φως των λύχνων, από απότομες εκτινάξεις ξόανων αλλά και η προηγούμενη επιμελής προετοιμασία (προσευχές, φαγητό, καθαρμοί, θυσίες) βοηθούσαν, ώστε ο «πελάτης» να έρχεται σε κατάσταση «συνάντησης» με τους νεκρούς που του αποκάλυπταν το μέλλον… Παράπλευροι διάδρομοι αλλά και ένας γερανός βοηθούσε τους ιερείς στο έργο τους. Η αναχώρηση των επισκεπτών γινόταν από άλλη πόρτα, για να μην έρθουν σε επαφή με τους επόμενους δεμένοι με όρκους ότι ποτέ δε θα μιλούσαν για όσα είδαν και άκουσαν.
Φεύγοντας έχετε την ευκαιρία να πάτε στις εκβολές ή στις πηγές του ποταμού. Στις εκβολές του ποταμού Αχέροντα μπορείτε να κάνετε μια ενδιαφέρουσα διαδρομή από περιβαλλοντικής άποψης με βάρκα στο ποτάμι που συμπληρώνεται με μια βόλτα στις ακτές. Αν θελήσετε να πάτε προς στις πηγές, θα κατευθυνθείτε στο χωριό Γλυκή και οι πινακίδες θα σας οδηγήσουν. Θα αφήσετε το αυτοκίνητο, για να περπατήσετε στην όχθη και μετά μέσα στο κρύο νερό, για να προχωρήσετε προς τα πάνω απολαμβάνοντας τη φύση και το τοπίο. Ο ποταμός πηγάζει από τα βουνά του Σουλίου, το καλοκαίρι μπορείτε να ανεβείτε στις πηγές και να κατέβετε όλη τη διαδρομή. Αν και πιθανόν να απογοητευθείτε από την εμπορική εκμετάλλευση του φυσικού τοπίου και την πληθώρα των αυτοκινήτων, όμως αξίζει μια επίσκεψη. Πλανόδιοι πουλούν βότανα και μέλι της περιοχής. Ίσως σε περιόδους χαμηλού τουρισμού τα πράγματα να είναι καλλίτερα...
27/11/08

ΣΛΟΒΕΝΙΑ-ΚΡΟΑΤΙΑ

2008-09-19T18:11:00.007+03:00

Το κείμενο προέρχεται από κάποιο φίλο μου που πρόσφατα, το καλοκαίρι του 2008, επισκέφθηκε οδικώς με την παρέα του την περιοχή.

………..ξεκινήσαμε από Πάτρα, περάσαμε με το πλοίο Αγκώνα και από εκεί κατευθυνόμενοι για Σλοβενία..., περίπου σε ένα 6ωρο, φτάσαμε στην πρωτεύουσα τους τη Λιουμπλιάνα. Απίστευτη ζέστη....σε όλο το ταξίδι....και μια υγρασία η οποία σε έκανε να μην μπορείς να ανασάνεις...Η Σλοβενία είναι μια χώρα πολύ μικρή, με δύο εκατομμύρια κατοίκους από τους οποίους οι 300 χιλ ζουν στην πρωτεύουσα, και όσοι δεν ζουν στην πρωτεύουσα, πηγαίνουν για δουλειά εκεί. Μια όμορφη χώρα πολύ κοντά με όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις την οποία αξίζει να επισκεφτεί κάποιος οποιαδήποτε εποχή. Άλλες πόλεις δεν έχουν, μόνο κάτι χωριουδάκια, όπου ο κόσμος ασχολιέται με την κτηνοτροφία. Έχουν ένα πανεπιστήμιο, φυσικά είναι και αυτό στη Λιουμπλιάνα. Η επαρχία τους είναι καταπράσινη, πολύ όμορφη, έχουν ένα τουριστικό θέρετρο στις λίμνες κοντά στα αυστριακά σύνορα (λέγεται Μπλεντ) οπού είναι πραγματικά πολύ ωραία, μια μικρή λίμνη όμορφα διαμορφωμένα με περίμετρο, για να μπορείς να την περπατήσεις γύρω γύρω, ξενοδοχεία και πλαζ!
Η Λιουμπλιάνα είναι μια πόλη σαν την Πάτρα σε μέγεθος με ένα ποτάμι να τη διασχίζει, κάτι που της δίνει ένα ξεχωριστό χαρακτήρα και ένα καλοδιατηρημένο κέντρο, δίχως αυτοκίνητα, κύριο μέσο μεταφοράς ...το ποδήλατο!! Πλακόστρωτο παντού, πολλές γέφυρες, καλοσυντηρημένα ιστορικά κτήρια. Γενικά είναι ο παράδεισος αυτών που τους αρέσει το περπάτημα... Επίσης πολλά δέντρα και πράσινο ειδικά δίπλα στο ποτάμι.
Αυτή φυσικά είναι η μια όψη....γιατί μόλις βγεις από το κέντρο και πας προς τις περιοχές που μένει ο κόσμος νομίζεις ότι μεταφέρθηκες μερικές δεκαετίες πίσω. Εργατικές κατοικίες παντού, τύπου σοβιέτ, μικροσκοπικά διαμερίσματα, ομοιόμορφα και κακοδιατηρημένα.. Ενώ έβλεπες περιοχές σαν την Κηφισιά με μεγάλα δέντρα, πεζοδρόμια, ποδηλατοδρόμους, τα σπίτια ..... ήταν λίγο αποκαρδιωτικό.
Πέρα από αυτά ο κόσμος είναι γενικά καλός, ευρωπαϊκά προσανατολισμένος. χρησιμοποιούν και αυτοί το ευρώ και από τιμές είναι λίγο πιο κάτω από εμάς στα τουριστικά μέρη, ενώ στα σούπερ μάρκετ δέκα φορές πιο κάτω...Για παράδειγμα το μπουκάλι το νερό έξω το αγοράζεις 1,20, ενώ στο σουτέρ μάρκετ 40 λεπτά.

Από τη Λιουμπλιάνα ξεκινήσαμε για το Ντουμπρόβνικ της Κροατίας με μια διανυκτέρευση στο Ζάγκρεμπ. Είναι μια πολύ φτηνή χώρα, όπου κάνεις πολύ καλές διακοπές με πολύ λίγα χρήματα. Η Κροατία δεν είναι στην ευρωπαϊκή ένωση, όμως είναι υποψήφιο μέλος αλλά από την κουβέντα που είχαμε με ντόπια παιδιά που γνωρίσαμε, δεν το βλέπουν και πολύ ζεστά για να μπουν. Φοβούνται την ακρίβεια και την επίδραση στην εξωτερική τους πολιτική. Από Ελλάδα η πρόσβαση είναι λίγο δύσκολη. Στα βόρεια μιλάνε κροατικά και στα νοτιά ιταλικά Από το Ζάγκρεμπ δεν είδαμε και πολλά....και αυτοί έχουν το κέντρο τους όμορφο, η υπόλοιπη πόλη είναι μάλλον άσχημη και πολύ πιο… "σοβιέτ" από τη Λιουμπλιάνα, πολύ μεγαλύτερη, με βιομηχανία και με εμφανή ακόμα τα σημάδια του πολέμου στις υποδομές... Πολύ φτηνό το Ζάγκρεμπ (για τα δικά μας δεδομένα) για φαγητό και ποτό 4 ατόμων δώσαμε 21ευρω!!
Ντουμπρόβνικ : Στο πιο χαμηλό σημείο της Κροατίας. 6 ώρες από το Ζάγκρεμπ (χωρίς κίνηση). Διανύεις τα 260 χιλιόμετρα σε επαρχιακό δρόμο μιας λωρίδας σε μια όμορφη διαδρομή αλλά με 60χιλ/ώρα. Ταλαιπωρία! Όλη η ακτογραμμή είναι ιδία με αυτή της δυτικής Ελλάδας. Έχουν πολύ πεύκο και γενικά πράσινο κοντά στην ακτή που διανθίζεται από ελάχιστες μικρές παραλίες με πέτρα. Η πόλη έχει 2 όψεις. Η παλιά μεσαιωνική πόλη με το πιο καλοδιατηρημένο τείχος στον κόσμο, επτά χιλιόμετρα μήκος και μέχρι και 6 μέτρα πάχος...το οποίο και το περπατάς. Από ότι μάθαμε η πόλη είναι ίσως και η μοναδική η οποία δεν κατακτήθηκε ποτέ (ούτε από Ενετούς ούτε από Τούρκους). Ο μόνος λέει που μπήκε στην πόλη ήταν ο Ναπολέων και αυτός μετά από πρόσκληση, όταν τους υποσχέθηκε μερική ανεξαρτησία.... Μόλις μπεις στην πόλη ειδικά το βράδυ νιώθεις ότι μπαίνεις σε σκηνικό του Χόλυγουντ...πολύ εντυπωσιακή....και σίγουρα θα είναι πολύ περισσότερο, όταν δεν θα έχει πολύ κόσμο. Η δεύτερη όψη είναι η τουριστική. Γύρω από την παλιά πόλη έχει κτιστεί μια ολόκληρη πολιτεία από ενοικιαζόμενα και ξενοδοχεία που πραγματικά τρομάζει....μιλάμε για ΠΑΡΑ πολύ κόσμο.... 90% Ιταλοί (είναι απέναντι από το Μπάρι) και αυστραλοαμερικανοί που έρχονται με κρουαζερόπλοια, τα οποία έχουν φτάσει μέχρι και τα 14!!!! σε μια μέρα...... Οι παραλίες της πόλης μικρές αλλά τα νερά καθαρά.
Οι Δαλματικές ακτές είναι όμορφες αλλά τελικά αυτό που αξίζει να δεις είναι τα νησιά τους...πολλά και ωραία. Προσβάσεις εύκολες και πολύ φτηνές!!!....(για 6 ώρες ταξίδι, Dubrovnik - Hvar δώσαμε 10 ευρώ το άτομο). Το Χβαρ και το Μπρατσ (Hvar, Brac) είναι σαν τη Μύκονο και την Σαντορίνη από άποψη «διασημότητας», πολύ όμορφα , πολύ οργανωμένα, ΠΟΛΥ καθαρά νερά ακόμα και μέσα στο λιμάνι…… Αρκετά κότερα και αρκετές χιλιάδες από μαινόμενους Ιταλούς!!!. Στο νησί Brac είναι και η διάσημη παραλία Zlatnirat στην πόλη Bol, μια από τις 10 καλύτερες του κόσμου τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται αυτοί σε μια πευκόφυτη χερσόνησο και με ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ καθαρά νερά...παρόλο τον απίστευτο οικοδομικό οργασμό. Τα ξενοδοχεία είναι τέρατα καλά κρυμμένα όμως μέσα στο δάσος. Το πιο ωραίο τους νησί όμως από φυσική ομορφιά είναι το Mljet το οποίο και είναι εθνικό πάρκο ...δεν είχαμε όμως χρόνο για να πάμε.
Από εκεί πήραμε το δρόμο της επιστροφής και μέσω Σπλιτ και Αγκώνας αλλάζοντας 3 πλοία και ξοδεύοντας 2 μέρες επιστρέψαμε στην Πάτρα.
Η Δαλματία το καλοκαίρι μετατρέπεται σε ιταλική επαρχία. μιλάς ιταλικά;...πας παντού Οι Έλληνες που θα συνάντησης θα είναι ελάχιστοι ως κανένας. Καλό είναι να μη ταξιδεύεις 1 με 15 Αυγούστου, γιατί οι πόλεις είναι άδειες και οι παραλίες παρά γεμάτες.
18/8/08

ΜΑΓΝΗΣΙΑ, ΔΙΜΗΝΙΟ

2008-07-25T19:59:00.008+03:00

Στη Μαγνησία, στην είσοδο του Θεσσαλικού κάμπου και πολύ κοντά στο μυχό του Παγασητικού κόλπου πάνω σ ένα φυσικό λόφο βρίσκεται η νεολιθική Ακρόπολη του Διμηνίου. Φεύγοντας από το Βόλο για Βελεστίνο από τον παλιό δρόμο, στα αριστερά μας συναντούμε πινακίδα για την Ακρόπολη του Διμηνίου, που απέχει περίπου 5 χιλιόμετρα από την πόλη (24210 85960, 25285, 28563).
Το 3700-3300 πχ ανθεί η ακρόπολη κατά την άποψη του αρχαιολόγου Χρ Τσούντα ή ο καλά οργανωμένος αγροτικός οικισμός 300 περίπου ανθρώπων κατά την άποψη του Γ. Χουρμουζιάδη. Είναι ένα αρχαιολογικό πάρκο με πανοραμική θέα του κάμπου και του κόλπου. Διαθέτει οργανωμένο χώρο στάθμευσης, είσοδο πνιγμένη στα λουλούδια, με αναρτημένους επεξηγηματικούς πίνακες. Αρχαιολογικό μονοπάτι οδηγεί τον επισκέπτη στον «ευανάγνωστο» χώρο που ορίζεται από νούμερα. Με τη βοήθεια ατομικών ακουστικών που δανείζονται από το θυρωρείο, πατώντας το αντίστοιχο αριθμό καλύπτεται επαρκώς η ξενάγηση.
Ο χώρος περικλείει εκτός από το νεολιθικό οικισμό και κτίσματα από τη μυκηναϊκή εποχή καθώς και ένα θολωτό μυκηναϊκό τάφο. Οι κάτοικοι με σπουδή διάλεξαν την περιοχή για να καλύπτουν τις ανάγκες τους σε ύδρευση, τροφή, ασφάλεια και θαλάσσια επικοινωνία. Από το ύψωμα επόπτευαν την περιοχή έχοντας χωράφια για καλλιέργεια και βοσκή κοντά αλλά και σε μικρή απόσταση τη θάλασσα. Το ύψωμα τους προφύλαγε από τους εχθρούς αλλά και από τις πλημμύρες. Ο οικισμός αποτελείται από έξι αλλεπάλληλους οχυρωματικούς περιβόλους με κεντρική αυλή που περικλείει το διαμορφωμένο στην αρχή της πρωτοελλαδικής περιόδου «μέγαρο», ένα κτίσμα δηλ μακρόστενο. Οι περίβολοι επικοινωνούν μεταξύ τους με περάσματα –εισόδους και στους τοίχους τους στηρίζονται οι οικίες. Τα σπίτια έχουν πέτρινα θεμέλια, πλίνθινους τοίχους και δίρριχτες στέγες από κλαδιά και πηλό που στηρίζονται ανάλογα την περίπτωση και σε πασσάλους, μικρά πήλινα ομοιώματα τους έχουν σωθεί και από αυτά διαμορφώθηκε η εικόνα επαρκώς της δομή τους. Μέσα στα οικήματα μπορεί ο επισκέπτης να βιώσει την καθημερινότητά τους αναγνωρίζοντας τους αποθηκευτικούς χώρους, το τριβείο, την εστία… Λίγη φαντασία και θα ακουστεί ο ήχος από τα εργαστήρια κατασκευής οστέινων και κοκάλινων εργαλείων, τους αργαλειούς και τις γυναίκες που κοπανούσαν τα σιτηρά ή τα χρώματα, τη φωτιά του κεραμικού φούρνου. Ο μυκηναϊκός οικισμός 15ος-13ος πχ αιώνας είναι οργανωμένος με κεντρικό άξονα ένα φαρδύ δρόμο και εικάζεται ότι είναι η αρχαία Ιωλκός. Έξω από τον αρχαιολογικό χώρο υπάρχει ένας ακόμα καλοδιατηρημένος μυκηναϊκός τάφος που πρέπει να συνεννοηθείτε με το φύλακα, για να τον επισκεφθείτε..
Λίγο πιο δυτικά ο δρόμος οδηγεί στην προγενέστερη νεολιθική Ακρόπολη του Σέσκλου (24210 25285, 28563), δέκα λεπτά από το χωριό Σέσκλο, εκτεταμένος οργανωμένος οικισμός 3000 κατοίκων όπως εικάζεται με ζωή από το 6000-3300 πχ. Εδώ βρέθηκε η «Κουροτρόφος», ένα πήλινο ειδώλιο γυναίκας καθισμένης, ύψους μόλις 0,16 που κρατά με στοργή και τρυφερότητα (κάτι που δηλώνεται με ελαφριά κλίση του σώματός της μπροστά) στα χέρια της το μωρό της το οποίο και ανταποκρίνεται σφιχταγκαλιάζοντας την. Κύκλοι κόκκινοι ξεκινούν από τη μήτρα της και απλώνονται σε όλο της το σώμα τονίζοντας έτσι την αξία της μητρότητας (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).
Το επόμενο βήμα είναι η επίσκεψη στο αρχαιολογικό Μουσείο του Βόλου (Ν. Πλαστήρα και Αθανασάκη, τηλ. 24210 25285) που στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό κτίριο βγαίνοντας από την πόλη προς τα νότια με τα ευρήματα της περιοχής από την προϊστορική εποχή και όχι μόνο, βαλμένα με τρόπο πρωτότυπο, προσιτό και άμεσο για τον επισκέπτη. Θα δείτε αγγεία πολύχρωμα καθημερινής χρήσης, σκεύη, ειδώλια και τάφους. Έξω από το Μουσείο στην πλευρά της θάλασσας έχουν αναπαραστήσει ένα νεολιθικό σπίτι. Αν θέλετε και κάτι παραπάνω, τότε η Κουροτρόφος σας περιμένει στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο να σας ξεναγήσει.
Βιβλιογραφία: Γ.Παπαθανασόπουλος. Νεολιθικά Κυκλαδικά, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, 1981
26/7/2008

ΔΙΣΤΟΜΟ

2008-06-27T18:28:00.013+03:00

Πηγαίνοντας από Αθήνα για Αράχωβα, μετά τη Λειβαδιά, στη διασταύρωση για τη Μονή του Όσιου Λουκά θα δείτε στην πινακίδα την ένδειξη ΔΙΣΤΟΜΟ. Στρίβοντας λοιπόν αριστερά μετά από λίγα χιλιόμετρα πριν δηλ από το μοναστήρι, θα φτάσετε στο χωριό. Ένα χωριό καθαρό με πλακόστρωτα δρομάκια, περιποιημένα σπίτια, πλατείες και ιστορική μνήμη τόσο από την αρχαιότητα, από την επανάσταση του `21 όσο και από την πρόσφατη ιστορία.
Στο κέντρο του χωριού σχεδόν πάνω στον κεντρικό δρόμο θα συναντήσετε το ανακαινισμένο πέτρινο σχολείο. Εκεί στεγάζεται το Μουσείο Θυμάτων Ναζισμού. Οι γερμανοί αποφάσισαν στις 10/06/1944 τον αποδεκατισμό του χωριού σε αντίποινα, δεν σκότωσαν απλά γυναίκες, γέρους και παιδιά αλλά έφτασαν να κάνουν απύθμενες φρικαλεότητες. Εξόντωσαν 251 κατοίκους, μεταξύ των οποίων 20 παιδιά κάτω από πέντε χρονών, 75 γέρους και 53 γυναίκες. Σε αυτό το μουσείο στεγάζεται με απέριττη απλότητα όπως αρμόζει, η μνήμη. Στην είσοδο αναρτημένη σε μεγέθυνση η φωτογραφία μιας κοπέλας που θρηνεί 4 μήνες μετά τη σφαγή. Ανεβαίνοντας ο φωτισμός, τα χρώματα σε υποβάλλουν. Σε μια πινακίδα καταγράφεται το ιστορικό γεγονός. Στην μεγάλη αίθουσα οι τοίχοι είναι γεμάτοι με φωτογραφίες των εκτελεσθέντων, στο βάθος ένα «θυσιαστήριο». Ο επισκέπτης μόνος του έρχεται σε επαφή με τα πρόσωπα που σε κοιτάζουν βουβά σε στιγμές ανέμελες απαθανατισμένα, δίχως ίχνος υποψίας γι αυτό που θα επακολουθούσε. Ανάμεσα στις φωτογραφίες ψάξτε να βρείτε μια φωτογραφία από τη σφαγή που βρέθηκε στη τσέπη γερμανού αργότερα. Αναζητείστε γυρνώντας στη βάση σας και δείτε το ντοκυμαντέρ "Ένα τραγούδι για τον Αργύρη" που αναφέρεται στην πραγματική ιστορία ενός τετράχρονου που έζησε τα γεγονότα.
Δυστυχώς το Μουσείο είναι ανοικτό μόνο καθημερινές. Βέβαια οι κάτοικοι είναι πολύ φιλόξενοι και θα τρέξουν να βρουν τον υπεύθυνο που θα αφήσει οποιαδήποτε ασχολία του, για να έρθει ν ανοίξει και δίνοντας την ψυχή του θα σας περιγράψει παραστατικά τις τότε στιγμές και γεγονότα. Καλό είναι λοιπόν να πάρετε τηλ στο Δήμο ( 22670 22633, 22320) να σας περιμένουν. Αξίζει ν ανεβείτε μέχρι το Ηρώο στο ύψωμα, όπου στεγάζεται και το οστεοφυλάκιο. Από εδώ θα δείτε όλη την περιοχή και θ αντιληφθείτε καλλίτερα την εξέλιξη των πραγμάτων.
Αν συνεχίσετε για την Ιτέα μέσω Δεσφίνας, αφού περάσετε το χωριό, θα συναντήσετε στα αριστερά σας και το μοναστήρι του Αγιαννιού.

Εδώ ο Μακρυγιάννης, όταν δέκτηκε προσβολή, έκανε συμφωνία με τον Άγιο να του δώσει ..άρματα καλά και ασημένια και δεκαπέντε πουγκιά χρήματα… και εκείνος ορκίστηκε να του φκιάσει μεγάλο καντήλι ασημένιο (βιβλίο Α΄, 1797-1827, κεφ α΄).
24/6/08

ΠΟΖΑΡ, ιαματικές πηγές Λουτρακίου

2008-06-21T16:22:00.011+03:00

Αν σας αρέσουν οι εκπλήξεις μια επίσκεψη στο Πόζαρ, κοντά στην Αριδαία, στην περιοχή δηλ της Αλμωπίας, θα σας ικανοποιήσει απόλυτα, Αν βρεθείτε άνοιξη, τότε θα πετύχετε ένα ανεπανάληπτο θέαμα από ανθισμένες κερασιές, βερικοκιές κλπ.
Από τη Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση για Έδεσσα, περνάμε από Χαλκηδόνα, Γιαννιτσά, Σκύδρα, Άψαλο, Λουτράκι, Πόζαρ. Αν έχετε χρόνο ο πεζόδρομος των Γιαννιτσών θα σας εντυπωσιάσει. Στη διασταύρωση για Γιαννιτσά συναντάμε τον αρχαιολογικό χώρο της μακεδονικής πόλης: Πέλλα. Σε αντίθεση με την οικιστική αρχιτεκτονική της νότιας Ελλάδος του 5ου-4ου αιώνα π.χ., το μακεδονικό οίκημα, παλάτι ή οικία είναι «εσωστρεφές». Τετράγωνο, δίχως παράθυρα με εισόδους που οδηγούν στην εσωτερική πλακώστρωτη αυλή, συνήθως σιντριβάνι στο κέντρο, περιβάλλεται από περιστύλιο, κάτι σαν υπόστεγο. Περιμετρικά της αυλής βρίσκονται τα δωμάτια του οικήματος. Ο χώρος υποδοχής είναι η πιο περιποιημένη αίθουσα με ψηφιδωτό δάπεδο. Ο χαρακτήρας του πολιτεύματος, είδος βασιλείας, οδηγεί τους ανθρώπους στην κλειστή ζωή, στην ιδιώτευση, στα μετρημένα λόγια και στις προσεγμένες συναναστροφές. Το οίκημα του πρώτου άρχοντα και των συν αυτώ ξεχωρίζουν, η δημόσια ζωή όπως την ξέρουμε στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.χ. εδώ διαφοροποιείται και προσαρμόζεται στις ανάγκες των καιρών.
Έχουμε το νου μας στη διασταύρωση να ακολουθήσουμε την πινακίδα προς Άψαλο και μετά Λουτράκι, το προσπερνάμε και φτάνουμε στο Πόζαρ. Μια χαράδρα του Βόρα ή Καϊμακτσαλάν που διασχίζεται από το ποτάμι Τομλίτσα ανοίγεται μπροστά μας, γεμάτο δένδρα και πολλές ιαματικές πηγές. Ζεστά νερά στους 38 βαθμούς αναβρύζουν από παντού. Στη χαράδρα αυτή θα προχωρήσετε και με το αυτοκίνητο μέχρι ενός σημείου αλλά προτιμείστε τα πόδια σας για ν απολαύσετε το τοπίο. Εδώ υπάρχουν ξενοδοχεία για όλα τα γούστα και τα πορτοφόλια, μηχάνημα ανάληψης χρημάτων αλλά και οργανωμένες ιαματικές πηγές με σύγχρονές εγκαταστάσεις. Εσείς όμως θα πάτε στην «πισίνα» που έχει πλέον διαμορφωθεί από το Δήμο (Δημοτική Επιχείρηση Λουτρών ΛουτρακίουΛουτράκι - Τηλ.: +30 23840 91300, 23840 91170, Fax: +30 3840 91072, e-mail: info@loutrapozar.com) μέσα στο ποτάμι. Θα πληρώσετε ένα ευρώ, διατίθεται καμπίνα, για ν αλλάξετε, πάγκοι να ακουμπήσετε τα ρούχα σας και... κατεβείτε στο ποτάμι. Φανταστείτε ένα καταρράκτη ύψους περίπου 5-6 μέτρων ο μισός να τρέχει κρύο νερό και ο υπόλοιπος να τρέχει ζεστό νερό στη διαμορφωμένη πισίνα κάτω από τα πράσινα πλατάνια ή τα κιτρινισμένα φύλλα τους ή τα παγωμένα κλαδιά τους…. Δηλ μπορείτε να πάτε όλες τις εποχές του χρόνου και όλες τις ώρες του 24ώρου, γιατί η περιοχή είναι φωτισμένη. Οι κάτοικοι της γύρω περιοχής συχνά μετά τα χριστουγεννιάτικα γλέντια τους επισκέπτονται τις πηγές. Αν μείνετε πολύ μέσα στο νερό, πράγμα που δεν είναι δόκιμο, μετά θα νιώσετε ευχάριστη εξάντληση. Αν βαρεθήκατε το ζεστό νερό μπορείτε να περάσετε στα κρύα νερά του ποταμού δίπλα. Αν θέλετε χαμάμ, κλείστε από πριν τηλεφωνικά. Αν επιθυμείτε μασάζ, ακριβώς απέναντι από την ..πισίνα προσφέρεται αλλά κλείστε και εδώ από πριν.
Να επισκεφθείτε λίγο πιο πάνω ένα ενδιαφέρον σπήλαιο, μην αμελήσετε να πάτε στο Mουσείο της περιοχής ( Φυσιογραφικό - Λαογραφικό Μουσείο Λουτρών Λουτρακίου Αλμωπίας Λουτράκι - Τηλ.: +30 23840 91300, 23840 91388 Fax: +30 23840 91170) ή και να προχωρήσετε μέσα στη χαράδρα βόρεια. Διαφορετικά υπάρχει καλό φαγητό στις ταβέρνες της περιοχής που προσφέρουν όλων των ειδών τα ψητά, όλες τις ώρες.
Φεύγοντας μπορείτε να πάτε στο μαύρο δάσος της Όρμας ή για γλυκό στην Έδεσσα (Γραφείο τουριστικών πληροφοριών Καταρράκτες Έδεσσας - Έδεσσα (Τηλ: +30 23810 20300 e-mail: info@edessacity.gr) αγναντεύοντας τον κάμπο στα πόδια σας.

Η περιοχή της Αλμωπίας είναι διάσπαρτη από μικρούς αξιόλογους αρχαιολογικούς χώρους και προσφέρεται για επίσκεψη όλους τους μήνες του χρόνου…

20/06/08

ΜΑΛΤΑ

2008-05-28T23:43:00.028+03:00

Αν βρεθείτε στη Μάλτα και θέλετε να ζήσετε την καθημερινότητα διαλέξτε να μείνετε στην περιοχή της xiras (;), μια περιοχή ανάμεσα Βαλέτα και Σλήμα πολύ πριν το Σαν Τζούλιαν` ς. Ακόμα υπάρχουν εδώ παραδοσιακά σπίτια και επικρατεί απόλυτη ηρεμία. Μεγάλη προκυμαία γεμάτη φοίνικες για περίπατο και ρεμβασμό. Οι ντόπιοι κάνουν τη βόλτα τους, πίνουν μπύρα και τρώνε σποράκια. Από εδώ φεύγουν τα καραβάκια για τρίωρη κρουαζιέρα που μην παραλείψετε να την κάνετε. Η Βαλέτα, τα ναυπηγεία και οι τρεις πόλεις είναι υπέροχο θέαμα από τη θάλασσα. Από εδώ μπορείτε να περπατήσετε μέχρι το Σαν Τζουλιαν`ς σε συνεχόμενη προκυμαία.
Ρωτήστε να μάθετε πού γίνεται κάποιο πανηγύρι. Εκτός από τη λιτανεία το πρόγραμμα περιλαμβάνει ζωντανή μουσική όλων των ειδών και το εντυπωσιακότερο διαγωνισμό πυροτεχνημάτων. Τα στήνουν σε κοντάρια ύψους πέντε μέτρων και εκεί επιδεικνύεται η ικανότητα της τεχνικής του κάθε χωριού που εκπροσωπείται, καμία σχέση με αυτό που εννοούμε εμείς πυροτέχνημα, στο τέλος όλοι ψηφίζουν με sms και πάραυτα ανακοινώνονται και τα αποτελέσματα.
Η γύρω περιοχή είναι σημαιοστολισμένη, σε ξύλινα καροτσάκια πουλούν αμυγδαλωτά, λουκούμια και παστέλια, ακόμα και τα μπαρ είναι στολισμένα με μεγάλα λάβαρα με θρησκευτικές απεικονίσεις. Ο κόσμος όρθιος μ'ένα αναψυκτικό στο χέρι παρακολουθεί με τις ώρες.

Γι αυτό που αξίζει πράγματι κάποιος να επισκεφτεί τη Μάλτα είναι τα προϊστορικά κατάλοιπα που είναι πάμπολλα και διάσπαρτα, θεωρούνται τ` αρχαιότερα στη Μεσόγειο και χρονολογούνται από το 3.800 πχ.. Τάφοι και μεγαλιθικά κτίσματα, πιθανόν ναοί, της 3ης πχ χιλιετίας, εντυπωσιάζουν. Συνήθως γίνεται μια γρήγορη επίσκεψη σ` ένα από αυτά στο Γκότσο. Το σπουδαιότερο είναι αυτό του «Υπογείου», πολύ κοντά στη Βαλέτα, όμως για να πάτε, πρέπει να έχετε κάνει κράτηση 2-3 μήνες πριν. Η επισκεψιμότητα περιορίζεται σε 500 ανθρώπους την ημέρα. Μόνοι σας μπορείτε να οργανώσετε τις διαδρομές στους χώρους αυτούς, αν ενδιαφέρεστε. Αξίζει μια επίσκεψη στο μικρό αρχαιολογικό Μουσείο της Βαλέτας που βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Εκεί υπάρχουν πήλινα ειδώλια αλλά και πήλινα μεγαλύτερου μεγέθους, συνήθως γυναικείες μορφές. Γυναίκες εύσωμες, καλοντυμένες (αποδίδεται με χρώμα το ρούχο) που τα άκρα τους καταλήγουν σε αδύνατα μέλη, άλλες είναι όρθιες, άλλες ξαπλωμένες μπρούμυτα δίχως κεφάλι… αλλά ξεχωριστή θέση έχει ένα ειδώλιο μιας γυναικείας φιγούρας που ξαπλωμένη στο πλάι έχει αγκαλιά το μικρό της.
Το νησί διαθέτει πολύ καλά μεταφορικά μέσα. Οπωσδήποτε να μπείτε στα μικρά λεωφορεία που αν είστε πάνω από ένα και εξήντα δεν χωράτε σε ύψος και που πρέπει να τραβήξετε το σχοινάκι με το κουδούνι που περνά πάνω από τα κεφάλια σας για να σταματήσει ο οδηγός…. Αν είστε ποδηλάτης, θα βρήτε εδώ την καλλίτερη ευκαιρία να επενδύσετε την επιθυμία σας, το νησί είναι σχεδόν επίπεδο και προσφέρεται.

Η ζωή ακόμα κυλά σε ρυθμούς της καθημερινότητας τους και δεν έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες του τουρισμού. Έξυπνα έχουν εκμεταλλευτεί το κάθε τι για τον τουρισμό αλλά δεν τον υπηρετούν.

Τις Κυριακές πάνε με την οικογένεια τους στο γήπεδο, με μωρά στα καροτσάκια!! Ενδιαφέρονται για την πολιτική, είναι έντονα θρησκευόμενοι και ιδιαίτερα πράοι και ευγενείς.

28/05/08

ΒΟΥΝΤΕΝΗ ΑΧΑΙΑΣ

2008-05-23T23:29:00.021+03:00

Σε ένα χρόνο περίπου υπολογίζεται να δοθεί στο κοινό ο αρχαιολογικός χώρος της Βούντενης στην Πάτρα. Στην είσοδο της πόλης όπως ερχόμαστε από την Αθήνα πριν το αρχαιολογικό καινούριο Μουσείο στα φανάρια στρίβουμε αριστερά στην Αρέθα και έχοντας στο δεξί μας χέρι τη Ρωμαϊκή γέφυρα του ποταμού Μείλιχου, περνώντας τα επόμενα φανάρια στρίβουμε δεξιά και αμέσως αριστερά, στην επόμενη διασταύρωση πάμε πάνω δεξιά μέχρι να φτάσουμε στην είσοδο του ΧΥΤΑ, ένας δρομίσκος αριστερά (μέχρι ν απαλλοτριωθεί ο χώρος και να διευρυνθεί ο δρόμος) οδηγεί στο χώρο στάθμευσης του αρχαιολογικού χώρου που βρίσκεται σε ύψωμα. Η είσοδος είναι ήδη διαμορφωμένη με σχεδιάγραμμα του χώρου σε πίνακα και τις απαραίτητες πληροφορίες. Προχωράμε για να βρεθούμε σ ένα φιλόξενο χώρο με διαμορφωμένα αρχαιολογικά μονοπάτια που ακολουθώντας τα οδηγούνται οι επισκέπτες στο νεκροταφείο, στον οικισμό και στις… όχθες του Μείλιχου με δένδρα, θάμνους και πλούσιο γκαζόν. Σε αντίθεση με άλλους χώρους που χαρακτηρίζονται από σκόνες και πέτρες εδώ δίνεται η αίσθηση του αρχαιολογικού πάρκου. Ένας χώρος αναψυχής και περιπάτου. Ο χώρος δεσπόζει του Πατραϊκού και «περιρρέεται» δεξιά και αριστερά από δύο ποταμίσκους που ενώνονται πιο κάτω, το Μείλιχο και τον Καραβά.
Η περιοχή κατοικήθηκε από το 1500-1000 πχ, τη Μυκηναϊκή εποχή. Φυσικά οχυρωμένος χώρος, με πλούσια χωράφια, πηγές, πρόσβαση στη θάλασσα και στο Παναχαϊκό, σκληρό πέτρωμα για τους τάφους. Σήμερα έχουν έρθει στην επιφάνεια 75 τάφοι, ο οικισμός καθώς και συνοικισμοί στη γύρω περιοχή. Τα ευρήματα θα εκτεθούν στο νέο Μουσείο της Πάτρας. Επισκέψιμος χώρος σήμερα είναι αυτός με τους τάφους. Λαξευμένοι σε μαλακό πέτρωμα, θαλαμοειδείς με διάδρομο, ανομοιόμορφοι σε μέγεθος και σχήμα, τετράπλευροι, πεταλόσχημοι, κυκλικοί με θολωτή ή σαμαρωτή οροφή. Στον ένα από αυτούς είναι in situ σκελετοί, για να καταλάβει ο επισκέπτης τον τρόπο ταφής και τα ταφικά έθιμα. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1923 και συνεχίζονται συστηματικά από το 1988 μέχρι σήμερα.

Βιβλιογραφία

15/06/08

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

2008-05-23T02:09:00.009+03:00

Κωνσταντινούπολη !
Να πάτε μόνοι σας! Η τιμές των ταξιδιωτικών γραφείων κυμαίνονται στο ίδιο κόστος με χαμηλή παροχή υπηρεσιών και ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Ιδιαίτερα ν αποφεύγετε πρακτορείο με κύριο όνομα γένους θυλικού. Οι ξεναγήσεις αναλώνονται στο Μπαλουκλί, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στη Μονή Βλαχερνών αφήνοντας άλλα αξιοθέατα κατά μέρος. Οι ξεναγήσεις γίνονται εν τάχει και όχι σε όλους τους χώρους. Το παρεχόμενο φαγητό είναι συνήθως χαμηλής ποιότητας.
Αεροπορικώς θα επιβαρυνθείτε τους φόρους αεροδρομίου, περίπου 100 ευρώ. Αν κλείσετε νωρίς μέσω ίντερνετ θα πετύχετε καλή τιμή. Όταν φτάσετε στην Κωνσταντινούπολη θα περάσετε από έλεγχο, θα σας «περάσουν» στο κομπιούτερ και θα σας δώσουν ένα χαρτί με σφραγίδα εισόδου. Στην επιστροφή θα πληρώσετε τελωνειακούς φόρους αν έχετε αγοράσει χαλί, αντίκες ή δερμάτινα. Το ξέρουν και ψάχνουν. Να έχετε λεφτά μαζί σας, διαφορετικά θ αναγκαστείτε να γυρίσετε πίσω στο «Βενιζέλο».
Με το τραίνο, είναι οικονομικά αλλά τα ελληνικά τραίνα είναι κατώτερα από της Τουρκίας. Με κλινάμαξα υποφέρεται. Μπορεί να χάσετε ώρα μέχρι και 3 ώρες στα σύνορα για τον έλεγχο και μπαίνοντας και βγαίνοντας.
Με λεωφορείο, οπλιστείτε με υπομονή, κάποτε θα φτάσετε.
Επειδή η Κωνσταντινούπολη έχει πολύ τουρισμό αλλά και Συνέδρια καλό είναι να κλείσετε ξενοδοχείο. Προτιμήστε 4ων αστέρων με πρωινό. Των 3ων αστέρων η καθαριότητα είναι συζητήσιμη. Στο Ταξίμ θα είστε κοντά στο Μπέγιογλου.
Η λίρα έχει ένα προς δύο περίπου. Δέχονται ευρώ σχεδόν παντού. Πρέπει να κάνετε συμφωνία ότι θα πληρώσετε με ευρώ, το πόσο της ανταλλαγής και ότι θα σας δώσουν τα ρέστα σε ευρώ ή λίρες. Όταν κάνεις συμφωνία στην Τουρκία ο ντόπιος κρατά το λόγο του, αλλά ό,τι δεν έχει συμφωνηθεί είναι αμφίσημο στην εξέλιξή του. Οι Τράπεζες δίνουν το λιγότερο στη συναλλαγή. Μπορείτε ν αλλάξετε σε ανταλλακτήρια αλλά και σε κάποια βενζινάδικα και σε κοσμηματοπωλεία δίχως επιβάρυνση εξόδων συναλλαγής νόμιμα στο ποσό που αναγράφεται έξω. Υπάρχουν και στο δρόμο συνήθως έξω από τα Μουσεία άνθρωποι που αλλάζουν αλλά το ριψοκινδυνεύετε. Θα χρειαστείτε 65 λίρες σύνολο για την είσοδο σας στην Αγία Σοφία, στο Τοπ Καπί, στη δεξαμενή, στο Ντολμά Μπαξέ, στη Μονή της Χώρας και στο καραβάκι για τα Πριγκιπόνησα, σε αυτά δεν δέχονται δεν δέχονται ευρώ. Επίσης θα χρειαστείτε για τα ΜΜΜ.. Συμφέρει να πληρώνετε με κάρτα. Το μεγάλο μπουκάλι νερό στο δρόμο έχει 50 λεπτά και σε σούπερ μάρκετ 29-32. Σε ταβέρνα το χρεώνουν μέχρι και 3 ευρώ. Γι αυτό πριν παραγγείλετε, ρωτήστε πόσο χρεώνουν το νερό, το κρασί, τα αναψυκτικά, τη μπύρα. Σε όλα τα μαγαζιά δεν προσφέρουν μπύρα. Σε άλλα σερβίρουν οινοπνευματώδη σε υψηλές τιμές.
Θα συνεννοηθείτε, γιατί πάρα πολλές λέξεις στο ελληνικό λεξιλόγιο είναι δάνεια από τη γλώσσα τους πχ παντζούρια, καρπούζι, γιαπί αλλά και κοινά δάνεια όπως η περσική λέξη (η) γιαούρτη, όμως και αυτοί έχουν δικές μας πχ φασούλια. Θα συναντήστε στο παζάρι, κυρίως, ανθρώπους που μιλούν αγγλικά αλλά και ελληνικά, επίσης θα συνεννοηθείτε και με νοήματα.
Το SARAY θα το συναντήσετε σε αρκετά σημεία, είναι μια αλυσίδα ζαχαροπλαστείων. Στο Μπέγιογλου στεγάζεται σε ένα τριώροφο. Εξαιρετικό ένα είδος κανταΐφι με γέμιση από αιγινήτικο φιστίκι. Το βούτυρο τους είναι ανάλαφρο και δεν χρησιμοποιούν πολύ ζάχαρη. Συνοδεύετε και από ντοντουρμά, παγωτό δηλ. Φημισμένα είναι και αυτά του Inci του Gulluoylu. Η Κωνσταντινούπολη για τους τουρίστες έχει ήδη αρχίσει να καθορίζεται από αλυσίδες φαγητού /γλυκών/ρούχων αλλά και από καθαρά ευρωπαϊκής κουλτούρας μαγαζιά, για να γνωρίσει κάποιος την Κωνσταντινούπολη μακριά από τους δρόμους για τους τουρίστες πρέπει να έχει ντόπιο φίλο. Στους δρόμους πουλάνε πχ κάστανα σε ομοιόμορφα καροτσάκια. Στον Κεράτιο σε μεγάλες βάρκες ψήνουν ψάρια που τα σερβίρουν σε ψωμάκι μέσα. Σε τραπεζάκια στις γωνίες πουλούν μύδια με λεμόνι ή κοκορέτσι. Χυμοί από πορτοκάλι και ρόδι, ζεστός χαλβάς από ταχίνι, σουτζούκια, κιοφτέ, λαχματζού… Συμπαθητικά μαγεριά απέναντι από το Σουλειμάν τζαμί. Είναι σίγουρο ότι δεν θα πεινάσετε.

Δυτικά του Κερατίου κόλπου θα συναντήσετε τη βυζαντινή Βασιλεύουσα με τα τείχη της, τα μοναστήρια, τον Ιππόδρομο.... αλλά και τα τούρκικα μνημεία όπως το Μπλε τζαμί, το τέμενος του Σουλειμάν΄με τον τάφο του, το Γενί τζαμί και τις αγορές. Οπωσδήποτε αξίζει να πάτε στη Μονή της Χώρας, εξαίρετα ψηφιδωτά με έντονα χρώματα. Αρχοντικές ανθρώπινες μορφές θα σας οδηγήσουν στις σελίδες τις Καινής και Παλαιάς Διαθήκης όπως η τρυφερή απεικόνιση του Αβραάμ με τη Σάρα.. Τοιχογραφίες σε «ρέουσα μορφή» δίχως την αυστηρότητα των τοιχογραφιών στη σύγχρονη εκκλησία. Αν επισκεφθείτε τη Δεξαμενή, ψάξτε να βρείτε τις μέδουσες και αφαιθείτε στη μαγεία των χρωμάτων και στους ήχους της μουσικής, ενώ σταγόνες από την οροφή πέφτουν στο νερό. Κίονες από όλη την αυτοκρατορία έχουν μεταφερθεί για το στήσιμο της δεξαμενής ώστε ν απαρτίζουν ένα μουσείο κιόνων, εδώ θα δείτε όλες τις τεχνοτροπίες και όλα τα είδη των υλικών. Στην πλατεία Μπεγιαζίτ Μειντάν αναζητείστε την αγορά βιβλίων και το Corlulu Allpasa Medresesi, παραδοσιακό καφενείο. Αναζητείστε τα κτίσματα του Σινάν. Σε βιβλιοπωλεία θα βρείτε βιβλία με όλα του τα έργα. Χρειάστηκε σε αρχιτεκτόνημά του να επέμβουν, βγάζοντας πέτρα, λένε ότι βρήκαν ένα μπουκάλι που μέσα ο Σινάν έγραφε: Για να βρεθείτε εδώ έχουν περάσει τόσα χρόνια επόμενο να παρουσιαστεί αυτό το πρόβλημα, για να το αντιμετωπίσετε θα ακολουθήσετε τις παρακάτω οδηγίες….
Η περιοχή του Ταξίμ βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Κερατίου που οριοθετείται σ ένα λόφο. Η συνοικία του Πέραν είναι γεμάτη από τα σπίτια των ευρωπαίων που κατά καιρούς έφτασαν στην Πόλη, δεσπόζει ο Πύργος του Γαλατά. Η περιοχή Ταξίμ με τη μεγαλύτερη πλατεία της πόλης και τα περισσότερα ξενοδοχεία κάθε κόστους, από εδώ ξεκινά ένα τεράστιος πεζόδρομος που λέγεται Μπέγιογλου. Μεγάλα ευρωπαϊκά μαγαζιά, σινεμά, ζαχαροπλαστεία, σελφ σέρβις, μαγεριά, μουσικοί του δρόμου, ευρωπαϊκά καφέ... Βιβλιοπωλεία – καφέ με εξαιρετική μουσική που μένουν μέχρι αργά ανοικτά, με δυνατότητα να ηρεμήσεις και να κουβεντιάσεις με την παρέα σου. Στις βιτρίνες γυναίκες από την Ανατολία ζυμώνουν και ψήνουν επί τόπου πίτες που τρώγονται σα ψωμί ή τις διπλώνουν με τυρί ή λαχανικά ή κυμά. Τοπική μουσική ακούγεται από μαγαζιά σε ορόφους όπου εκεί μπορείς να συναντήσεις ντόπιους να χορεύουν. Οι ξένοι είναι ευπρόσδεκτοι, οι ντόπιοι πρόθυμα προσφέρουν ένα κέρασμα και μια παραγγελία στα όργανα για τους γιουνάν. Τριγύρω στενάκια με εκπλήξεις. Είναι μια περιοχή για τους ξένους αλλά συχνάζουν ντόπιοι που χορεύουν όλη τη νύκτα. Το Σαββατοκύριακο η πρόσβαση είναι προβληματική από την πολυκοσμία.
Παντού υπάρχει έντονη η παρουσία της αστυνομίας και της «εποπτείας» από τις στημένε ςκάμερες. Μη σας ξενίσει αν σας ζητήσουν ν ανοίξετε την τσάντα σας οι αστυνομικοί που υπάρχουν παντού.
Αν σας αρέσει κάτι που θέλετε ν αγοράσετε μην το δείξετε. Κάντε παζάρι και μη διστάσετε να φύγετε, αν έχει περιθώρια κέρδους θα τρέξει από πίσω σας. Η διαδικασία της αγοράς είναι διασκεδαστική έως κουραστική στην επανάληψή της. Θα σας κεράσουν, θα σας ψυχολογήσουν και μετά θα σας πουλήσουν με τιμές μόνο για σας.
Μη διστάσετε να διασχίσετε δρομάκια, να περάσετε πορτούλες που μπορεί να σας οδηγήσουν σε εσωτερικές αυλές με καφενεία με ομιχλώδη ατμόσφαιρα από τον καπνό των ναργιλέδων που καπνίζουν αριμανίως ακόμα και κορίτσια παίζοντας τάβλι, μαγαζάκια με κιλίμια, τεντζερέδες και φυσικά λουλούδια. Είκοσι πέντε χιλιόμετρα παραλία γεμάτη λουλούδια, τουλίπες το Μάρτιο, με φόντο το πράσινο γκαζόν με διάσπαρτα όργανα γυμναστικής, μονοπάτια περιπάτου.
Μια πόλη στα χρώματα του γκρι που σφύζει από νέους ανθρώπους σαν να έχει χαθεί η μέση και η τρίτη ηλικία, μια νεολαία κοντόσωμη , κομψή, με μαύρα μαλλιά, που κρατά εφημερίδες στο χέρι και τραγουδά στα καραβάκια πηγαίνοντας εκδρομή την Κυριακή με τα σακίδια στην πλάτη!!!

Μην ξεχάσετε να κάνετε περιαγωγή στο κινητό σας ή καλλίτερα αγοράστε μια τηλεκάρτα.
20/04/08